บทที่ 556 ข้าคือคนดีคนหนึ่ง

ยิ่งใกล้ตำแหน่งที่ฉู่เชียนหลีอยู่เท่าไหร่ อาการแปลกๆ​ ของงูหมอกจิ่วโยวบนร่างของเชียนจิ้งหลิวก็จะยิ่งชัดมากขึ้นเรื่อยๆ

ในเวลานี้ลายเกล็ดบนแก้มของเขาได้แสดงตัวออกมาอย่างสมบูรณ์แล้ว​ ดวงตาก็กลายเป็นเย็นชาและอึมครึมน่าสะพรึงกลัวเหมือนกับงู แม้แต่กลิ่นอายทั้งตัวก็ยังมีกลิ่นของความชั่วร้าย

“ฉู่เชียนหลี เป็นฝีมือของเจ้า!”

มองดูพลังพิเศษที่หมุนรอบฉู่เชียนหลี เชียนจิ้งหลิวหรี่ตาลง​ ในที่สุดก็ทราบสาเหตุของความแปลกประหลาดทั้งหมด

พลังทางนี้มีอิทธิพลที่แข็งแกร่งมากต่องูหมอกจิ่วโยว ในเวลานี้ ฉู่เชียนหลีก็นึกขึ้นได้ว่า​ ครั้งที่แล้วที่นางต่อสู้กับงูหมอกจิ่วโยวในโลกธุลี เหตุผลที่นางสามารถเอาชนะมันได้อย่างง่ายดายนั้นเป็นเพราะหินทิพย์

หินทิพย์ได้รวมพลังทิพย์ที่บริสุทธิ์ที่สุดในสวรรค์ชั้นฟ้าและใต้หล้า และเกิดมาพร้อมกับพลังยับยั้งอันทรงพลังอย่างยิ่งต่อสิ่งชั่วร้ายเหล่านี้

ก่อนหน้านี้ นางได้จัดตั้งค่ายกลบนหินทิพย์เหล่านี้ ดื้อด้านดึงพลังทิพย์ออกมาอย่างเต็มเปี่ยม แต่หลังจากมหาค่ายกลนี้ปกคลุมลงมาโดยรอบ พลังทิพย์และพลังเซียนมีการปะปนกันบ้าง และกระจายไปทั่ว​ ส่งผลกระทบต่องูหมอกจิ่วโยวในสัญญาของเชียนจิ้งหลิวตัวนั้นพอดี

นี่อาจกล่าวได้ว่าไม่มีใจปักกิ่งหลิวแต่กิ่งหลิวกลับเติบโตให้ร่มเย็นโดยสิ้นเชิง

ด้วยการยืมใช้อิทธิพลของพลังทิพย์ ให้ทุกคนได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของเชียนจิ้งหลิวล่วงหน้า

ในเวลานี้ สถานการณ์ของฉู่เชียนหลีก็ยังไม่ค่อยดีนัก

หลังจากที่พลังเซียนมาแทนที่พลังทิพย์แล้ว ไม่มีความเสี่ยงจากการระเบิดร่างตายเป็นการชั่วคราว แต่พลังเซียนเหล่านั้นได้เริ่มซ่อมแซมชิ้นส่วนของ ยันต์เทียนเต้าที่นางเคยจับได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ เทียนเต้าแห่งกาลเวลานี้ไม่ปล่อยนางไว้อย่างแน่นอน

แสงอัสนีระยิบระยับบนท้องฟ้า และภายใต้การข่มขวัญที่แข็งแกร่งนั้น ทั่วทั้งแดนปริศนาก็เกิดการสั่นคลอนเล็กน้อย

ถ้าภัยพิบัติเกิดขึ้นบนเกาะชะตาเซียน​ เจ้าซื่อบื้ออย่างเทียนเต้าคงจะไม่ผ่าแดนปริศนานี้จนพังทลายอีกนะ?

