บทที่ 132 ได้เปรียบ ชัยชนะ!

เฟิ่งเสวียนตู้นั่งอยู่บนแท่นสูงกำลังเฝ้าเซินเป่า มองไปยังฉู่เชียนหลีที่บุคลิกลักษณะโดดเด่นไม่เป็นสองรองใครที่ด้านล่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ

แต่ว่าเมื่อเขาสังเกตเห็นสายตาของผู้คนรอบข้างหันไปมองนางพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย มีความโกรธและความหึงหวงปรากฏขึ้นภายในใจ ดังนั้นจึงทำให้ตาหงส์เย็นลง แล้วกวาดสายตามองไปยังผู้คนที่จ้องตาเป็นมันพวกนั้นอย่างเย็นชา

เซินเป่านั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กที่สั่งทำพิเศษ มือทั้งสองข้างค้ำแก้มเอาไว้ ภายในดวงตาโตเต็มไปด้วยความจดจ่อ: “ท่านแม่งดงามมากเลย!”

เฟิ่งเสวียนตู้อุ้มเซินเป่ามา ให้เขานั่งอยู่ในอ้อมกอดของตนเอง: “อืม”

“เจ้าอาขี้เหร่ ท่านแม่กับอาโม่เฟิงจะต้องชนะอย่างแน่นอน ใช่หรือไม่?” เซินเป่าหันหลังกลับไป มองไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการรอคอย

“เซินเป่าต้องเชื่อใจท่านแม่”

“อืม อืม ท่านแม่บอกว่า นางเก่งกาจที่สุด ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม นางก็จะต้องปกป้องเซินเป่า ท่านแม่จะต้องทำได้ทุกอย่างแน่นอน”

เสวียนตู้เหลือบตาลง มองไปยังเซินเป่าที่ดวงตาใสแจ๋วและเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ขยี้หัวเล็กๆของเขาเบาๆ: “เซินเป่าพูดถูกต้องที่สุด”

“แฮะแฮะ” เซินเป่ามีความสุขยิ่งขึ้น หยิบขนมขึ้นมาแบ่งปันให้แก่ผู้คนที่นั่งอยู่รอบข้าง เฟิ่งเสวียนตู้ ซูยี่ ซูจิ่นจือ ผู้อาวุโสใหญ่ เทียนชู เทียนเสวียน......

โจวเหลียวผู้มีไหวพริบเฉียบแหลมที่ยืนอยู่ด้านข้างของเซินเป่า เขาเสแสร้งทำท่าทางเป็นหูยังไม่ฟื้นคืนสภาพเดิม เช่นนี้ไป๋หลี่หงมักจะมองเห็นเขาหันหน้ามองไปทั่วทุกสารทิศ ก็คงคิดว่าเขามองรูปปากของผู้คน กลับไม่รู้ว่าเขากำลังเตรียมป้องกันอย่างจิตใจจดจ่อ

“ท่านอาโจว”

ทันใดนั้น เซินเป่านอนคว่ำอยู่บนพนักเก้าอี้ นำจานขนมที่อยู่ในมือยกขึ้นไปทางเขา

โจวเหลียวตื่นตระหนกที่ได้รับความโปรดปราน โดยถึงกับประหลาดใจและตะลึงงันนิ่งอยู่กับที่

ซูยี่มองมา กล่าวพร้อมอมยิ้ม: “ยังไม่รีบรับไปอีก?”

“โอ้ ขอบคุณองค์ชายเล็ก”

เซินเป่าเผยให้ใบหน้าที่ยิ้มหวาน หลังจากนั้นยังเลือกขนมสองก้อนวางลงในผ้าเช็ดหน้าที่สะอาด เพื่อเก็บไว้ให้เซียวจวินยี่ที่ไม่ได้นั่งอยู่ข้างกาย

ทันใดนั้น เสียงฆ้องดังขึ้นทันที

“เป๊ง ผู้เข้าแข่งขันทุกท่านเตรียมพร้อม!”

