บทที่ 557 เฆี่ยนคนเป็นนิสัยที่ดีอย่างหนึ่ง

เมื่อโม่หลีได้ยินคำพูดของ โม่หว่านซู่ เขาต้องตะลึงกับความหน้าด้านไร้ยางอายของนาง

“ข้ารู้แล้วว่าเจ้ากับเชียนจิ้งหลิวสมรู้ร่วมคิดกันและหลอกลวงจ้าวเซียนคนปัจจุบัน โม่หว่านซู่เจ้าไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ​ ของจ้าวเซียนสักหน่อย หรือเจ้ายังจะเถียงและไม่ยอมรับ?”

ใบหน้าของโม่หว่านซู่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา

“ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร? ข้าเคยบอกว่าข้าไม่ใช่ลูกสาวของตระกูลโม่ตั้งแต่เมื่อไหร่？ ท่านผู้นี้ ท่านอย่าได้ฟังคำพูดเหลวไหลของฉู่เชียนหลีเลย​ ทั้งหมดนี้เพียงเพราะนางต้องการใส่ร้ายข้า ถ้าท่านเต็มใจช่วยข้า ตระกูลโม่ต้องมีการตอบแทนอย่างงามแน่นอน แต่ถ้าท่านเป็นเช่นฉู่เชียนหลีกลับผิดเป็นถูก​ งั้นข้าก็จะส่งข่าวถึงตระกูลโม่แน่นอน​ เพื่ออธิบายสิ่งที่ข้าประสบในแดนปริศนา ถึงเวลานั้น​ ต่อให้เจ้าจะหนีไปอยู่สุดหล้าฟ้าเขียว ท่านพ่อของข้าก็จะจับเจ้าให้ได้และสับเจ้าเป็นชิ้นๆ​ อย่างแน่นอน "

คราวนี้นางได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้แล้ว และนางจะไม่แสดงพิรุธแม้แต่น้อยเผื่อชายที่อยู่ตรงหน้าเขาได้โอกาสอีกต่อไป

โม่หลีถูกยั่วให้โกรธจนยิ้มออกมา แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของโม่หว่านซู่แล้ว ในใจก็รู้สึกกลัวในภายหลังเป็นระลอกๆ

ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะเขารีบไปถึงแดนปริศนาและได้ยินคำพูดเหล่านั้นด้วยหูของเขาเอง ความเป็นไปของสิ่งต่างๆ ก็จะเป็นไปตามที่โม่หว่านซู่พูดจริงหรือ?

ไม่ ถ้าเขาไม่อยู่ที่นั่น เป็นไปได้มากที่องครักษ์​มือซ้ายอาจทำร้ายแม่นางน้อยจนสาหัสหรืออาจถึงขั้นฆ่านางให้ตายโดยใช้ค่ายกล​ และตัวตนของโม่หว่านซู่ก็จะไม่ถูกเปิดเผย

ต่อให้แม่นางน้อยโชคดีหลบหนีออกไปได้ แต่โม่หว่านซู่ ก็จะส่งข่าวบิดเบือนข้อเท็จจริง ด้วยสถานะของนางในฐานะเจ้าแม่​ นางสามารถระดมกำลังคนจำนวนมาก​ เพื่อตามฆ่าและข่มเหงแม่นางน้อยต่อไปได้อย่างง่ายดาย

ตอนนั้น​ ตัวเองยังคงดื่มด่ำอยู่ในการปลีกวิเวก บางทีแม่นางน้อยอาจจะล้มอยู่ที่ไหนสักที่ที่เขามองไม่เห็น...

เมื่อคิดถึงตรงนี้ โม่หลีรู้สึกราวกับว่าหัวใจทั้งดวงถูกควักออกมาจนกลวง

ความเจ็บปวดและความกลัวอย่างรุนแรงท่วมท้นหัวใจ ทำให้เขากัดฟันแน่นอย่างควบคุมไม่ได้

ในระหว่างทางที่เดินมาถึงตำแหน่งของจ้าวเซียน เขาไม่เคยเกรงกลัวต่อสิ่งใดเลย แต่ในชั่วพริบตา แม่นางน้อยก็กลายมาเป็นจุดอ่อนของเขาแล้ว อย่าว่าแต่ปล่อยให้คนอื่นมาแตะต้องเลย แค่มองก็รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนแล้ว

เจตนาฆ่าในหัวใจของโม่หลีนั้นเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกเสียใจในความสำนึกผิดอย่างแรงกล้า

เป็นเวลาหลายปีที่เขาไม่สามารถใกล้ชิดกับ มู่โหรว และ โม่หว่านซู่ ได้ ทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็นความผิดปกติเลยล่ะ?

