บทที่ 561 ความปรารถนาที่เป็นไปไม่ได้ของเซินเป่า

ดวงตาของโม่หลีเบิกกว้าง และมองดูอัสนีนภาเฉียดผ่านตัวเขาไป

ที่ยืนข้างเขาคือชายหนุ่มคนหนึ่ง ชายหนุ่มคนนั้นพูดพึมพำตั้งแต่เมื่อกี้นี้ พูดอยู่แต่ว่าอัสนีนภาอย่าผ่าข้า​ อัสนีนภาอย่าผ่าข้า​

ในใจของเขาถือว่าบุคคลนั้นเป็นคนขี้ขลาดโดยสิ้นเชิง และยังคิดอีกว่าเมื่อพ้นทัณฑ์ของแม่นางน้อยจบลง เขาต้องส่งต่อคำพูดของบุคคลนี้ไป​ เพื่อให้แม่นางน้อยรู้ว่าคนคนนี้ที่แท้เป็นคนอย่างไร

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า​ มีจ้าวเซียนผู้สง่างามอย่างเขาอยู่ อัสนีนภากลับเลือกคนขี้ขลาดคนนี้ที่อยู่ข้างๆ​ เขา

ผู้อาวุโสใหญ่มาอย่างรีบเร่ง " ท่านชายมู่ ผลบำเพ็ญตนของเจ้าไม่ถือว่าสูง ดังนั้นไม่ต้องช่วยดึงดูดอัสนีหรอก"

คนที่พูดบ่นอยู่ตลอดเวลาก็คือมู่ซิวหาน ขณะนี้​ เขาถูกผ่าจนไหม้เกรียมไปทั้งตัว​ ในปากยังคงอาเจียนเป็นเลือดไม่หยุด กลิ่นอายของภัยพิบัติที่โหดร้ายยังคงพุ่งออกมา​ ราวกับว่าทั้งตัวของเขาถูกผ่าจนเป็นตะแกรงยังไงยังงั้น

มู่ซิวหานทนความเจ็บปวดที่รุนแรงและยัดยาเข้าไปในปาก: "ผู้อาวุโสใหญ่​ ท่านวางใจเถอะ​ อัสนีนภาสามารถผ่าข้าทีเดียวให้ตายอย่างแน่นอน"

ผู้อาวุโสใหญ่รีบหยิบยาสองสามขวดออกมาแล้วยื่นให้: "เร็ว ไม่ต้องพูดแล้ว รีบๆ​ กิน"

มู่ซิวหานเงยศีรษะขึ้น: "พี่ฉู่​ ข้าขอให้ท่านไม่ประสบความสำเร็จในการข้ามผ่านทัณฑ์อัสนี อัสนีนภาระลอกแล้วระลอกเล่าผ่าไม่มีวันหมด”

ฉู่เชียนหลีมองดูท่าทางจนตรอกของเขา ความเศร้าแวบผ่านไปในใจ

“น้องชายคนดี​ รอพี่สาวข้ามผ่านทัณฑ์อัสนีไปได้ แล้วข้าจะเลี้ยงเจ้าทานอาหารเห็ดมื้อใหญ่นะ”

ลำคอของมู่ซิวหานขยับและเม็ดยาเกือบจะติดคอ

พี่สาวจะเลี้ยงเขาทานอาหารเห็ดมื้อใหญ่ แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ? แน่นอนว่าจะต้องยอมรับความสัมพันธ์แบบพี่สาวน้องชายที่หนักหน่วงนี้แต่โดยดีแล้วล่ะ

ในหัวของมู่ซิวหาน มีเพลงกล่อมเด็กเพลงหนึ่งที่เขาได้ยินในจงอวี้ช่วงก่อนหน้านี้​ได้แวบผ่านเข้ามา

“ร่มแดงๆ เสาขาวๆ กินเสร็จนอนบนกระดานด้วยกัน นอนบนกระดาน ฝังภูเขา มากินข้าวกันทั้งหมู่บ้าน...”

