บทที่ 164 การแยกแยะความเกี่ยวกันข้องกันระหว่างโชคดีกับโชคร้าย

โหลเชิ่งกำลังพาคนไปขุดมู่ซิวหานออกมา พบว่าพื้นดินบริเวณที่ตั้งกระโจมของเขาทรุดลงไปผืนเล็กๆ พอให้เขาซ่อนตัวได้พอดี เช่นนี้จึงทำให้เขาหลีกเลี่ยงจากโชคชะตาที่ถูกต้นไม้ใหญ่ทับจนกลายเป็นขนมเปี๊ยะคนได้

มู่ซิวหานนอนอยู่บนพื้น อาการบาดเจ็บของร่างกายก็ไม่ได้สาหัสขึ้น ก็คืออดกลั้นเอาไว้อย่างสุดกำลัง

สายตาของฉู่เชียนหลีที่ดูอยู่ด้านข้างเปล่งประกายเล็กน้อย แท้ที่จริงแล้วคนผู้นี้โชคดี หรือว่าโชคร้ายกันแน่นะ?

ผู้อาวุโสใหญ่ก็เกิดความสนใจในมู่ซิวหานเช่นกัน กำลังพาเซินเป่ามามุงดูอยู่ด้านข้าง ใช้โอกาสนี้สอนเซินเป่าในที่สถานที่เกิดเหตุทันที

“เซินเป่า เจ้าดูสิ บางครั้งความโชคดีกับความโชคร้ายก็เป็นการพึ่งพาอาศัยกันเช่นนี้ ในนั้นความสัมพันธ์ค่อนข้างซับซ้อน เมื่อทั้งสองมีการเปลี่ยนแปลง ยังมาพร้อมกับความคาดหวังและความผิดหวังอีกด้วย ก่อนหน้านี้ที่เจ้าปู่เฟิ่งอธิบายทั้งสี่สิ่งนี้......ค่อนข้างซับซ้อนใช่หรือไม่?”

อย่างไรเสียเซินเป่าอายุเพียงแค่สามขวบครึ่ง

เซินเป่ายกมือเล็กขึ้น ตอบด้วยความดีอกดีใจ: “เซินเป่ารู้ ท่านแม่เคยบอกกับเซินเป่า”

“อ๊ะ เจ้ารู้หรือ?”

“ท่านแม่บอกว่า ความโชคดีก็คือเจ้าตกลงมาจากที่สูงมาก แล้วพบว่าด้านล่างมีกองฟางอยู่พอดี”

ผู้อาวุโสใหญ่พยักหน้า: “การอธิบายเช่นนี้ผู้คนทั่วไปสามารถเข้าใจได้ง่าย แล้วโชคร้ายละ?”

“โชคร้ายก็คือเจ้าพบว่าบนกองฟางมีคราดโกยหญ้าแหลมๆอันหนึ่งหงายขึ้นอยู่”

โหลเชิ่งกับคนอื่นๆรู้สึกเย็นวาบที่ก้น: “องค์ชายเล็ก แล้วความคาดหวังละ?”

“ความคาดหวังก็คือเจ้าไม่ได้ตกลงไปบนคราดโกยหญ้า”

อ่อ ถ้าเช่นนั้นยังดี ยังดี

“ความสิ้นหวังละ?”

เซินเป่าเอามือเล็กไพล่หลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง: “ก็ไม่ได้ตกลงไปบนกองฟาง”

……

ด้านหน้าค่าย ทุกคนเงียบอยู่นาน

ฉู่เชียนหลีหัวเราะแห้งๆสองครั้ง: “ถ้าจะหลอกเด็กให้ดีใจละก็ พวกเจ้าไม่ต้องจริงจัง”

ความจำของเซินเป่าดีมากเกินไป

ผู้อาวุโสใหญ่สูดจมูก: “ไม่ใช่ วิธีการสั่งสอนลูกของแม่นางฉู่ช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ”

เขาย้ายห้องเก็บหนังสือของเผ่าหงส์ รู้สึกละอายใจที่ตนเองด้อยกว่าคนอื่น

มู่ซิวหานพยายามจะประคองร่างกายให้ลุกขึ้น มีความโศกเศร้าเสียใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดขาว

เขายังอยู่ที่นี่ตรงนี้ พวกเจ้าทำเช่นนี้ดีแล้วจริงๆหรือ?

