บทที่ 21 สุ่มเลือกมาห้าคนแล้วทุบตีให้ตายซะ

เมื่อผ้าคลุมหน้าถูกถอดออก ใบหน้าอันน่าทึ่งของฉู่เชียนหลีก็ถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้คน

ใบหน้าไร้ที่ติขาวราวกับครีม คิ้วที่โค้งสวยและดวงตาประกาย จมูกบางที่ละเอียดอ่อน และริมฝีปากอมสีชมพู นางยืนยิ้ม รูปร่างงดงาม เอวที่เรียวบาง และท้องฟ้าทั้งหมดก็มืดลง

ที่ด้านหน้าประตูจวนเฉิงเสี้ยง ความเงียบเกิดขึ้น

ผู้คนไม่สามารถหาคำที่เหมาะสมเพื่ออธิบายฉู่เชียนหลีที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาได้ ในหัวมีเพียงคำว่าสวยงามคำเดียวเท่านั้น!

นางอู๋เป็นคนแรกที่รู้สึกตัว ในใจยังคงตกใจ: ฉู่เชียนหลี? ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าฉันคือฉู่เชียนหลี? เป็นไปได้อย่างไร？

ในเวลานี้ จวนชุ่นเทียนและนายพลเก้าประตูต่างก็ส่งคนไป

“เคยพบเจอองค์ชายสาม แต่ไม่รู้ว่าคนทรยศอยู่ที่ใด？”

ฉู่เชียนหลีลืมตาอย่างเกียจคร้านและมองไปที่องค์ชายสามและฉู่หลิงเซวียนซึ่งผิวของเขากลับคืนปกติหลังทานเม็ดเจล

“คู่หมั้น น้องสาวที่แสนดี พวกเจ้าเตรียมหยาบคายกับผู้ที่มีพระคุณด้วยอย่างงั้นหรือ?”

“เจ้า…” ใบหน้าของฉู่หลิงเซวียนเต็มไปด้วยความตกใจ จนลืมที่จะควบคุมอาการของตัวเอง “เจ้าคือ... คือฉู่เชียนหลี?”

ไม่น่าแปลกเลยที่ครั้งแรกได้เจอเธอนั้น รู้สึกได้ถึงความคุ้นเคย แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนขี้เหร่จะกลายเป็นคนที่งดงามไม่มีใครเทียบได้เพียงนี้

ดวงตาของฉู่เชียนหลีขยับเล็กน้อยและมองไปที่ฉู่หลิงเซวียนด้วยความตำหนิ

ทำไมบุตรีภรรยาหลวงของจวนเฉิงเสี้ยถึงหยาบคายกับข้าขนาดนี้？ น้องสาวที่แสนดี เรียกข้าว่าท่านพี่สิ!”

ริมฝีปากของฉู่หลิงเซวียนขยับ เสียงราวกับถูกใครบีบมา ไม่สามารถออกเสียงได้ มีเพียงหัวใจที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

เป็นไปได้อย่างไรที่ผู้หญิงเลวอย่างฉู่เชียนหลียังมีชีวิตอยู่?

ฉู่เชียนหลีดึงสายตากลับมา ในใจรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย: ความสามารถทางจิตใจของฉู่หลิงเซวียนยังไม่พอ

เธอหันไปแล้วมององค์ชายสาม: “องค์ชายสาม ท่านว่าอย่างไร？”

องค์ชายสามหยุนชิงระงับความตกใจภายในใจ และการแสดงออกของเขาซับซ้อนและรู้สึกสงสัย: “เจ้าคือฉู่เชียนหลีจริง ๆหรือ?”

ในอดีตฉู่เชียนหลีมีใบหน้าที่น่าเกลียดและขี้ขลาด แค่เงยหน้าสบตาก็ไม่กล้า และก้มหัวซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องอย่างสั่นเทา ในความคิดเขา เหมือนอิฐก้อนหนึ่ง ไม่ต่างกับดินกองหนึ่ง

ในเวลาห้าปี รูปร่างหน้าตาเปลี่ยนได้ แต่นิสัย... เกิดใหม่ได้ด้วยเหรอ?