มู่ซิวหานส่ายหัวอย่างรวดเร็ว คนดีชีวิตไม่ยืนยาว คนเลวคงอยู่นานเป็นพันปี และคนอย่างเขาที่มีความสามารถในการทำสิ่งเลวเป็นพิเศษ​ จะต้องมีชีวิตยืนยาวอย่างแน่นอน

ไม่มีปัญหา!

ผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ในจงอวี้เมื่อเห็นเหตุการณ์ดังกล่าวก็รีบเข้าไปอยู่ใกล้โม่หลี

เมื่อครู่นี้ พวกเขาก็ได้ตะโกนตา​มๆ​ กันให้อัสนีนภาผ่าพวกเขาแล้ว​ ปรากฏ​ว่าอัสนีนภาไม่เชื่อฟัง

“ท่านผู้นี้ มองท่านไม่คุ้นหน้าเลย อย่างไรก็ตาม​ เราต่างก็สนับสนุน นายหญิงฉู่​ งั้นพวกข้าก็เป็นพี่น้องแท้ๆ​ ที่ดีซึ่งต่างพ่อต่างแม่กัน เจ้ารีบมาตะโกนสัก​สองคำแล้วให้อัสนีนภาผ่าเจ้า”

โม่หลีอยู่ในตำแหน่งที่สูง และรอบตัวเขาไม่เคยมีใครกล้าคุยกับเขาอย่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้​ ยิ่งการถือเป็นพี่เป็นน้องกันนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง​ ความรู้สึกนี้แปลกใหม่มาก

“อัสนีนภาแน่จริงมาผ่าข้าสิ!”

“ตูม!”

อัสนีนภาถล่มลงมาอีกครั้ง ยังคงเฉียดผ่านข้างลำตัวของ โม่หลี และผ่าลงข้างๆ​ เขา

ผู้ฝึกตนคนอื่นๆ รีบวิ่งเข้าไปและรู้สึกถึงพลังของอัสนีนภาเข้าสู่ร่างกายด้วยตัวเอง

"พั๊ว!"

ผู้ฝึกตนบางคนแบกรับไม่ไหวและเส้นลมปราณได้รับความเสียหาย ได้กระอักเลือดออกมาทันที

ผู้ฝึกตนคนอื่นๆ รีบหมุนวนพลังเสวียนเพื่อช่วยแบ่งเบาแรงกดดัน ยกเว้นสองคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส คนอื่นๆ ได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

โม่หลีขมวดคิ้ว

เกิดอะไรขึ้นกับอัสนีนภานี้? ทำไมถึงไม่รู้จักคุณค่าที่เรามอบให้ขนาดนี้นะ?

ผู้อาวุโสใหญ่รีบแจกจ่ายยาให้กับผู้ฝึกตนในจงอวี้: "ผลบำเพ็ญตนของพวกเจ้าไม่สม่ำเสมอ​ ดังนั้นอย่าได้กระตุ้นอัสนีนภาเข้าสู่ร่างกาย"

เดิมทีคิดว่าผู้ฝึกตนเหล่านั้นจะเดินตามบันไดลงมา แต่ไม่คิดว่าพวกเขากลับส่ายหัวอย่างมั่นคง

"ไม่ได้"

ไม่มีใครรู้ว่าอัสนีนภานี้จะเพิ่มพลังหรือเปล่า ไม่แน่อาจทำให้ถึงตายได้นะ“ผู้อาวุโสใหญ่เตือนอีกครั้ง

“พวกข้ารู้ว่าอัสนีนภาอันตราย แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะมีโอกาสได้สัมผัสในระยะใกล้ ถ้าหากไม่ปะทะกับอัสนีนภานั่น ในใจของพวกข้าจะรู้สึกอยากที่จะลองมากๆ”

ความอยากรู้สามารถทำให้แมวตายได้ สามารถทำให้ปีศาจโสมคนตายได้และแน่นอนว่ามันสามารถทำให้ผู้ฝึกตนตายได้

เผชิญกับอัสนีนภาพวกเขากลัวไหม?