บทที่ 22 ไม่ใช่ว่าจะช่วยเจ้าเบาแรง?

ผู้คนจากจวนชุ่นเทียนและนายพลแห่งเก้าประตูรีบมองไปที่องค์ชายสาม

“องค์ชายสาม นี่...”

“มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด และทำให้ท่านทั้งสองต้องมาถึงนี่ ไม่มีอะไรแล้วล่ะ” หยุนชิงระงับความคิดที่ซับซ้อน และพูดขึ้น

อย่าสนใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉู่เชียนหลีเลย เพียงเพราะเธอช่วยชีวิตตัวเองในวันนี้ แม้ว่าเธอจะทุบจวนเฉิงเสี้ยงในวันนี้ เขาต้องปกป้องเธอ

“ใช่ ถ้าอย่างนั้นข้าน้อยและคนอื่น ๆ ขอลาก่อน”

ในการต่อสู้แบบนี้ ผีตัวน้อย ๆเหล่านี้ไม่แทรกได้ไม่แทรกดีกว่า และไม่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ วิญญาณหาย

องค์ชายสามมองไปที่ฉู่เชียนหลี: “คุณหนูฉู่ เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้ามีความสุขมาก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าคือผู้มีพระคุณของข้า ข้าจะไม่มีวันลืมความเมตตานี้เลย”

รอยยิ้มของฉู่เชียนหลียังคงไม่เปลี่ยนแปลง: “คนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจ ถึงยังไงเรายังมีสัญญาแต่งงานกันอยู่ใช่ไหม?”

ในร่างเดิมสิ่งที่ใส่ใจมากที่สุดก็คือสัญญาการแต่งงาน และในกรณีนี้ต้องจัดการอย่างระมัดระวัง

“ไม่!” ฉู่หลิงเซวียนอดไม่ได้ที่จะออกเสียง องค์ชายสามคือคนที่เธอห่วงใยมากที่สุด แม้จะรู้ว่าการพูดคุยในเวลานี้นั้นไม่ฉลาดเอานัก แต่นางก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่” ข้าคือพระชายาองค์ชายสาม!”

“โอ้?” คิ้วของฉู่เชียนหลีขยับเล็กน้อย “สัญญาการแต่งงานของข้ากับองค์ชายสามถือเป็นโมฆะ?”

น้ำเสียงของฉู่หลิงเซวียนเป็นกังวลเล็กน้อย: “ท่านพี่ เจ้าหายตัวไปห้าปี และได้ให้กำเนิดลูกกับผู้ชายอีกคนหนึ่ง เจ้ายังมีคุณสมบัติที่จะเป็นพระชายาองค์ชายสามได้อย่างไร？”

ฉู่เชียนหลีหรี่ตาลงเล็กน้อย: “ข้าแค่ถามเจ้าว่าสัญญาการแต่งงานเป็นโมฆะหรือไม่?”

“สัญญาการแต่งงานยังไม่ถูกยกเลิก แต่ผู้ถูกเลือกกลายเป็นข้า”

“เปลี่ยนแปลงเมื่อไหร่?”

“ห้าปีก่อน หลังจากที่เจ้าหายตัวไป…”

ฉู่เชียนหลียิ้มอย่างเย็นชา: “เจ้าก็พูดแล้วว่าหลังจากที่ข้าหายตัวไป ข้าไม่อยู่ ดังนั้นเจ้าจึงเป็นผู้ถูกเลือกในสัญญาการแต่งงาน และตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว สัญญาการแต่งงานนี้ก็ต้องคืนข้า! ฉันเชื่อว่า องค์ชายสามย่อมไม่ใช่คนเนรคุณ และจิตใจโหดเหี้ยมแน่!"

“แต่...แต่เจ้ามีลูกแล้ว!”

“ไม่เป็นไร เป็นแม่แล้ว เด็กสามารถกลับคำเรียกพ่อได้ ช่วยองค์ชายสามเบาแรงได้เยอะเลยไม่ใช่หรือ?”

ทันทีที่พูดแบบนี้ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที

นี่ยังไม่ได้แต่งงานและลูกอายุ 3 ปีกว่าแล้ว ช่วยเบาแรงได้จริง ๆ แต่การช่วยนี้ เกรงว่าจะไม่มีผู้ชายยอม

เฟิ่งเสวียนตู้ที่อยู่ข้างๆ ยิ่งเย็นชา อะไรนะ ผู้หญิงคนนี้ยังต้องการพาลูกชายของเธอแล้วแต่งงานใหม่? ให้เขาตายทั้งเป็น?

ไม่ได้ ตราบใดที่นางกล้าที่จะแต่งงาน งั้นเขาก็จะฆ่าหยุนชิง!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก้าวไปข้างหน้าและคว้าแขนของฉู่เชียนหลีและเรียกอย่างเสน่หา "เชียนหลี"

ฉู่เชียนหลีตกตะลึง จากนั้นยกมุมปากขึ้นและตบแขนเฟิ่งเสวียนตู้เบา ๆ

“เด็กดี อย่าวุ่นวาย เดี๋ยวข้าตามไป”

ร่างกายของเฟิ่งเสวียนตู้แข็งทื่อ: น้ำเสียงของผู้หญิงคนนี้คืออะไรกัน? ลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นคนพานางออกจากหุบเขา ใครเป็นคนสร้างรถม้าที่งดงามที่สุดและปูผ้าที่นุ่มที่สุดให้?

คิดตื้น!

เนรคุณ!

เฟิ่งเสวียนตู้คิดในใจ และมือของเขาปล่อยออกอย่างเชื่อฟัง

สายตาที่พูดยากของผู้คนรอบข้างที่มองมา

ใบหน้าของเฟิ่งเสวียนตู้ที่น่าเกลียด เขาสวมหน้ากากจนถึงตอนนี้จึงมองไม่ค่อยเห็นหน้าตา ร่างกายและกลิ่นอายของเขาช่างสมบูรณ์และสูงส่งเช่นกัน

ตอนนี้ ผู้ชายที่ท่าทางไม่ธรรมดาคนหนึ่งกำลังตามหลังฉู่เชียนหลีอย่างเชื่อฟัง โดยเข้าใกล้ตอนที่นางกำลังพักผ่อน จะไม่ให้คิดเรื่องนี้ได้อย่างไร？

องค์ชายสามไม่เพียงแต่ทรงมีพระโอรสก่อนแต่งงาน แต่อาจจะมี "พี่ชาย" อีกคนหนึ่งที่รับใช้ภรรยาอีกด้วย?

อันที่จริง……

ช่างน่าตื่นเต้น!

ดวงตาของหยุนชิงหนักอึ้ง แต่เขาฉลาดมากที่ไม่ได้เข้าไปต่อกับฉู่เชียนหลีเรื่องสัญญาการแต่งงานต่อไป

“คุณหนูฉู่ เจ้าที่กลับมาแล้ว ช่างเป็นลำบากนัก ไม่ง่ายเลยที่จะได้รวมตัวกับครอบครัว กลับไปที่จวนเพื่อพักผ่อนก่อนเถิด เมื่อคำนวณเวลาแล้ว ใต้เท้าเฉิงเสี้ยงใกล้จะกลับมาแล้ว เขาต้องมีความสุขมากที่ได้เจอเจ้า"

นางอู๋พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว: “องค์ชายสามพูดถูก เชียนหลี พ่อของเจ้าคิดถึงเจ้ามากตลอดหลายปีที่ผ่านมา”

ไม่อาจให้ฉู่เชียนหลีมาก่อกวนได้อีก และมาทำลายเรื่องดี ๆของหลิงเซวียนและองค์ชายสาม