บทที่ 560 ท่าในการพ้นทัณฑ์ต้องถูกต้อง

เมื่อเห็นว่าแสงอัสนีที่ฟาดลงมารอบๆ ฉู่เชียนหลีมีความหนาแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ เหล่าผู้บำเพ็ญตนที่อยู่ด้านล่างก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะกล่าวใดๆ​ เลย

ในดวงตาของเซินเป่าคลอด้วยน้ำตา เหตุเพราะมีความกังวลและโกรธมากเกินไป ภายใต้อารมณ์ที่แปรปรวนอย่างรุนแรง เพี้ยง​ ทีเดียวกลายมาเป็นหงส์น้อยตัวหนึ่ง​ จากนั้น ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงและอ้าปากค้างของทุกคน กระพือปีกเล็กๆ และบินตรงไปยังทิศทางของฉู่เชียนหลี

“จิ๊บๆ​! เจ้าเลวอัสนีนภา กล้าผ่าท่านแม่ของข้า เซินเป่าจะสู้กับเจ้า!”

แม้ว่าเซินเป่าอายุยังน้อย แต่ทีท่าไร้ความกลัวอย่างยิ่ง และบินออกไปจะพินาศไปพร้อมกับอัสนีนภาในท่าทีที่แข็งกร้าว

เมื่อเห็นเซินเป่าเป็นเช่นนี้ เฟิ่งเสวียนตู้ก็ยับยั้งไม่อยู่อีกต่อไป พลังเสวียนพุ่งทะลักออกมาและ​ยืดลำตัวสูงตรงขึ้นไป รอบตัวมีเปลวไฟสีแดงสดใสเปล่งประกายเจิดจรัส จากนั้นเสียงหงส์ที่เย็นใสก็ดังก้องไปทั่วทั้งสวรรค์และโลกในชั่วพริบตา

"อิ๊ว！"

เซินเป่าเดิมทีรู้สึกหงุดหงิดที่ปีกของเขาอ่อนแอเกินไป ถ้ามีปีกใหญ่คู่หนึ่ง เขาก็จะสามารถบินไปหาท่านแม่ของเขาได้อย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมา เขารู้สึกได้ถึงพลังอันอบอุ่นมาจากด้านหลัง ค่อยๆ ยกเขาขึ้น และบินตรงไปยังทิศทางที่ฉู่เชียนหลีอยู่

เซินเป่าหยุดกระพือปีกโดยไม่ได้ตั้งใจ และก้มลงมอง​ ถึงได้พบว่าท่านพ่อของเขากลายเป็นหงส์ตัวใหญ่ที่ไม่มีใครเทียบได้​ และตัวเองก็กำลังร่อนลงบนหลังของเขา

เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆ ต่างตกตะลึงอย่างเต็มหัวใจ

พวกเขาได้ยินมานานแล้วว่า เฟิ่งเสวียนตู้มาจากเผ่าหงส์ แต่การได้ยินกับการเห็นกับตาตัวเองนั้นมีความแตกต่างกันอยู่แล้ว

หงส์บนท้องฟ้าเต็มไปด้วยเปลวเพลิง ลำตัวมีขนาดใหญ่และมีขนที่สวยงาม ทุกครั้งที่ปีกของมันกระพือ มันจะทิ้งดอกไม้ไฟอันงดงามไว้บนท้องฟ้า ทรงพลังและสวยงามจนทำให้คนรู้สึกน่าทึ่ง

พลังเจ้าอัสนีในร่างกายของฉู่เชียนหลีมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่านางจะเร่งความเร็วและดึงมันออกมาเพื่อหลอมเศษชิ้นส่วนของ ยันต์เทียนเต้า เส้นลมปราณในร่างกายของนางยังคงถูกทำลายอย่างต่อเนื่องและความเร็วในการปรับหมุนพลังทิพย์นั้น​ ก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน

กลิ่นคาวเลือดกระจายอยู่ในปาก ฉู่เชียนหลีกัดฟันแน่น​ และอดทนต่อความเจ็บปวดอันรุนแรงของเส้นลมปราณที่ฉีกขาด

นางไม่สามารถแสดงออกมาได้ ไม่สามารถปล่อยให้เซินเป่าและเจ้าขี้เหร่ทำในสิ่งที่ไม่สามารถแก้ไขได้ภายใต้อารมณ์​ที่ใจร้อน

นางคิดว่าตัวเองเสแสร้งได้อย่างดี แต่นางจะสามารถปิดบังเฟิ่งเสวียนตู้และเซินเป่าที่ห่วงใยนางเสมอได้ที่ไหนล่ะ

วินาทีต่อมา มีร่างหงส์อันสูงใหญ่บินวนมา สยายปีกอันงดงาม ช่วยฉู่เชียนหลีขวางเจ้าอัสนีสองระลอกที่ถล่มลงมาอีกครั้งโดยตรง

ในที่สุด ฉู่เชียนหลีก็มีโอกาสได้หายใจโล่งสักที​ เงยหน้าขึ้นมองเห็นร่างของเฟิ่งเสวียนตู้และเซินเป่าจมอยู่ใต้แสงอัสนี หัวใจวิ่งขึ้นมาที่ลำคอในพริบตา

“เจ้าขี้เหร่ เซินเป่า!”

เซินเป่านอนคว่ำอยู่บนหลังของเฟิ่งเสวียนตู้อย่างแนบแน่น เตรียมพร้อมที่จะถูกทำเป็นหงส์น้อยย่าง

แต่เมื่อแสงอัสนีฟาดลง โดนตัวของเฟิ่งเสวียนตู้เต็มๆ​ ไม่ได้ทำร้ายเขาแม้แต่น้อย

เซินเป่าลืมตากลมโตและมองขึ้นไปที่ทัณฑ์เมฆาอันปั่นป่วนบนท้องฟ้า

“จิ๊บๆ​ เจ้าแน่จริงก็ผ่าท่านแม่ข้าสิ เจ้าแน่จริงก็มาเลยสิ? ”

ทัณฑ์เมฆาบนท้องฟ้ายังคงปั่นป่วน และเสียงฟ้าร้องเป็นระยะ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ดูเหมือนว่าจะเล็กกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย

เฟิ่งเสวียนตู้ช่วยฉู่เชียนหลีฝืนแบกรับอัสนีนภาสองระลอก​ ตามระดับผลบำเพ็ญตนเดิมของเขา​ น่าจะไม่มีอะไรมาก แต่สิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดก็คือ​ อัสนีนภาทั้งสองระลอกนี้​ได้ปลุกพลังอัคคีหงส์ ภายในร่างกายของเขาซึ่งนิ่งสงบเป็นเวลานาน

พลังอัคคีหงส์ยังคงแผดเผาอย่างต่อเนื่อง และแดนบำเพ็ญตนของ เฟิ่งเสวียนตู้เริ่มไม่มั่นคง

ฉู่เชียนหลีบินไปข้างหน้าทันที มาที่ข้างกายของเฟิ่งเสวียนตู้​ นำยาออกมาจำนวนมากและป้อนให้เขา

“เจ้าขี้เหร่ เจ้าเป็นไงบ้าง”

"อิ๊ว！"

เฟิ่งเสวียนตู้ก้มศีรษะลง​ แล้วค่อยๆ แนบขนหงส์ที่งดงามบนฝ่ามือของฉู่เชียนหลี

​