บทที่ 997

เจียงอวี้ตกใจจนมิกล้าร้องไห้เสียงดัง จึงปิดปากตนไว้แล้วกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบา

“ท่านแม่ ช่วยข้าด้วย… ข้าควรทำอย่างไรดี? ข้ายอมตายดีกว่าเข้าวัง!”

“อวี้เอ๋อร์ ตอนนี้เจ้าจะตายมิได้! หากเจ้าตายไป เขาก็จะไม่มีทางปล่อยพวกเราไป!”

ฮูหยินเจียงกับฮูหยินผู้เฒ่าเจียงเป็นคนที่มีประสบการณ์มามากมาย สิ่งที่พวกนางเอ่ยก็เป็นจริงเช่นกัน

หากเจียงอวี้ได้ยินพระราชโองการให้เข้าวังก็ฆ่าตัวตายทันที นั่นจะมิใช่การตบหน้าองค์จักรพรรดิหรือ?

องค์จักรพรรดิจะปล่อยตระกูลเจียงไปได้เยี่ยงไร!

เมื่อเจียงอวี้ได้ยินว่า แม้แต่จะตายก็ทำมิได้ก็ยิ่งสิ้นหวังแล้วทรุดลงไปที่พื้นอย่างอ่อนแรง

หรือนี่คือชะตากรรมของตน?

“มิต้องกังวล มิต้องกังวล ตั้งวันพรุ่งถึงจะเข้าวังมิใช่หรือ? พวกเราลองคิดหาทางหลีกเลี่ยงสิ่งนี้กันก่อน!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงใจสลายเมื่อเห็นท่าทางสิ้นหวังของเจียงอวี้ จึงรีบปลอบใจ

ฮูหยินเจียงก็คุกเข่าลงกับพื้นแล้วกอดเจียงอวี้อย่างทุกข์ใจเช่นกัน “อวี้เอ๋อร์ หากท่านพ่อกับพี่ชายของเจ้าอยู่ที่นี่ บางทีพวกเขาอาจคิดหาทางได้!”

“แต่ตอนนี้มีเพียงพวกเราสตรีเพียงมิกี่คนเท่านั้น ใครจะตัดสินใจแทนเราได้เล่า!”

เจียงอวี้ร้องไห้อย่างเงียบ ๆ นางกำลังหมดหวัง แต่จู่ ๆ ก็นึกถึงหลิงอวี๋ขึ้นมา

นางได้สัมผัสกับความฉลาดของพระชายาอ๋องอี้มาแล้วในช่วงนี้ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหลิงอวี๋สามารถปกป้องตัวเองตอนที่จะถูกตัดหัวได้ เจียงอวี้ก็รู้สึกว่ามีแสงสว่างริบหรี่ในความมืด

“ท่านแม่ ข้ารู้ว่ามีคนสามารถช่วยข้าได้ ข้าจะไปหานาง! หากนางทำอะไรมิได้ ข้าก็จะยอมรับชะตากรรมของข้า!”

เจียงอวี้รีบลุกขึ้น ปาดน้ำตาแล้วจะเดินออกไป

“อวี้เอ๋อร์ เจ้าจะไปหาผู้ใด?”

ฮูหยินเจียงกังวลมากรีบคว้านางไว้

“พระชายาอ๋องอี้เจ้าค่ะ! นางเป็นคนที่ฉลาดที่สุดที่ข้าเคยพบมา นางจะต้องช่วยข้าได้แน่!” เจียงอวี้เอ่ยอย่างหนักแน่น