บทที่ 875

“สัตว์เดรัจฉานที่ไร้เมตตา ไร้กตัญญูแล้วไร้เมตตาเช่นนี้ อย่าได้ไปสนใจเขาเลย หากเขาอยากตายข้าก็ให้เขาได้สมปรารถนา!”

จักรพรรดิอู่อันตะคอกด้วยความโกรธ

“ฝ่าบาท อย่าได้เอ่ยด้วยอารมณ์กริ้วเลยเพคะ! ฝ่าบาททรงโปรดเขามากถึงเพียงนั้น จะยอมให้เขาตายลงได้อย่างไร!”

ฮองเฮาเว่ยพูดความจริง แต่นี่มิใช่จุดประสงค์ของนาง นางเหลือบมองจักรพรรดิอู่อันพลางขยิบตาให้พระชายาหรง

พระชายาหรงเข้าใจทันที แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าองค์จักรพรรดิ

“ฝ่าบาท... ตามเหตุผลแล้วฝ่าบาทกับฮองเฮาก็ประทับอยู่ที่นี่ หม่อมฉันไม่มีสิทธิ์ไปขัดจังหวะ แต่หม่อมฉันมีบางอย่างที่จะบอกเพคะ ฝ่าบาทให้หม่อมฉันเอ่ยเสียหน่อยเถิด!”

“ว่ามา! ฝ่าบาทมิตำหนิเจ้าหรอก!”

ฮองเฮาเว่ยดึงจักรพรรดิอู่อัน พลางเอ่ยเสียงอ่อน “น้องพระชายาหรงมาอยู่เป็นเพื่อนหม่อมฉันตั้งแต่เช้า นางกลัวว่าหม่อมฉันจะตำหนิอ๋องอี้ หม่อมฉันจะตำหนิอ๋องอี้ได้อย่างไร เขาสูญเสียแม่ไปตั้งแต่เขายังเด็ก หม่อมฉันเป็นผู้ดูแลเขาให้เติบโตเพคะ!”

“แม้ว่าเขาจะมิใช่ลูกชายแท้ ๆ ของหม่อมฉัน แต่หม่อมฉันก็เหมือนน้องพระชายาหรง ที่เห็นอ๋องอี้เป็นดั่งลูกชายแท้ ๆ! ฝ่าบาทโปรดให้น้องพระชายาหรงเอ่ยอะไรสักสองสามคำเถิดเพคะ!”

จักรพรรดิอู่อันพยักหน้าเล็กน้อย

พระชายาหรงเอ่ยอย่างเศร้าใจ “ฝ่าบาท ในตอนเริ่มแรกเทียนเอ๋อร์มิชอบหลิงอวี๋ เป็นหลิงอวี๋เองที่ใช้กลอุบายบีบบังคับให้ฝ่าบาทยอมให้พวกเขาแต่งงานกัน!”

“หากหลิงอวี๋อยู่อย่างเจียมตัวก็หาได้เป็นไรไม่ แต่ในเวลาแปดเดือนนางกลับให้กำเนิดลูกชู้ผู้นั้น... ฝ่าบาทเพคะ ในงานเลี้ยงวันเกิดวันนั้น หลิงอวี๋ได้มีการหลั่งเลือดต่อหน้าทุกคน พิสูจน์ว่าหลิงเยวี่ยคือลูกชายแท้ ๆ ของเทียนเอ๋อร์!”

“แต่หม่อมฉันได้ยินมาว่านางจัดฉากเพคะ! ได้ยินมาว่ามีเครื่องยาสมุนไพรที่สามารถทาบนมือเพื่อทำให้เลือดของคนที่มิได้มีสายเลือดเดียวกันเข้ากันได้ หลิงอวี๋ใช้เครื่องยาสมุนไพรนี้เพื่อหลอกลวงฝ่าบาทเพคะ!”

จักรพรรดิอู่อันฟังแล้วก็เบิกตาโตอย่างมิอยากจะเชื่อ