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าขึ้นและยิ้มเบา ๆ ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย และเสียงก็ไพเราะ

"เมื่อแปดปีที่แล้วในวันที่สิบหกของเดือนจันทรคติ คุณไปที่จี้โจวเพื่อช่วยเหลือผู้ที่ตกเป็นเหยื่อจากภัยพิบัติหิมะ ระหว่างทางกลับเมืองหลวง ถนนที่ถูกหิมะปกคลุม และถูกสกัดกั้นไว้ ร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไหลลงบนหิมะตามข้างทาง และข้าเจอทั้งแบกทั้งลากเจ้าท่ามกลางหิมะหนักถึงสามไมล์ แก้ม แขนและนิ้วเท้าถูกทำร้ายด้วยความเย็น ทิ้งรอยแผลเป็นไว้อย่างรุนแรง”

ดวงตาของหยุนชิงสั่นและนิ้วใต้วงแขนค่อย ๆกระชับขึ้น

“หลังจากนั้นข้าก็พาเจ้ากลับบ้าน เจ้าอาการหนักและมีไข้สูง ข้าจำเป็นนำสิ่งของทั้งหมดในบ้าน เพื่อแลกมาซึ่งยาต้มสองห่อให้เจ้า แต่สิ่งเดียวที่ขาดหายไปคือถุงน้ำดีงู ท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก ข้าออกตามหางูจำศีล จนลื่นล้มลงเนิน กระดูกขาหัก ทำกระแทกโดนอวัยวะภายในบาดเจ็บ จึงได้พักนานกว่าสามเดือน”

"เจ้า……"

ฉู่เชียนหลีก้าวไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ค่อย ๆ เข้าใกล้หยุนชิง ความทรงจำเดิมแวบเข้ามาในจิตใจของเธอทีละนิด ซึ่งส่งผลต่ออารมณ์ของเธอด้วย ทำให้ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยน้ำ

“เมื่อเจ็ดปีก่อน ในวันที่ 20 สิงหาคม หลังจากที่ข้าแต่งงานกับเจ้า ฉันเข้าร่วมการล่าในฤดูใบไม้ร่วงของราชวงศ์ ในพื้นที่ล่าสัตว์ เจ้าหลงเข้าไปในป่าลึกเพื่อไล่ตามจิ้งจอกขาวและถูกสายลับของประเทศศัตรูไล่ตาม เข้าช่วยเจ้ากันลูกธนูสามดอก เข้ากระดูกอย่างจัง พร้อมกับพิษบนธนู ความเจ็บปวดที่ทะลุไปยังหัวใจ...”

คนรอบข้างตกใจ

พวกเขาได้ยินมาว่าฉู่เชียนหลีเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตองค์ชายสาม แต่พวกเขาไม่รู้ถึงรายละเอียด หลายคนคิดว่ารูปลักษณ์ของฉู่เชียนหลีนั้นน่าเกลียดและถึงแม้จะได้รับพรจากการที่เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตแล้ว ยังไม่เหมาะสมกับองค์ชายสามอยู่ดี

แต่เมื่อพวกเขาได้ยินเรื่องเหล่านี้ในวันนี้ พวกเขาก็รู้สึกปวดใจ

ถึงรูปลักษณ์จะดูน่าเกลียดแล้วยังไง ด้วยความจริงใจของฉู่เชียนหลีและความทุ่มเทให้กับองค์ชายสาม ก็เพียงพอแล้วที่จะชดเชยกับความบกพร่องของรูปลักษณ์

เฟิ่งเสวียนตู้ซึ่งอยู่ข้างๆ เขารู้สึกหนาวไปทั้งตัว และมองตรงไปยังองค์ชายสาม มีแสงสีแดงผ่านดวงตาของเขาไป บ่งบอกถึงร่องรอยของเจตนาฆ่า

ก็แค่ไอ้ไก่อ่อน ยังเทียบไม่ได้ตอนที่ตัวเองมีสีห้าแฉกของความมั่งคั่งเลย ผู้หญิงคนนี้ทุ่มเทหัวใจเพื่อเขาจริงหรือ?

เธอหลงใหลกับความงามของไอ้ไก่อ่อนงั้นเหรอ และยังเรียกเขาว่าพี่ชาย?