บทที่ 867

“มีใครอยู่หรือไม่?”

หลิงอวี๋เรียกอยู่สองสามครั้ง ถึงจะได้ยินเสียงฝีเท้าที่แตกต่างกันของคนสองคนเดินมาไกล ๆ

เมื่อเข้ามาใกล้ หลิงอวี๋ก็เห็นสองคนที่มาได้ชัดเจนขึ้น คนหนึ่งเป็นผู้คุมหญิงรูปร่างอ้วน ส่วนอีกคนจะผอมกว่า

ทั้งคู่อยู่ในวัยสี่สิบกว่าปี

“ตะโกนอะไร?”

หญิงอ้วนหรี่ตาที่เหมือนปลาทอง แล้วตะคอกด้วยความโกรธ

“เข้าไปในห้องขังแล้วก็อยู่อย่างสงบ! ข้ามิสนใจว่าสถานะก่อนหน้านี้ของท่านจะเป็นเช่นไร อยู่ที่นี่ ท่านต้องฟังบ่าว!”

คนที่เข้าไปในราชสำนักฝ่ายใน ปกติแล้วจะเป็นญาติของจักรพรรดิที่สูญเสียอำนาจ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะสามารถยืนขึ้นได้อีกครั้ง

ดังนั้นผู้คุมเหล่านี้จะไม่สนใจพวกเขามากนัก

หลิงอวี๋มิสนใจท่าทีของหญิงอ้วน พลางเอ่ยอย่างใจเย็น

“เราเข้ามาในนี้นานแล้ว เจ้าช่วยเติมน้ำให้เราหน่อยได้หรือไม่? อีกอย่าง ข้าอยากพบท่านอ๋องเฉิง รบกวนเจ้าไปบอกให้ข้าที!”

หญิงอ้วนหัวเราะเยาะพลางตะคอก “ท่านอ๋องเฉิงทรงงานยุ่งมากอยู่แล้ว ท่านอยากจะพบพระองค์เมื่อใดก็พบได้เยี่ยงนั้นหรือ! อยู่ที่นี่อย่างสงบไปเถิด หากกล้าส่งเสียงดังอีก บ่าวจะไม่เกรงใจท่านแล้ว!”

พูดจบ หญิงอ้วนก็หันหลังเดินจากไป

ป้าผอมมีท่าทีที่ดีกว่าหญิงอ้วนเล็กน้อย นางมองหลิงอวี๋กับหลิงซวนที่นอนอยู่บนหญ้าแห้งแล้วเอ่ย “ประเดี๋ยวบ่าวจะเอาน้ำมาให้พวกท่าน พวกท่านเข้ามาวันนี้ไม่มีอาหารเย็น วันพรุ่งนี้ถึงจะมี!”

“ขอบคุณ!”

หลิงอวี๋เห็นหญิงอ้วนหันกลับมาจ้องมองป้าผอม แต่ก็มิได้พูดอะไรอีก

จากนั้นทั้งสองก็เดินจากไป

กระทั่งสี่ทุ่มกว่า ป้าผอมก็มาพร้อมโหลน้ำ แต่คราวนี้หญิงอ้วนมิมาด้วย

ป้าผอมเปิดประตูห้องขังแล้วนำโหลเข้ามา “พระชายาอ๋องอี้ น้ำที่ท่านขอมาแล้ว! บ่าวเอาหมั่นโถวสองชิ้นมาให้พวกท่านด้วย กินเสียหน่อยเถิด!”

นางมองไปที่หลิงซวนที่ยังคงนอนอยู่บนพื้นแล้วเอ่ยเบา ๆ “นางรับใช้ผู้นั้นยังมิฟื้นหรือ?”