บทที่ 23 เจ้าอย่าอวดดีให้มากนัก

เฟิ่งเสวียนตู้ขมวดคิ้ว เดินตามฉู่เชียนหลีเข้าไปในจวนเฉิงเสี้ยง ทิ้งคนใช้ที่ตลึงในฝูงชนไว้

จะต้องรายงานผู้อาวุโสใหญ่หรือไม่ นายท่านถูกจับไปอย่างเงียบ ๆแล้วหรือ?

หัวหน้าเผ่าหงส์ผู้สง่างาม ดูเหมือนจะอยากให้เป็นพ่ออย่างง่ายดาย?

ผมที่เหลืออยู่ของผู้อาวุโสใหญ่กำลังจะโล้นแล้ว?

ภายนอกจวนเฉิงเสี้ยง ตอนแรกองค์ชายสามอยากเข้าไปในจวนเพื่อพบฉู่เชียนหลีเพียงลำพัง ซึ่งไม่ต้องการให้แม่ของเขาฉีเฟยส่งคนไปหาและเรียกเขาเข้าวัง ดังนั้นเขาจึงต้องออกไปก่อน

นางอู๋พาฉู่หลิงเซวียนกลับจวนและเห็นพืชพันธุ์เละเทะที่เกิดจากการบุกรุกของเจ้าขาวในจวน คนรับใช้ขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ

“เสียงดังอย่างกับอะไร？”

“ได้โปรดยกโทษให้ด้วย” คนรับใช้ต่างคุกเข่าลงทันที

“ออกไปทั้งหมด และทำความสะอาดจวนซะ”

"รับทราบ"

ฉู่หลิงเซวียนสะบัดสาวใช้และมาหานางอู๋: “ท่านแม่ ผู้หญิงคนนั้นคือฉู่เชียนหลีจริงหรือ?”

“ถ้าไม่ใช่นางแล้วจะเป็นใครได้อีก？”

“แต่ทำไมฉู่เชียนหลีถึงเกิดมาแบบนี้ได้อย่างไร？”

“มารดาผู้ให้กำเนิดของนางคือซูชิงหย่าบุตรีภรรยาหลวงตระกูลซู เธอเป็นสาวงามคนแรกในเมืองหลวง เจ้าคิดว่านางจะแย่ได้ขนาดไหนกัน？”

ไม่แปลกเลยที่เธอมองแวบแรกแล้วรู้สึกว่าสายตาคู่นั้นที่คุ้น ๆ เหมือนซูซื่อนี่เอง!

“แต่ว่าอดีตนางดูน่าเกลียดมาก โดยเฉพาะใบหน้า หม่นหมองและยังมีปานด้วย…” ฉู่หลิงเซวียนเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

“นั่นไม่ใช่เพราะว่า…” นางอู๋หยุดพูดทันที “สรุปคือ การกลับมาของฉู่เชียนหลีครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนมาก เราต้องจัดการกับมันอย่างระมัดระวัง”

“ท่านแม่ ข้าต่างหากที่เป็นบุตรีภรรยาหลวงคนเดียวของจวนเฉิงเสี้ยง ฉู่เชียนหลีเอาไว้ไม่ได้!”

ดวงตาของฉู่หลิงเซวียนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“อย่ากังวลไป เข้าและข้าสองแม่ลูกเคยฆ่านางแล้วครั้งหนึ่ง จะต้องฆ่านางครั้งที่สองได้แน่ นางกล้ากลับมา จวนเฉิงเสี้ยงจะเป็นที่ฝังศพของนางเอง!”

ขณะที่กำลังพูด แม่นมหวางก็รีบวิ่งมา: "นายหญิง คุณหนูคนนั้นชอบสวนฝูยู่ และกำลังขอให้คนเปิดประตู!"

