บทที่ 555 ความชั่วร้ายถูกเปิดเผย

เรื่องราวในตอนนั้น？

สายเลือดผสมตระกูลโม่？

องครักษ์มือซ้ายและมือขวาถึงกับตะลึงค้าง เมื่อเหลือบไปมองเชียนจิ้งหลิวและโม่หว่านซู่แทบไม่อยากจะเชื่อเลย การคาดเดาที่เกิดขึ้นในจิตใจ หรือว่าพวกเขาหูหนวก ไม่เคยได้ยินความลับแบบนี้

โม่หลีรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าที่ข้างหูของตนเอง สมองของเขามีแต่เสียงอื้ออึง

ในตอนนั้น เพราะว่าครอบครัวเซิ่นของเขากำลังปั่นป่วน จึงไม่สามารถไปรับคนผู้นั้นที่โลกธุลีได้ ความจำในสมองของเขา เป็นหินทิ้งเงาที่เชียนจิ้งหลิวสร้างขึ้นมา

ในหินทิ้งเงา เป็นฉากที่มีเขาและมู่โหรวแม่ของโม่หว่านซู่อยู่ด้วยกัน ทำให้เขาเชื่ออย่างสนิทใจ จนตอนหลังมู่โหรวได้คลอดลูกออกมา มองแล้วมีความคุ้นเคย อีกทั้งก็มีการตรวจสอบแล้ว โม่หว่านซู่มีสายเลือกของตระกูลโม่ เขาจึงเชื่อในความทรงจำมากขึ้นอย่างแน่นหนา

ทว่ามาถึงตอนนี้ เชียนจิ้งหลิวและโม่หว่านซู่รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว อีกทั้งระหว่างพวกเขาดูเหมือนมีเรื่องตกลงกันด้วย？

คลื่นแห่งความโกรธรวมตัวกันในหัวใจ ดวงตาของโม่หลีมีสีแดงซ่อนอยู่ ความโกรธที่รุนแรงมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของต่อค่ายกล ทำให้เชียนจิ้งหลิวและโม่หว่านซู่กระเด็นออกไป

จากนั้น เมฆลมก็เปลี่ยน จากสว่างกลายเป็นมืด เมฆดำของฟ้าร้องรวมตัวกันในท้องฟ้า ตามมาด้วยสายฟ้าที่น่ากลัวและฟ้าร้อง ราวกับจะเอาชีวิตของคนไป

องครักษ์มือซ้ายรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของค่ายกล สูดลมหายใจเข้า จากนั้นก็เบิกตาโพลง

ผู้ที่สามารถดึงดูดพลังของการก่อตัวของค่ายกล มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่ทำได้ นั่นก็คือพระเจ้า！

หรือว่าพระเจ้าก็มาที่เกาะชะตาเซียนแห่งนี้？

เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้

พระเจ้าได้เก็บตัวมาหลายไป แม้กระทั่งเจ้าแม่ของตระกูลโม่อยากจะไปเข้าร่วมฝึกก็ยังไม่ออกมา แล้วจู่ๆ จะมาปรากฏที่นี่ได้อย่างไร？

หรือว่ายังมีใครที่สำคัญกว่าเจ้าแม่อีกหรือ？

องครักษ์มือซ้ายมองโม่หว่านซู่ที่กระเด็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เมื่อก่อนอาจจะไม่มี แต่ว่าปัญหาในตอนนี้คือ เจ้าแม่คนนี้อาจจะเป็นตัวปลอม……

เมื่อคิดถึงตรงนี้ องครักษ์มือซ้ายก็สูดหายใจเข้าลึกๆ มองรอยมือที่ตรงหน้าของตน ที่สลบลงไป

หากว่าไม่มีพระเจ้าอยู่ ถ้ารู้ว่าโม่หว่านซู่ไม่ใช่คนในสายเลือดของตระกูลโม่ ยังช่วยเหลือได้บ้าง ถ้าเกิดว่าพระเจ้าอยู่ในนี้ด้วย เมื่อรู้ยิ่งน้อยยิ่งดี จะได้รักษาชีวิตเอาไว้ได้

โม่หลีไม่มีเวลาไปสนใจคนที่ไม่สำคัญ เพราะความสนใจของเขามุ่งเน้นไปที่เชียนจิ้งหลิวและโม่หว่านซู่

โม่หว่านซู่ลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบาก เลือดเต็มปาก ได้รับบาดเจ็บจากการสะเทือน

“เชียนจิ้งหลิว เจ้าแอบทำร้ายข้า？”

คงามสามารถงูหมอกจิ่วโยวของเชียนจิ้งหลิวสูญเสียการควบคุม ทำให้เกล็ดสีดำปรากฏขึ้นมาตรงข้างแก้มของเขา

“โม่หว่านซู่ ข้าว่าเจ้าต่างหากที่ได้สิ่งที่ต้องการแล้วก็อยากจะถีบหัวส่ง？ข้าช่วยให้เจ้าและแม่ของเจ้าเข้ามาแดนเทพได้ ก็ส่งพวกเจ้ากลับลงไปได้เช่นกัน ดังนั้น ทางที่ดีเจ้าเอาไพ่ใบสุดท้ายของเจ้าเปิดออกมาดีกว่า ถ้าฉู่เชียนหลีตาย อะไรก็ง่ายขึ้น หากว่านางยังมีชีวิตอยู่ต่อล่ะก็ คนที่ตายก็คือพวกเรา”

โม่หว่านซู่เบ้ปากใส่เชียนจิ้งหลิว

“คำพูดนี้ เป็นสิ่งที่ข้าอยากบอกกับเจ้าต่างหาก อย่าคิดว่าข้ามองแผนการของเจ้าไม่ออกนะ หากเจ้าคิดอยากจะอาศัยข้าล่ะก็ วิธีนี้เป็นวิธีที่จะรักษาสำนักเทียนจีไว้ได้ ข้าจะบอกเจ้าให้ ข้าได้เป็นเจ้าแม่แล้ว ท่านพ่อยอมรับข้าเป็นลูก หากเจ้ายังจะมาเล่นลูกไม้อีกล่ะก็ งั้นพวกเราก็ตายไปด้วยกัน แน่นอนล่ะว่า ก่อนที่จะตาย ข้าจะบอกพ่อของข้าว่า ตายในน้ำมือของเจ้า ถึงตอนนั้น แผนของเจ้าจะต้องพังพินาศ”

มันเป็นเพราะผลประโยชน์ของพวกเขา นี่จึงเป็นการฉีกหน้าตัวเอง ทั้งสองฝ่ายชักดาบออกมา เพราะสถานการณ์ในตอนนี้ช่างย่ำแย่

สติของโม่หลีได้ถูกโทสะเข้าครอบงำ เขาจึงแสดงตัวออกมาโดยตรง จากนั้นฟาดไปที่โม่หว่านซู่

โม่หว่านซู่กระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้า จากนั้นตกลงมาตรงหน้าโม่หลี ถูกเขาบีบคออย่างจัง

“คำพูดก่อนหน้านี้ของเจ้า พูดอีกรอบสิ！”

ดวงตาแดงกร่ำของโม่หลี การฆ่าที่รุนแรงทำให้เย็นซ่าทั้งร่างกาย

โม่หว่านซู่อ้าปาก ออกเสียงเหอะเหอะ