ตอนที่ 13
บทที่ 13 น้องชาย จะเนรคุณไม่ได้
October 22, 2026
ฮะ !
ฉู่เชียนหลีสูดหายใจเข้าอย่างคาดไม่ถึง แล้วหันมองเฟิ่งเสวียนตู้ : “เจ้าคงไม่ได้คิดจะพูดว่า จะตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตด้วยการใช้ร่างกายเข้าแลกหรอกนะ ?”
เฟิ่งเสวียนสู่เห็นท่าทีประหลาดใจของนาง ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที : “แล้วจะทำไม ?”
เขาเป็นหัวหน้าเผ่าหงส์ผู้ยิ่งใหญ่ เป็นคนทั่วทั้งแผ่นดินชิงหวู่ต่างให้ความเคารพนับถือ หรือว่านางนึกรังเกียจ ?
ฉู่เชียนหลีหยิบเข็มทองออกมาอย่างสงบยิ่ง แล้วพูดด้วยท่าทีจริงจัง : “ข้าไม่ช่วยแล้ว จะเปลี่ยนเจ้ากลับไปอยู่ในสภาพเดิม เจ้าถือเสียว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้นก็แล้วกัน”
เฟิ่งเสวียนตู้โกรธจนอกกระเพื่อม : “เจ้า......”
นางกำลังรังเกียจตนเองจริง ๆ !
“น้องชาย วางใจเถอะ ครู่เดียวเท่านั้น”
“ข้าล้อเล่นน่ะ !”
“หืม ? ไม่เอาตัวเข้าแลกแล้วหรือ ?”
“......ไม่ !”
“เฮ้อ” ฉู่เชียนหลีถอนหายใจ “เช่นนี้ก็ถูกต้องแล้ว น้องชาย ต่อไปเรื่องเนรคุณเช่นนี้ ห้ามทำอีกเด็ดขาด เช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อน”
เฟิ่งเสวียนตู้มองดูฉู่เชียนหลีอุ้มเด็กเดินออกไปด้านนอก ก็รีบลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้า และวิ่งตามออกไปอย่างรวดเร็ว
ฉู่เชียนหลีหยิบเข็มทองออกมาอีกครั้ง : “เจ้าคิดจะทำอะไร ?”
“ข้า......ข้าเองก็จะออกจากหุบเขาเหมือนกัน อีกทั้ง อาการป่วยของข้าไม่มีทางรักษาให้หายขาด กำเริบขึ้นได้ตลอดเวลา จึงอยากให้ท่านช่วยรักษา”
คิดไม่ถึงเลยว่า ตี้จวินหงส์ผู้สูงศักดิ์อย่างเขา กลับถูกรังเกียจเช่นนี้ !
ตอนนี้ไม่ใช่เพราะไฟแห่งกรรมจากการถูกขืนใจ จึงทำลายรูปลักษณ์ของเขาเช่นนี้หรือ ?
ตอนนั้น ตอนที่เขายังคงหน้าตาหล่อเหลา ทำไมผู้หญิงคนนี้จึงโผเข้าหา ? ตอนนี้กลับเรียกเขาว่าน้องชายไม่ขาดปาก นึกถึงในตอนนั้นที่นางขืนใจเขา ยังเรียกเขาว่าพี่ชายเสียด้วยซ้ำ !
มองคนแค่ภายนอกจริง ๆ !
“รักษา ?” ฉู่เชียนหลีเหลือบมองเฟิ่งเสวียนตู้ที่อยู่ในสภาพย่ำแย่ ก็เอ่ยปากพูดว่า : “ให้ข้ารักษาราคาไม่ถูกเลยนะ”
“ข้า......ตระกูลของข้าเป็นตระกูลท่ร่ำรวยที่สุดในตงเสวียน มีเงินทองให้ใช้ไม่อั้น”
ฉู่เชียนหลีตาลุกวาว แววตาที่เป็นประกายของนางสั่นไหว : “เช่นนั้นตระกูลของเจ้าคงมีความเป็นอยู่ที่ดีมากสินะ ?”
“แน่นอน”
“ได้พบกันถือเป็นพรหมลิขิต แน่นอนว่าหากข้าช่วยคนแล้วก็ต้องช่วยจนถึงที่สุด เพื่อเป็นการตอบแทน เจ้าควรจะดูแลผู้มีพระคุณเป็นอย่างดีใช่หรือไม่ ?” รอยยิ้มของฉู่เชียนหลียิ่งดูงดงามขึ้นเรื่อย ๆ
“ก็ไม่เลว” เฟิ่งเสวียนตู้ตกอยู่ในภวังค์เล็กน้อย
ห้าปีก่อน ร่างกายของนางเต็มไปด้วยบาดแผล ใบหน้าก็ไม่ต่างกับตนเองในตอนนี้เท่าไรนัก คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อกำจัดบาดแผลกับปานออกไปแล้ว นางจะงดงามเช่นนี้
“เช่นนั้นก็ดี”
เงินไม่ใช่ทุกอย่าง แต่หากไม่มีเงินก็ทำสิ่งใดไม่ได้สักอย่าง
ฉู่หลิงเซวียนกับองครักษ์เหล่านั้นจากไปแล้ว นางกับเซินเป่าตามหาไปตลอดทาง นอนกลางดินกินกลางทราย คิด ๆ ดูแล้วก็ทำให้คนรู้สึกสิ้นหวัง วันนี้มีเศรษฐีอันดับหนึ่งเสนอตัวให้ถึงที่ หากไม่ฉวยโอกาสตอนนี้ แล้วจะรอตอนไหน ?