บทที่ 904

“อาอวี๋ เจ้าหลุดพ้นมาได้ในครั้งนี้ ฉินซาน องค์ชายเย่และทุกคนต่างก็ออกแรงกันอย่างมากทีเดียว!”

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ “ข้าเกือบจะตำหนิน้องห้าแล้ว!”

“เหตุใดหรือเพคะ?” หลิงอวี๋หมดสติอยู่จึงมิรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เซียวหลินเทียนเล่าเรื่องการพิจารณาคดีในวันนี้อย่างคร่าว ๆ ให้ฟัง เมื่อนางได้ยินว่าตนหมดสติไป พระชายาเว่ยก็กล้าใช้กองทัพหลวงข่มขู่เซียวหลินเทียน ทั้งยังสวมชุดผ้ากระสอบไว้ทุกข์ให้ตนด้วย

หลิงอวี๋ก็โกรธจนหน้าเคร่งขรึมไปทันที

เซียวหลินเทียนเอ่ยอย่างรู้สึกผิด “ตอนนั้นข้าอยากจะพาเจ้าออกไปโดยมิสนใจสิ่งใดทั้งนั้น!”

“แต่หากข้าทำเช่นนั้น ชีวิตของหลิงเยวี่ยและทุกคนที่ตำหนักอ๋องอี้จะต้องเสียไปเลย... และจะเดือดร้อนไปถึงท่านอดีตเสนาบดีด้วย!”

“ขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องได้รับความคับข้องใจ! เจ้ามิต้องกังวล ในภายหน้าข้าจะช่วยให้เจ้าได้ชำระแค้นนี้อย่างแน่นอน!”

หลิงอวี๋นึกถึงอันตรายในเวลานั้น แล้วลูบมือเซียวหลินเทียนด้วยความเข้าใจ “ท่านทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วเพคะ!”

“ท่านจะทำให้ทุกคนต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังเพียงเพราะหม่อมฉันคนเดียวมิได้! หม่อมฉันไม่มีทางตำหนิท่านหรอก!”

เซียวหลินเทียนจับมือหลิงอวี๋ไว้แน่น พลางเอ่ยเสียงขรึม “ตอนนั้นข้าสิ้นหวังไปแล้ว!”

“ข้าเกลียดความสัมพันธ์บางเบาของราชวงศ์… ข้าสงสัยกระทั่งว่าน้องห้าจะเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกกับข้า!”

“แต่ตอนที่เจ้าช่วยหลิงซวนเมื่อครู่นี้ เผยอวี้บอกข้าเกี่ยวกับสถานการณ์ในวังแล้ว!”

องค์ชายเย่เข้าไปในวังพร้อมพระชายาฮุ่ย

แม้ว่าพระชายาฮุ่ยจะมิอยากทำให้ฮองเฮาเว่ยขุ่นเคือง แต่เมื่อนึกถึงที่หลิงอวี๋ช่วยชีวิตหลานชายกับลูกสะใภ้ของตนไว้ นางจึงรู้สึกมิดีหากจะช่วยในครั้งนี้

ดังนั้นพระชายาฮุ่ยจึงพาคนไปจับกุมตงเหมยด้วยตนเอง ใช้ทั้งกลยุทธ์ที่นุ่มนวลและหนักหน่วง กว่าจะบีบให้ตงเหมยเปิดเผยว่าตงจู๋ซ่อนชุดดำไว้ที่ใดได้

พระชายาฮุ่ยใช้เส้นสายของตนตามหานางกำนัลที่เห็นว่าตงจู๋ทิ้งร่างของเนี่ยนซวง...

สุดท้ายพระชายาฮุ่ยก็พาองค์ชายเย่ไปหาไทเฮา ขอร้องให้ไทเฮาออกหน้าตามหาร่างของเนี่ยนซวง