บทที่ 876

ยังมิทันที่ท่านอ๋องเฉิงจะถูกเรียกเข้าวัง ขันทีเซี่ยก็หาคนไปรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นในตำหนักฮองเฮาเว่ยให้ไทเฮาทราบอย่างเงียบ ๆ

ไทเฮาเหลียงหัวเราะเยาะ “หลิงอวี๋ยังมิถูกตัดสินลงโทษเลยนะ! คนพวกนี้ก็รีบเร่งที่จะทำลายนางเสียแล้ว! คิดว่าข้าตายไปแล้วจริง ๆ รึ?”

แม่นมเว่ยถอนหายใจพลางเอ่ย “พระชายาอ๋องอี้ผู้นี้ดูเป็นคนฉลาด ไฉนนางจึงตกไปในอุบายของผู้อื่นมากมายถึงเพียงนี้ได้เล่าเพคะ!”

ไทเฮาเหลียงยังเอ่ยด้วยความโกรธ “เด็กผู้นี้ทำอะไรตามใจเกินไป! นางฟังคำพูดของข้าแบบเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา!”

“ก่อนหน้านี้ข้าเคยเตือนนางแล้ว ให้นางมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเทียนเอ๋อร์เข้าไว้ แต่เจ้าคิดว่านางคำนึงถึงคำพูดของข้าหรือไม่เล่า?”

นางกำนัลอาวุโสไป่ซุ่ยได้รับความกรุณาจากหลิงอวี๋มามิน้อย หลังจากได้ยินสิ่งนี้ นางก็ยิ้มพลางเอ่ย “ไทเฮาเพคะ ไทเฮาเอ่ยเช่นนี้อาจเป็นการใส่ความพระชายาอ๋องอี้หนาเพคะ!”

“ก่อนหน้านี้ท่านเสนอให้นางรักษาขาของท่านอ๋องอี้มิใช่หรือ? ดูท่านอ๋องอี้สิเพคะ ตอนนี้เขาสามารถยืนขึ้นได้แล้วมิใช่หรือ?”

“บ่าวคิดว่าเหตุผลที่พระชายาอ๋องอี้มิได้ร่วมห้องกับท่านอ๋องอี้อาจเป็นต้องการการรักษา! ไทเฮาทรงคิดดูเถิดเพคะ ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องอี้มิสามารถยืนขึ้นได้ ทุกครั้งที่เข้ามาในวังก็ดูสีหน้ามิดีนัก บางทีมันอาจส่งผลกระทบต่อส่วนนั้นด้วย...”

ไป่ซุ่ยหน้าแดงขณะที่นางเอ่ย

ไทเฮาเหลียงจ้องมองนาง พลางดุยิ้ม ๆ “เจ้าเป็นสตรีที่ยังมิได้ออกเรือน เจ้าเอ่ยเรื่องเช่นนี้มิกลัวว่าผู้อื่นจะหัวเราะหรือไร!”

ไป่ซุ่ยหัวเราะเหอะ ๆ “ไทเฮาเพคะ บ่าวแค่กังวลแทนพระชายาอ๋องอี้มิใช่หรือ? ตอนนี้นางถูกขังอยู่ในคุกของราชสำนักฝ่ายใน มิสามารถอธิบายตัวเองได้ ก็เลยพูดอะไรไปตามที่คิดเพคะ!”

“นอกจากนี้ บ่าวยังกังวลแทนไทเฮาด้วยเพคะ! หากองค์จักรพรรดิตัดสินให้ท่านอ๋องอี้หย่ากับพระชายาอ๋องอี้ก่อนในตอนนี้ เช่นนั้นหากวันมะรืนพระชายาอ๋องอี้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของนางได้ ไทเฮาจะมิสูญเสียหลานสะใภ้ผู้กตัญญูไปหรือเพคะ?”

“องค์จักรพรรดิตรัสคำไหนคำนั้น ถึงเวลานั้นคงมิสามารถให้พระชายาอ๋องอี้แต่งงานกับท่านอ๋องอี้ได้อีกครั้งเพคะ!”

ไทเฮาเหลียงสีหน้ามืดมนลงเมื่อเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ไป่ซุ่ยพูดถูก

ฮองเฮาเว่ยกับพระชายาหรงคงกังวลว่า หลิงอวี๋จะสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนได้ จึงอยากรีบตัดทางหนีทีไล่ของหลิงอวี๋ไปเสีย

ถึงเวลานั้นแม้ว่าหลิงอวี๋จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้ แต่นางก็มิใช่พระชายาอ๋องอี้แล้ว ต่อไปฮองเฮาเว่ยคิดจะแก้แค้นหลิงอวี๋ก็ยิ่งมิต้องเกรงกลัวสิ่งใดเลย!