“อะไรนะ？” สีหน้าของนางอู๋เปลี่ยนไป

สวนฝูยู่แต่เดิมสร้างขึ้นเป็นพิเศษโดยฉู่เยี่ยนชิงของเฉิงเสี้ยงให้สำหรับซูชิงหย่า ตั้งแต่ซูชิงหย่าเสียไป สวนนั้นก็ถูกปิดเอาไว้และไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไป

"ไปดูกันเถอะ"

ในศาลาขนาดเล็กซึ่งอยู่ไม่ไกลจากทางเข้าสวนฝูยู่ ฉู่เชียนหลีนั่งอย่างเกียจคร้านบนม้านั่งหิน วางมือลงหน้าผาก มองดูเฟิ่งเสวียนตู้เปิดประตูที่ล็อก

เซินเป่าหยิบผลไม้สะอาดที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขน และส่งให้ฉู่เชียนหลี

“ท่านแม่ เมื่อกี้ใช้เสียงมาก กินผลไม้ให้ชุ่มคอหน่อยขอรับ”

ฉู่เชียนหลีกัดอย่างขี้เกียจ ทำตัวเหมือนโทรศัพท์มือถือที่มีแบตเตอรี่เหลืออยู่เพียง 1% ดูจากลักษณะแล้วอาจจะไม่สามารถต่อต้านได้อีก

เซินเป่ารู้สึกไม่สบายใจในทันใด: “ท่านแม่ ท่านอยากกินอะไรไหม เซินเป่าจะทำให้”

ดวงตาของฉู่เชียนหลีเป็นประกาย: "โสมไก่ตุ๋น?"

"ได้ขอรับ"

เซินเป่าพยักหน้าอย่างเร่งรีบ ในขณะที่เฟิ่งเสวียนตู้ไม่รู้ตัว สัมผัสกำไลหยกเลือดหงส์อย่างเบามือ และหยิบโสมเสวียนม่วงอ้วนออกมา

“ท่านแม่ ตลอดทางที่ข้าเดินมา ได้ยินมาว่ารูปร่างประหลาดนี้เกี่ยวข้องกับรูปลักษณ์ของเดิม เซินเป่ามีรูปลักษณ์ขาวนวลหมายความว่าข้าเป็นโสมผิวขาว”

ฉู่เชียนหลีกะพริบตา: “อืม อาจจะใช่”

เซินเป่าตกตะลึง: “ถ้าอย่างนั้น น้องชายของเซินเป่าโตเป็นสีม่วง ต้องน่าเกลียดแน่ ๆ ต้องเหมือนเจ้าอาขี้เหร่แบบนั้น”

"ดังนั้น?"

"ดังนั้น โสมเสวียนม่วงทั้งหมดเอามาทำไก่ตุ๋นให้ท่านแม่ และจากนี้เซินเป่าจะเก็บแต่โสมขาว"

เซินเป่าจับมือน้อย ๆที่อวบอ้วน และตัดสินใจ: ขาว ๆและนุ่มนวลเท่านั้นที่มีคุณสมบัติเป็นน้องชายของเขา!

ฉู่เชียนหลีขยับมุมปาก: "เจ้ามีความสุขก็พอ"

“ข้ารู้ว่าท่านแม่จะต้องสนับสนุนข้า งั้นข้าไปเก็บฟืนและทำไก่ตุ๋นให้ท่านแม่”

เซินเป่ามองไปรอบ ๆ และเห็นต้นสนสูงใหญ่

“ท่านแม่ ไม้สนนำมาต้มไก่ตุ๋นอร่อยที่สุดแล้ว เซินเป่าจะไปตัดต้นไม้”

เฟิ่งเสวียนตู้แสร้งทำเป็นยุ่งอยู่กับล็อกเหล็กที่ประตูสวน ขณะที่แอบมองการเคลื่อนไหวของฉู่เชียนหลีสองแม่ลูก

เมื่อได้ยินโสมขาวจากเซินเป่า เขาอดไม่ได้ที่จะกระตุกริมฝีปาก หลังจากออกจากหุบเขาไร้เงาจนถึงตอนนี้ยังหาโอกาสยืนยันเรื่องสายเลือดของเซินเป่าได้ และเขาก็ลืมเรื่องนี้ไปโดยสิ้นเชิง