ทันใดนั้นเสียงโห่ร้องก็ดังก้องกังวานขึ้น

เซินเป่ารีบนั่งตัวตั้งตรง ตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น: “ท่านแม่ สู้สู้! สู้สู้!”

ผู้อาวุโสใหญ่เจ็บปวดหัวใจไม่ไหว รีบนำแตรเล็กลำแสงเจ็ดสีออกมาอันหนึ่ง: “เซินเป่า ใช้อันนี้ อย่าตะโกนจนทำให้ลำคอเสียหาย”

เทียนชูและเทียนเสวียนมองเห็น ก็สำลักออกมาทันที ราวกับว่าถูกคนบีบคอเอาไว้

นาฬิกาสยบวิญญาณ?

อย่าคิดว่าฝังด้ามจับแล้วเปลี่ยนเป็นแตรเล็กแล้วพวกเขาก็จำไม่ได้แล้ว รัศมีของลำแสงเจ็ดสีไหลล้นนั่น ต้องเป็นนาฬิกาสยบวิญญาณสิ่งของศักดิ์สิทธิ์ของเครื่องเสวียนอย่างแน่นอน!

“ท่านแม่กล้าหาญ ท่านแม่เก่งที่สุด!”

“อาโม่เฟิงพุ่งไปเลย ท่านอาโม่เฟิงสู้สู้!”

ที่เสียงของเด็กน้อยดังกังวานขึ้น มีพลังกดทับเสียงทั้งหมดภายในลานล่าสัตว์ทันที กลายเป็นเจ้าจ้อยที่เจิดจ้าที่สุดในสนามทันที

ฉู่เชียนหลีหันหน้ากลับมามองเมื่อได้ยินเสียง ความกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาลอยฟุ้งเต็มหน้าตา ส่งจูบไปให้เซินเป่า

เซินเป่ารีบยิ้มจนดวงตาโค้งโก่ง พยายามที่จะยื่นตัวไปข้างหน้า แทบอยากจะโผตัวเข้าไปในอ้อมกอดของฉู่เชียนหลี

เสียงฆ้องดังขึ้นอีกครั้ง

“เป๊ง! การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น!”

ฉู่เชียนหลีเรียกสายตากลับคืนมา ขยับเชือกบังเหียนในมือเล็กน้อย โม่เฟิงที่ท่าทางเตรียมพร้อมออกตัวก็วิ่งทะยานอย่างรวดเร็วไปทางข้างหน้าทันที

“จวิ้นจู่ โม่เฟิง พุ่งตัวไปเลย!”

“เร็ว วิ่งเร็ว!”

มองดูโม่เฟิงที่วิ่งไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว ความรู้สึกของซูยี่กับซูจิ่นจือผ่อนคลายลงเล็กน้อย

แต่ทว่าไป๋หลี่หงกลับแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา ความปีติยินดีภายในใจเปลี่ยนเป็นระมัดระวังและหงุดหงิด

เดิมทีเขาคิดถึงแม้ว่าโม่เฟิงจะสามารถยืนในสนามแข่งม้าได้ แต่ก็ไม่สามารถวิ่งอย่างสุดกำลังได้อย่างแน่นอน แต่คิดไม่ถึงว่า ทันทีที่โม่เฟิงเริ่มแข่ง ถึงแม้ว่าจะแย่งชิงอันดับหนึ่งมาไม่ได้ แต่ก็ยังรักษาอยู่ระดับกลางไว้ได้

อย่างไรก็ตามนี่ไม่ตรงกันกับที่เขาคาดการณ์เอาไว้

ขณะที่กำลังคิดอยู่ ไป๋หลี่หงยกถ้วยชาขึ้นมา ส่งสายตาไปให้องครักษ์ที่อยู่ด้านข้าง

องครักษ์ถอยออกไป ยืนอยู่ที่บริเวณข้างสนามแข่งม้า