บทที่ 131 ทำให้คนโกรธ พวกเราสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น

ไป๋หลี่หงส่งเสียงเย็นชาอย่างไม่พอใจออกมา รอเขาชนะได้ทั้งทองคำและโสมคนเจ็ดสีมาอยู่ในมือ ถึงตอนนั้น เขาจะนำความไม่เจียมตัวของฉู่เชียนหลีและคนตระกูลซูทำให้เลื่องลือไปทั่วทั้งตงเสวียนและซีซวนอย่างแน่นอน ดูว่าพวกเขายังมีหน้าที่จะสามารถยืนหยัดอยู่ได้อย่างไร

“ตอนนี้สามารถเริ่มแข่งม้าได้แล้วหรือยัง?”

“ได้แล้ว ได้แล้ว”

ฮ่องเต้มองดูฉู่เชียนหลี เห็นนางพยักหน้าเล็กน้อย จิตใจก็ค่อยๆผ่อนคลายลง

ฉู่เชียนหลีกับโม่เฟิงชนะ ย่อมดีกว่าแน่นอน ถ้าหากไม่ชนะ เช่นนั้นก็ถือว่าเป็นการไว้หน้าฉู่เชียนหลี ตามลักษณะนิสัยของนาง จะต้องทำให้เสมอกันเพื่อเป็นการตอบแทนตนเองอย่างแน่นอน จะมองอย่างไรก็ไม่ทำให้ผิดหวัง

“เกาหลิน ถ่ายทอดคำสั่งออกไป บรรดาขุนนางและครอบครัวรีบขึ้นไปบนที่นั่งสำหรับรับชม การแข่งม้าจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากนี้หนึ่งเค่อ”

“ขอรับ”

ไป๋หลี่หงหันศีรษะมองไปทางคนตระกูลซูที่นั่งลงด้านข้างแวบหนึ่ง ยิ้มอย่างไม่เต็มใจและกล่าวถาม:

“การแข่งม้าวันนี้ ใครเป็นผู้ลงสนามแข่งขัน?”

ฉู่เชียนหลีที่กำลังกินผลไม้ที่เกาหลินยกมาให้ เมื่อได้ยินก็เหลือบตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน มองไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ราวกับกำลังมองปลาเค็มตัวหนึ่งที่ตายมาแล้วสามวันที่อยู่บนโต๊ะ

“ข้าเอง”

“แม่ทัพใหญ่ซูขาทั้งสองข้างพิการไม่สามารถเดินได้ ซูจิ่นจือในฐานะที่เป็นลูกชาย หรือว่าก็พิการด้วยเช่นกัน? คาดไม่ถึงว่าจะให้ผู้หญิงคนหนึ่งลงสนามแข่งม้า?”

ซูจิ่นจือเงยหน้าขึ้น เลียนแบบลักษณะท่าทางของฉู่เชียนหลีที่มองไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“ท่านอ๋องกลัวว่าน้องเชียนหลีของข้าจะเก่งกาจมากเกินไป จนเอาชนะนักรบผู้กล้าและม้าศึกซีซวนที่เลือกมาจากหมื่นลี้เลือกเพียงหนึ่งของพวกเจ้า?”

“เหอะ พูดจาโอหังที่นี่ให้น้อยหน่อย นักรบผู้กล้าและม้าศึกซีซวนของข้าไม่มีผู้ใดเทียบได้”

“อ่อ”

ซูจิ่นจือทำสีหน้าไร้อารมณ์ต่อไป

เช่นนั้นเจ้ายังพูดมั่วๆสุ่มสี่สุ่มห้าอะไรอยู่อีก?

“ซูจิ่นจือ เจ้าไม่กล้าลงแข่ง หรือว่าไม่ใช่เพราะกลัวนักรบผู้กล้าซีซวนของข้าหรอกหรือ?”

ซูยี่ที่อยู่ด้านข้างเหลือบตามอง เริ่มเปิดปากอธิบายด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“โม่เฟิงเป็นม้าศึกที่ภักดีต่อเจ้าของ นอกจากข้าแล้ว อนุญาตให้เพียงฉู่เชียนหลีและเซินเป่าขี่เท่านั้น ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของข้าพิการ แน่นอนว่าไม่สามารถขี่โม่เฟิงได้ ถ้าหากว่ายู่เอียนอ๋องรู้สึกว่าเชียนหลีเก่งกาจเกินไป ไม่อยากให้นางลงแข่ง ถ้าเช่นนั้นก็ให้เซินเป่าลงแข่ง ก็ไม่ใช่ว่าจะพิจารณาไม่ได้”

เมื่อเซินเป่าได้ยิน รีบวางขนมอบลงทันที ยกมือเล็กที่มีเศษขนมติดอยู่ขึ้น

“ข้าทำได้ เซินเป่าทำได้!”