สองวันต่อมา โหลเชิ่งกับคนอื่นๆได้รับวิชาการฝึกตนที่ฉู่เชียนหลีมอบให้ เริ่มต้นฝึกฝนอย่างจริงๆจังๆ ประกอบกับมีค่ายทิพย์แปรพลังเสวียนที่ฉู่เชียนหลีจัดวาง ก้าวหน้ารวดเร็วอย่างน่าทึ่ง

แน่นอนว่า ซูจิ่นจือก็อยู่ภายในค่ายทิพย์ทั้งวัน ความก้าวหน้ากลับไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย เขายังคงมุ่งมั่นอยู่กับวิชาไร้เทียมทาน

การขุดหินทิพย์พอใช้ได้ชั่วคราวแล้ว ฉู่เชียนหลีจึงเตรียมตัวที่จะเดินทางกลับเมืองหลวง

จากมาเป็นเวลานานแล้ว ไม่กลัวอย่างอื่น ที่สำคัญคือกังวลว่าเจ้าชมพูจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้น

โหลเชิ่งกับพวกพ้องจะอยู่ในภูเขาไปพลางๆก่อน คอยปกป้องหินทิพย์และถือโอกาสมุ่งมั่นในการเลื่อนขั้นความสามารถ

การเดินทางลงเขาเป็นไปด้วยความราบรื่น ฉู่เชียนหลีกับคนอื่นๆแบ่งเป็นสองกลุ่ม หนึ่งในกลุ่มนั้นคือมู่ซิวหาน

มู่ซิวหานใช้ไม้เท้าพยุงตัวเดินลงมาอย่างช้าๆ สายตาจ้องมองไปยังทางเดินโดยไม่กะพริบตา

เขาไม่เชื่อว่าทำเช่นนี้แล้วจะยังหกล้มได้

เทียนชูและซูจิ่นจือรวมตัวอยู่ด้วยกัน: “ท่านชายซู ข้าเดิมพันหนึ่งพันตำลึง พนันว่าจะต้องหกล้มภายในหนึ่งเค่อ”

“ข้าพนันว่าสองเค่อ พันตำลึงเช่นกัน” ซูจิ่นจือดวงตาจ้องเขม็ง

พูดตามหลัก เขาไม่ควรจะเล่นพนัน แต่ก็ช่วยไม่ได้ตระกูลซูยากจนเกินไป เขาจึงจำเป็นต้องคิดหาวิธีช่วยแบ่งเบาภาระรับผิดชอบของฉู่เชียนหลี ถึงแม้ว่าเงินของเทียนชูล้วนมาจากท่านชายเจ้าขี้เหร่เป็นคนจ่ายก็ตาม อาจจะกอบโกยได้นิดๆหน่อยๆก็เถอะ ในเวลานี้ไม่สำคัญแล้ว

อีกด้านหนึ่ง รูปร่างของจิ้งจอกน้ำแข็งเจ้าเสน่ห์มีขนาดใหญ่ขึ้น บนหลังกำลังบรรทุกฉู่เชียนหลีที่กำลังหลับตาพักผ่อนร่างกายอย่างมั่นคง

เฟิ่งเสวียนตู้หันศีรษะไปด้านข้าง มีความเจ็บปวดใจอยู่บ้างที่นางยังคงมีท่าทางที่นอนไม่หลับ: “เชียนหลี อยากจะดื่มเหล้าหนิงโป๋อีกสักสองถ้วยหรือไม่?”

“ไม่ต้อง” ฉู่เชียนหลีส่ายหน้า ตอนนี้นางเคยชินกับการมีชีวิตชีวาอยู่หน่อยๆแล้ว กลับรู้สึกว่าก็พอได้

ทันใดนั้น บนท้องฟ้ามีเสียงร้องก๊าก๊าลอยมา

ครู่ต่อมา มู่ซิวหานหลบอย่างร้อนรน ขี้นกที่ตกลงมาจากฟ้าไม่ได้ตกลงบนหัวของเขา แต่ทว่ารองเท้ากลับหลบไม่พ้น

ดวงตาของฉู่เชียนหลีเป็นประกาย กระโดดลงจากเจ้าจิ้งจอกใหญ่ รีบก้าวเท้าไปข้างหน้าดึงตั๋วเงินออกจากในมือของเทียนชูและซูจิ่นจือ กล่าวอย่างมีความสุข

“พวกเจ้าทั้งสองคนล้วนทายผิด ตานี้เจ้ามือกินเรียบ!”