บทที่ 903

หลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนมาถึงคุกเพื่อรับตัวหลิงซวน

หลิงอวี๋ฉีดยาให้หลิงซวนและป้อนยาบางอย่างให้นาง จากนั้นหลิงซวนก็ตื่นขึ้นมา

หานอวี้ตามเข้ามาแล้วพาหลิงซวนออกจากคุก

“แม่นางเหยียนผู้นั้นเล่า?”

หลิงอวี๋เห็นว่าป้าหลี่เป็นคนเปิดประตูห้องขังให้ตนจึงเอ่ยถาม

หลิงอวี๋ยังจำได้ว่า แม่นางเหยียนพาพวกแม่นมเจี่ยเข้ามาวางยาพิษตนก่อนที่ตนจะสลบไป

ป้าหลี่ยิ้มพลางเอ่ย “พระชายาอ๋องอี้ เมื่อครู่แม่นางเหยียนยังอยู่ที่นี่อยู่เลย แต่มิรู้ว่าไปไหนเสียแล้วเจ้าค่ะ!”

“ท่านมีเรื่องอะไรกับนางหรือไม่เจ้าคะ? บ่าวจะช่วยออกไปตามหานางให้!”

หลิงอวี๋มองเซียวหลินเทียนแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ “แม่นางเหยียนผู้นี้ดีกับหม่อมฉันมาก เมื่อคืนก่อนนางพาคนเข้ามาป้อนยาพิเศษหม่อมฉัน ท่านให้คนช่วยไปตามหานางให้หม่อมฉันทีเถิด หม่อมฉันต้องขอบคุณนางเพคะ!”

เซียวหลินเทียนได้ยินก็เข้าใจเลย สีหน้าของเขามืดมนลงทันที

มิน่าหลิงอวี๋จึงหมดสติไปมิฟื้น ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเดรัจฉานผู้นี้นี่เอง!

“จ้าวซวน เจ้าพาคนไปตามหานาง!”

จ้าวซวนก็เข้าใจสิ่งที่หลิงอวี๋บอกเช่นกัน จึงรีบออกมาขอให้ท่านอ๋องเฉิงส่งนักการไปช่วยตามหาคนคนนั้น!

ทุกคนค้นหารอบ ๆ ในที่สุดก็พบแม่นางเหยียนอยู่ในห้องเก็บของ

แต่ว่า แม่นางเหยียนแขวนคอห้อยลงมาจากคานเสียแล้ว

ท่านอ๋องเฉิงมาดูด้วยตนเองด้วย จึงตัดความเป็นไปได้ที่เขาเป็นคนฆ่าออกไปได้!

หลิงอวี๋ได้ยินก็ยิ้มอย่างเย็นชา

เพื่อจัดการกับคนอย่างแม่นางเหยียน เหตุใดพระชายาเว่ยถึงต้องส่งคนมาลงมือเองเล่า!

ขอเพียงใช้ครอบครัวแม่นางเหยียนมาข่มขู่ ขี้คร้านแม่นางเหยียนจะแขวนคอตายเองอย่างว่าง่ายน่ะสิ?

หลิงอวี๋มิได้ตามเรื่องต่อแล้ว

พระชายาเว่ยส่งคนมาวางยาพิษตน ตนไร้หลักฐานไปชี้ตัวนาง แต่จะมิยอมปล่อยไปเช่นนี้เป็นแน่!

“กลับกันเถิด!”