เฟิ่งเสวียนตู้เหลือบตามอง หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เช็ดคราบนมที่ติดอยู่บริเวณรอบปากของเซินเป่าให้อย่างสะอาด

ผู้อาวุโสใหญ่เชี่ยวชาญในการต้มนมอสูรเสวียนที่สุด ช่วงเวลาสามร้อยปี ในที่สุดก็ได้ใช้ประโยชน์อีกครั้งแล้ว ในช่วงนี้หมกมุ่นอยู่กับการรินนมให้เซินเป่าดื่ม ยังตั้งชื่อที่ไพเราะให้อีกด้วย หงส์เจ้าจ้อยดื่มนมถึงจะแข็งแรงกำยำ

ยู่เอียนอ๋องสะอึกทันที ความโกรธล้นทะลัก โกรธจนทั้งรอบลำคอพองหนา

เขาคือยู่เอียนอ๋องผู้ที่สง่าผ่าเผย จะให้เด็กทารกคนหนึ่งแข่งขันขี่ม้ากับนักรบผู้กล้าของซีซวน ถ้าชนะขึ้นมา ไม่ใช่ว่าจะถูกผู้คนขำจนฟันร่วงเอาหรือ?

และอีกอย่าง เกิดอะไรขึ้นกับคนตระกูลซู มีปัญหาอะไรแต่ละคนถึงมีสีหน้าไร้อารมณ์?

เหตุใดเมื่อก่อนไม่เคยค้นพบว่า การแสดงสีหน้าเช่นนี้สามารถทำให้คนที่เห็นมีความโกรธล้นทะลัก เจ็บปวดจิตใจ?

“ไม่จำเป็น ฉู่เชียนหลีเป็นผู้ฝึกตน ให้นางลงแข่ง นักรบผู้กล้าซีซวนของข้าไม่มีทางหวาดกลัว จะต้องชนะการแข่งขันกระดานนี้อย่างแน่นอน!”

“อ่อ” ซูยี่สีหน้าไร้อารมณ์

ไป๋หลี่หงสะอึกอีกครั้ง เจ้าอ่ออะไรกัน? เจ้าดูถูกใครกัน?

เขารู้สึกว่าไม่สามารถระงับความโกรธไว้ได้ แต่ก็ไม่สามารถทำให้ปะทุออกมาได้ ทำได้เพียงแค่สูดหายใจเข้าลึกๆอย่างเงียบๆ

ฉู่เชียนหลีหันร่างกายไปด้านข้าง แอบๆยกนิ้วหัวแม่มือตั้งขึ้นให้กับท่านลุงและท่านผู้พี่ของตนเอง

ได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้ทำให้คนโกรธของนางอยู่ค่อนข้างมาก นางฉู่ผู้ฝึกจิตที่เก่งกาจก็จะมีเพื่อนร่วมเดินทางใหม่ในไม่ช้าแล้ว

เป็นจริงอย่างที่คิดไว้ เส้นทางของข้าไม่โดดเดี่ยว!

ไป๋หลี่หงกดความโมโหลง เรียกสายตากลับคืนมา กวาดสายตาไปยังฝูงชนที่นั่งเต็มบนแท่นรับชมที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ภายในใจปรากฏความอึมครึม ดุร้ายและโหดเหี้ยมขึ้นมาแวบหนึ่ง

อาจจะน่าเบื่อเกินไปนักหากเป็นการชนะการแข่งม้าเพื่อเอาทองคำเพียงอย่างเดียว ในเมื่อเป็นม้าศึก ถ้าเช่นนั้นแน่นอนว่าควรจะให้ทุกที่ที่พวกมันไป มีกลิ่นคาวเลือดเพิ่มสักหน่อย เช่นนั้นถึงจะเหมาะสมกับฐานะม้าศึกซีซวนของพวกเขา

ได้โอกาสระบายความโกรธภายในใจของเขาออกมาได้อย่างเต็มที่ ใช้โอกาสนี้ทำให้คนตระกูลซูชดใช้ค่าตอบแทน!