บทที่ 12 ไม่เพียงขับไล่วิญญาณชั่วร้ายเท่านั้น ยังคุมกำเนิดได้อีกด้วย

เซินเป่าไม่อาจระงับความสงสัยไว้ได้ จึงรีบวิ่งเข้าไปทันที เมื่อเห็นหน้าตาของผู้ชายอย่างชัดเจน ก็ยืนตัวแข็งที่อยู่กับที่ทันที หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็กระโดดกลับมาพร้อมยกมือขึ้นทาบอกแสดงท่าทีตกใจ

“ท่านแม่ ไม่น่าดูเอาเสียเลย !”

ฉู่เชียนหลีเดินตรงเข้าไปด้วยความงุนงง เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ความรู้สึกชื่นชมก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

ผมสีดำขลับของผู้ชายเปียกโชก ลอยสยายอยู่บนผิวน้ำ เผยให้เห็นไหล่และลำคอชัดเจนยิ่งขึ้น มุมด้านข้างของใบหน้างดงามมาก ถึงขนาดทำให้นางรู้สึกคุ้นตา

ในที่สุดก็เห็นใบหน้าตรง ฝีเท้าของฉู่เชียนหลีหยุดนิ่งในทันที มุมปากกระตุกอย่างอดไม่ได้ ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่า อะไรที่เรียกว่าด้านหลังงดงามราวดอกไม้ ด้านหน้าอัปลักษณ์ราวกับยักษ์ !

แผ่นหลังของชายผู้นี้งดงามมาก แต่ใบหน้ากลับอัปลักษณ์

ซีกซ้ายของใบหน้ามีปานดำขนาดใหญ่ ส่วนซีกขวามีปานสีแดงอมม่วง

ด้วยรูปลักษณ์เช่นนี้ เขาไม่เพียงขับไล่วิญญาณชั่วร้ายเท่านั้น แต่ยังคุมกำเนิดได้อีกด้วย !

รสนิยมด้านความงามของวิหคหิมะแปลกประหลาดเช่นนี้นี่เอง

เซินเป่าใช้มือหนึ่งดึงแขนเสื้อของฉู่เชียนหลีเอาไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งปิดตา : “ท่านแม่ ไม่น่าดูเอาเสียเลยใช่หรือไม่ ?”

ฉู่เชียนหลีกระแอมเบา ๆ แล้วพาเขาไปนั่งบนก้อนหินที่อยู่ข้าง ๆ : “นั่งนิ่ง ๆ แม่จะช่วยคน”

“ขอรับ”

ฉู่เชียนหลียื่นมือออกไปจับเสื้อของผู้ชาย ทันทีที่สัมผัสเข้ากับธารน้ำ ก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น

น้ำในธารน้ำหนาวเหน็บถึงกระดูกจนเกิดคาดจริง ๆ สัมผัสเพียงนิดเดียว แม้กระทั่งเลือดก็แทบจะถูกแช่แข็ง

นางรีบดึงคนขึ้นมา แล้ววางลงที่ริมฝั่งเพื่อตรวจชีพจร

ดูเหมือนชีพจรจะเต้นอย่างแผ่วเบา อวัยวะภายในอ่อนแรง ที่สำคัญก็คือเส้นเอ็นฉีกขาด เลือดไม่ไหลเวียน เช่นนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้อีกหรือ ?

“ท่านแม่ เป็นอะไรไปขอรับ ?”

“ไม่ใช่ปัญหาใหญ่นัก”

ฉู่เชียนหลีหยิบเข็มทองเก้าเล่มออกมา แล้วฝังลงไปบนจุดตายของผู้ชายอย่างชำนาญ

หลายปีก่อนตอนที่อุ้มท้องเซินเป่า ถูกดูดพลังชีวิตอย่างต่อเนื่อง กินยาบำรุงก็ไม่อาจประคับประคองได้ นางจึงต้องอาศัยการฝังเข็มจุดตายของตนเองทุกวัน เพื่อกระตุ้นพลังชีวิตให้ช่วยดูแลรักษาร่างกายต่อไป ยังดีที่เมื่อครบสิบห้าเดือนเซินเป่าก็คลอดออกมา ถ้าหากช้าไปเพียงไม่กี่วัน ตอนนี้นางก็คงจะกลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณไปแล้ว

แต่ว่าโชคดีและโชคร้ายมักเป็นของคู่กัน นางพักฟื้นมาตลอดสามปี คิดไม่ถึงเลยว่าเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปดในร่างกายของนางจะทำงานขึ้นเอง ซ้ำยังดูดซับพลังวิญญาณได้โดยไม่รู้ตัวอีกด้วย ทำให้นางยิ่งมีพลังในการปกป้องตนเองมากขึ้น

ขณะที่กำลังคิดเรื่อยเปื่อย จู่ ๆ ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็ขยับตัว และกระอักเลือดออกมา จากนั้นจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

เฟิ่งเสวียนตู้เห็นฉู่เชียนหลีอย่างชัดเจน แววตาของเขาสั่นไหวทันที จากนั้นจึงยกมือขึ้นคว้าแขนของนางเอาไว้ :ใช่นางแน่ ! ดวงตาคู่นี้ เขาไม่มีทางจำคนผิดเด็ดขาด !

“น้องชาย ถ้าไม่อยากตายก็อย่าเพิ่งขยับ”