หากเรื่องนี้กระจายออกไป เกรงว่านางจะมีฉายาผู้ทำลายล้างแดนปริศนาเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งล่ะสิ

เฮ้อ.. มั่นคงไว้​ อย่าตื่นตกใจ ต่อให้ในใจไม่มั่นใจแค่ไหน คู่ต่อสู้ที่ควรยั่วให้โกรธก็ต้องยั่วอยู่ดี

อย่างไรเสีย​ ถ้าเจ้าสามารถทำให้อีกฝ่ายโกรธจนตายได้โดยตรง ก็จะประหยัดแรงได้มากเลย

“เชียนจิ้งหลิว เจ้าต้องการฝืนชะตาฟ้าลิขิต แต่เจ้าผูกชีวิตของตนเองไว้กับอสูรเสวียนแห่งดินแดนจิ่วโยวเข้าด้วยกัน ช่างเป็นแผนการในใจที่พิเศษจริงๆ! ข้าจะเยินยอเจ้าอย่างไรดีล่ะ? โง่จนไม่มียารักษา?

เชียนจิ้งหลิวถูกล้อมรอบด้วยชั้นของหมอกสีดำ: "ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงจะฝืนชะตาฟ้าลิขิตสำเร็จตั้งนานแล้ว!"

“ข้าได้เคยบอกเจ้าตอนที่เราพบกันก่อนหน้านี้​ว่า​ ข้าเกิดมาเพื่อข่มเจ้า ทำไมเหรอ​ ถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังไม่รับรู้ถึงความเป็นจริงข้อนี้เหรอ? สมองของเจ้าไม่ดีหรือว่าวิถีประสาทยาวไปหน่อย? ”

เชียนจิ้งหลิวลดแขนลงและหมอกสีดำรวมตัวกันในฝ่ามือของเขา

ในวินาทีต่อมา หมอกสีดำเหล่านั้นพุ่งไปหาฉู่เชียนหลีโดยไม่สนใจใดๆ

ฉู่เชียนหลีไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ในขณะนี้ แต่เฟิ่งเสวียนตู้ไม่ได้ผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย หลังจากสัมผัสได้ถึงความแปลกประหลาด เขาก็ยกกระบี่ยาวขึ้นและพุ่งตัวไปบดบังหมอกสีดำ

โม่หลีก็ดึงสติกลับมา ในใจรู้สึกโกรธอย่างน่าประหลาดใจ เขายกมือขึ้น และผลักเชียนจิ้งหลิวด้วยฝ่ามืออันดุดัน

ฝ่ามือนี้เขาไม่ได้เผื่อแรงไว้แม้แต่นิดเดียว​ จุดประสงค์โดยตรงเพื่อโจมตีเชียนจิ้งหลิวให้ถึงตาย

พลังเซียนที่พุ่งพล่านราวกับภูเขาและทะเล โจมตีไปที่หน้าอกของเชียนจิ้งหลิวโดยตรง

เสียงซี่โครงหักดังขึ้น และเชียนจิ้งหลิวเหมือนกับว่าวที่เชือกขาด​ ถูกผลักกระเด็นออกไปไกลกว่าสิบเมตรแล้วกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

งูหมอกจิ่วโยวสัมผัสได้ถึงวิกฤตความเป็นความตายของชีวิต ใช้กำลังทั้งหมดเพื่อรักษาชีพจรของเชียนจิ้งหลิวเอาไว้ได้ จากนั้นจึงฝืนรวมตัวให้เกิดร่างขึ้นมา ยึดเกาะเข้ากันเป็นกลุ่มก้อน และปกป้องเชียนจิ้งหลิวให้อยู่ในนั้น

"ฟ่อ!"

โม่หลีหันหัวไปมอง เฟิ่งเสวียนตู้ได้นำหงส์อัคคีแท้ออกมาแล้วและทำการเผาหมอกสีดำโดยตรงให้หมดไปอย่างสิ้นเชิง

เขาวางใจลง​ และจดจ่ออยู่กับการจัดการกับเชียนจิ้งหลิวและงูหมอกจิ่วโยวตัวนั้น

“หลายปีมานี้ ดินแดนแห่งจิ่วโยวมีความสงบมาโดยตลอด ข้าคิดว่าพวกเจ้าได้รับบทเรียนมากพอแล้ว ไม่คิดว่าจะสมรู้ร่วมคิดกับผู้ฝึกตนเหล่านี้ในจงอวี้อย่างลับๆ และเจรจาแผนการที่ใหญ่กว่านี้ !"