บทที่ 979

เซียวทงเห็นสภาพเปื้อนเลือดของหลิงหว่าน ก็ยิ้มอย่างเย็นชา แต่กลับแสร้งทำสีหน้าน่าเกรงขาม

“อุบัติเหตุในระหว่างการแข่งขันก็เป็นเรื่องปกติ จะโทษพวกเจ้ามิได้หรอก!”

“หลิงหว่าน เจ้าเองก็มิใช่คนใจแคบถึงเพียงนั้นใช่หรือไม่? ใคร ๆ ก็ได้รับบาดเจ็บกันได้ เจ้าแค่โชคร้าย จะตำหนิเจิงจื่ออวี้กับตู้ตงหงมิได้หรอก!”

“...”

หลิงหว่านอ้าปากแต่ก็พูดมิออก นางบอกได้หรือว่าเจิงจื่ออวี้กับตู้ตงหงตั้งใจ?

นอกจากนี้ เมื่อครู่หากมิใช่เพราะองค์หญิงหกเหยียบตน หากมิได้เหยียบลงมาเช่นนั้น นางคงไม่มีทางได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้!

“หลิงหว่าน ทุกคนมาเข้าร่วมการแข่งขัน! หากเจ้ากลัวเจ็บเมื่อครู่เจ้าก็แค่หยุดเล่น แล้วตอนนี้เจ้ามาทำเป็นน่าสงสารเช่นนี้ให้ใครดูเล่า?”

เผยเหลียนเอ่ยอย่างมิพอใจ “พวกนางขอโทษเจ้าแล้ว เจ้าจะมิแสดงออกอะไรเลยหรือ?”

หลิงอวี๋ให้หลิงซวนนำกล่องยาของตนมาแล้ว เมื่อได้ยินว่าเผยเหลียนยังคงพูดกับหลิงหว่านเช่นนี้จึงขมวดคิ้ว

“เผยเหลียน เจ้ามิเห็นหรือว่าใบหน้าของหลิงหว่านได้รับบาดเจ็บ? เจ้าอยากให้นางแสดงออกอะไร?”

หลิงอวี๋ยิ้มเยาะพลางเอ่ย “ที่พวกเจ้ารีบร้อนขอโทษมิใช่เพราะอยากจะล้างมลทินให้ตนเองรึ? หากพวกเจ้าเป็นห่วงหลิงหว่านจริง ๆ ก็ควรถามนางว่าเจ็บหรือไม่ บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่สิ!”

อันซินเป็นตัวสำรอง เมื่อเห็นดังนั้นก็วิ่งเข้ามา นางรู้สึกได้ว่าพวกขององค์หญิงหกกำลังมุ่งเป้าไปที่หลิงหว่านอย่างมีเจตนาร้าย ทว่าหากนางจะบอกว่าพวกนั้นจงใจทำให้หลิงหว่านได้รับบาดเจ็บ นางก็ไม่มีหลักฐาน

“จะยังแข่งต่อหรือไม่! หากได้รับบาดเจ็บก็เปลี่ยนคนก็จบแล้ว ที่มัวแต่ชักล้าลีลากันนี่เพราะอยากจะถ่วงเวลาหรือไร!”

เซี่ยโฮ่วตานรั่วพาคนเข้ามาแล้วยิ้มอย่างดูถูกพลางเอ่ย “พวกเจ้าทำร้ายกันจนบาดเจ็บเอง มิได้เกี่ยวอันใดกับพวกเรา! ตามกฎแล้วหากมิต้องการแข่งขันก็หมายความว่าพวกเจ้าจะแพ้!”

“ใครจะยอมแพ้กัน! พวกเรายังแข่งขันมิจบเลย! หลิงหว่าน เจ้าลงไปจัดการกับบาดแผลก่อน เปลี่ยนตัวเฝิงซือซือขึ้นมาแทน!”

หลิงอวี๋แค่รู้สึกเสียใจ แต่ในเวลานี้นางไม่มีหลักฐานที่จะพิสูจน์ได้ว่าทั้งสามคนเจตนาทำร้ายหลิงหว่าน หากโต้เถียงกันไปมาเช่นนี้ก็รังแต่จะทำให้คนของเยวี่ยใต้กับฉีตะวันออกหัวเราะเยาะเท่านั้น

“อันซิน หลิงซวน ช่วยพยุงหว่านเอ๋อร์ไปช่วยนางจัดการกับบาดแผลก่อน หว่านเอ๋อร์ มิต้องกังวล ข้าจะมิทิ้งรอยแผลเป็นไว้ให้เจ้า!”

หลิงอวี๋ตบไหล่หลิงหว่านอย่างปลอบใจ