บทที่ 996

เจียงอวี้มิรู้ตัวเลยว่านั่งอยู่ในบ้านเฉย ๆ แล้วจะมีภัยหล่นมาจากฟากฟ้า

พ่อกับพี่ชายของนางอยู่ที่ชายแดนกันหมด มีเพียงแม่ ย่า กับครอบครัวของลุงรองอยู่ที่บ้าน ทันใดนั้นนางก็ได้ยินว่าให้รับพระราชโองการ จึงเปลี่ยนอาภรณ์ออกมาอย่างงุนงง

เมื่อได้ยินว่าให้ตนติดตามองค์หญิงหกเข้าวัง เจียงอวี้มิโต้ตอบสิ่งใด นางรู้สึกมิเต็มใจ แต่ก็ยอมรับพระราชโองการแต่โดยดี

กระทั่งส่งขันทีฉางที่มาส่งพระราชโองการกลับไปแล้ว แม่กับย่าของเจียงอวี้ก็รีบดึงเจียงอวี้เข้าไปในบ้านทันที

“พวกเจ้าไปเฝ้าประตูไว้ อย่าให้ใครเข้ามาใกล้!” ฮูหยินเจียงสั่งนางรับใช้เสียงแข็ง

“ท่านแม่ เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? ก็แค่ติดตามองค์หญิงหกเข้าไปในวังมิใช่หรือ? เหตุใดทำเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งไปได้เล่า?”

เจียงอวี้ยังคงมิเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น จึงเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“ลูกสาวผู้โง่เขลาของข้า เหตุใดเจ้าจึงโง่เขลาถึงเพียงนี้!”

เมื่อฮูหยินเจียงเห็นว่าลูกสาวของตนยังมิเข้าใจว่าการเข้าวังหมายความว่าอย่างไร ก็กังวลมากจนแทบจะน้ำตาไหลออกมา

นิสัยที่เรียบง่ายเช่นนี้ หากเข้าวังไป กลัวว่ามิถึงสองเดือนก็จะถูกพวกของฮองเฮาเว่ยและพระชายาเส้าจัดการจนแหลกเป็นชิ้น ๆ มิเหลือแม้แต่กระดูกน่ะสิ

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็ดูวิตกกังวล พลางก่นด่าด้วยเสียงเกลียดชัง “นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น? อายุของเขามากเกินพอที่จะเป็นพ่อของอวี้เอ๋อร์ได้แล้ว ไฉนมาสนใจอวี้เอ๋อร์ของเรา!”

เจียงอวี้มีนิสัยร่าเริงและกตัญญู ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงรักหลานสาวคนนี้อย่างเต็มหัวใจ นางจะทำใจส่งหลานสาวที่ซื่อสัตย์ของตนเองเข้าวังได้เยี่ยงไร

“ท่านแม่ ท่านย่า เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่เจ้าคะ? ใครสนใจข้าหรือ?”

เจียงอวี้สับสนกับท่าทีของทั้งสองคน

“จะเป็นใครได้อีกเล่า ก็ผู้ออกพระราชโองการนั่นน่ะสิ!”

ฮูหยินเจียงก่นด่าด้วยความโกรธ “ปกติข้าบอกให้เจ้าออกไปข้างนอกให้น้อยลง แต่เจ้าก็มิฟัง ทั้งยังโผล่หน้าไปเข้าร่วมแข่งขันเตะลูกกลมอะไรนั่นอีก ตอนนี้ดูเอาสิ เกิดปัญหาแล้วหรือไม่เล่า!”

เจียงอวี้เอ่ยอย่างมิเห็นด้วย “ท่านแม่ ข้ามิใช่คนเดียวที่เข้าร่วมการแข่งขันเตะลูกกลมนะเจ้าคะ แพ้แล้วจะมากล่าวโทษข้าคนเดียวมิได้! แบบนี้จะเรียกว่าเกิดปัญหาได้เยี่ยงไรเล่า?”