ถ้าเขาออกมาสำรวจก่อนหน้านี้ ไม่แน่เขาอาจจะพบแม่นางน้อยนานแล้วและปกป้องนางไว้อย่างมั่นคง

“เจ้าแม่ตัวดี? อาศัยตำแหน่งของตัวเองบิดเบือนข้อเท็จจริง นางควรค่ากับคำเรียกนี้ด้วยเหรอ!”

เมื่อสังเกตเห็นโทสะในอารมณ์ของโม่หลี ในใจของโม่หว่านซู่ก็มีความรู้สึกไม่น่าเชื่อแวบผ่านเข้ามา

“หรือว่าท่านจะเป็นปรปักษ์​กับข้าเพื่อมารสาวฉู่เชียนหลีคนนี้?”

ถ้าชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ฉลาด เขาก็จะรู้ว่าควรเลือกอย่างไร

โม่หลียกมือขึ้น และแส้ยาวเส้นหนึ่งได้ปรากฏขึ้นในมือของเขา

จากนั้นเขาก็เหวี่ยงแส้ฟาดไปที่โม่หว่านซู่โดยไม่ลังเลใดๆ

เสียงที่เอาจริงเอาจังดังขึ้น ได้กลบเสียงฟ้าร้องอันปั่นป่วนไปชั่วขณะหนึ่ง

“ให้ตำแหน่งเจ้าแม่แก่เจ้านั้นเป็นการเตือนเจ้าว่าเป็นคนของตระกูลโม่ อย่าทำให้ประตูลานบ้านของตระกูลโม่ต้องแปดเปื้อน ไม่ใช่ให้เจ้ากระทำโดยพลการและใช้อำนาจที่อยู่ในมือเกินควร”

“ฉู่เชียนหลีทำไมน่ะเหรอ? นางเป็นเด็กสาวคนหนึ่งที่หน้าตาสะสวย​ บอบบางและอ่อนแอ สมควรที่จะถูกรังแกโดยเจ้าในนามของเจ้าแม่งั้นหรือ?”

“ยังจะมารสาวอีก? เทียบกับการก่อกรรมทำเข็ญของเจ้า นางเป็นคนใจบุญสุนทาน ข้างกายนางมีผู้ใหญ่ที่ไว้ใจ​ มีเพื่อนพ้องที่คอยหนุนหลัง และยังมีผู้ติดตามที่นับไม่ถ้วน ส่วนเจ้า เพื่อนคนเดียวที่เจ้าคบยังเป็นพวกแปลกประหลาดที่คนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง!"

ในตอนแรกฉู่เชียนหลียังคงมีไฟโกรธอยู่ในใจ เวลานี้มองดูโม่หลีเฆี่ยนโม่หว่านซู่จนกลายเป็นน้ำเต้าที่กลิ้งอยู่บนพื้น​ ไฟโกรธที่อยู่ในใจก็ค่อยๆ มลายหายไป กระทั่งค่อนข้างมีความรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่มาก

เจ้าลุงโม่คนนี้ดูท่าทางชำนาญในการเฆี่ยนตีคนด้วยแส้​ น้อยมากที่จะเห็นผู้ชายที่เก่งในการใช้แส้​ แต่อย่าว่านะ​ ยังค่อนข้างที่จะมีวาสนาต่อกันกับนางด้วย

“โอ้ย! เจ็บ!”

โม่หว่านซู่ร้องไห้เศร้าโศกไม่หยุด ร่างกายของนางถูกเฆี่ยนจนมีเลือดไหลหยด

เจ้ากล้าทำแบบนี้กับข้า ข้าจะต้องบอกพ่อข้าแน่!”