บทที่ 562 เซินเป่าถูกหยอกล้อซะแล้ว

เมื่อได้ยินการปลอบโยนของฉู่เชียนหลี​ ในที่สุด​ เซินเป่าก็ระงับความเศร้าได้​ และมองขึ้นไปที่ทัณฑ์เมฆาบนท้องฟ้าซึ่งเริ่มบางลงและรู้สึกว่าควรให้โอกาสมันสักหน่อย

“จิ๊บจิ๊บ เจ้าเลวอัสนีนภา ครั้งนี้เจ้าไม่ผ่าข้า ข้าก็ให้อภัยเจ้าแล้ว​ แต่ครั้งต่อไปข้าจะล่อเจ้ามาเอง เจ้าต้องเชื่อฟังข้าอย่างดีเลยนะ!”

ทัณฑ์เมฆา​บนท้องฟ้าพลิกตัวไปหนึ่งรอบ ก็ไม่รู้ว่ามันตื่นเต้นอะไร และหลังจากเปล่งแสงวาววับของแสงอัสนีอีกหลายครั้ง อัสนีนภาขนาดเล็กมากก็ผ่าลงมาในที่สุด

จะบอกว่าอัสนีนภาระลอกนั้นเรียวเล็ก นั่นเป็นการประเมินมันสูงไปแล้ว ความหนาบางก็ดีกว่าเส้นผมนิดหน่อยเอง

ลำแสงไฟฟ้าที่เรียวเล็กค่อยๆ ตกลงมา และสุดท้ายก็หยุดอยู่ตรงหน้าเซินเป่า

เซินเป่าอ้าปากกว้างด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่กล้าที่จะหายใจ เพราะกลัวว่าหากเขาหายใจ​ เขาจะเป่าอัสนีนภาที่ตัวเล็กแค่นั้นออกไป

เขาค่อยๆ กางปีกออกอย่างระมัดระวัง โดยต้องการล่ออัสนีนภามาที่ตัวของเขาเอง เช่นนี้​ เขาก็ถือว่าได้ช่วยท่านแม่ขวางอัสนีนภาแล้ว

เป็นผลให้ในชั่วครู่ต่อมา​ อัสนีนภาระลอกนั้นหมุนรอบปีกของเขาแล้วหักโค้ง​ และแหย่ท้องที่เต็มไปด้วยขนของเขาเบาๆ

เซินเป่าไม่ได้มีการเตรียมตัว และเมื่อรับรู้ได้ว่ามีพลังงานอันอบอุ่นมาจากท้องของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะล้มตัวลงไปด้านหลังและส่งเสียงหัวเราะออกมา

วินาทีต่อมา ทัณฑ์เมฆาบนท้องฟ้าก็สลายไปทั้งหมด แสงจากท้องฟ้าที่สว่างสดใสก็ส่องประกายลงมา พลังทิพย์ที่บริสุทธิ์​ได้ชำระล้างท้องฟ้าและโลกทั้งหมดโดยรอบ จากนั้น​ พลังงานที่มีฉู่เชียนหลีเป็นศูนย์กลาง ก็ค่อยๆ กระจายไปทั่วทั้งสี่ทิศ

แสงบนท้องฟ้าสว่างไสว นกและสัตว์ต่างส่งเสียงร้อง​ พลังทิพย์รวมตัวเป็นเม็ดฝน และตกลงมาเป็นพระพิรุณ ซึ่งทำรักษาผู้ฝึกตนทั้งหมดที่ช่วยฉู่เชียนหลีให้รอดจากทัณฑ์เซียนอย่างรวดเร็ว

เมื่อรู้สึกถึงประโยชน์ของ พระพิรุณผู้ฝึกตนที่อยู่รอบๆ ก็รีบนั่งไขว่ห้างและพยายามจับพระพิรุณเพื่อใช้เอง

อาการบาดเจ็บภายในร่างกายของฉู่เชียนหลีหายดีแล้ว และแสงที่สวยงามสดใสประกายวูบวาบไปทั่วร่างกายของนางเป็นระยะๆ​ รูปลักษณ์ของนางซึ่งแต่เดิมก็ถึงจุดสูงสุดของความเจริญอยู่แล้ว บัดนี้อยู่ในระดับที่สูงขึ้นไปอีก

ผิวพรรณของนางได้ผ่านการหล่อหลอมโดยเจ้าอัสนีและสิ่งที่เป็นประเภทเดียวกัน เปล่งประกายด้วยแสงหยกที่วาววับเป็นประกาย​ และริ้วรอยบนใบหน้าของนางก็สวยงามขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่คนที่พิถีพิถันที่สุดก็ไม่สามารถมองเห็นข้อตำหนิใดๆ ได้

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ปัจจุบันของฉู่เชียนหลี​ เซินเป่าก็ตกตะลึงเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กระพือปีกเล็กๆ และบินไป และทันใดนั้นก็เข้าไปในอ้อมแขนของฉู่เชียนหลี

"เซินเป่าของพวกข้าก็เป็นเด็กผู้ชายที่หล่อที่สุด"

เซินเป่ากลิ้งอยู่บนฝ่ามือของฉู่เชียนหลีด้วยความดีใจ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็นึกถึงอัสนีนภาระลอกนั้น​ และรีบถามฉู่เชียนหลีเพื่อขอความดีความชอบ

“จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่ ท่านแม่ เซินเป่าได้ช่วยท่านแม่ขวางอัสนีนภาไปหนึ่งครั้งด้วย!”

แม้ว่าอัสนีนภาระลอกนั้นจะมีขนาดเล็กจนไม่สามารถจะเล็กได้แล้ว แต่ไม่ว่ายังไงมันก็ได้ตกอยู่บนตัวเขาเองแล้ว

ฉู่เชียนหลีให้ความสนใจเซินเป่าอยู่ตลอดเวลา​ และได้เห็นฉากเมื่อครู่นี้อยู่ในสายตาของนางอยู่แล้ว

แทนที่จะบอกว่าเซินเป่าสกัดกั้นอัสนีนภาให้บอกว่าอัสนีนภาได้หยอกล้อเซินเป่าเที่ยวหนึ่งก่อนที่มันจะจากไปดีกว่า และเด็กคนนี้ก็ยังแอบมีความสุขอยู่ข้างๆ​ โดยที่ไม่รู้สักนิดเลยว่าตัวเองถูกอัสนีนภาลวนลาม

“ใช่สิ เซินเป่าเก่งมาก ท่านแม่ขอบใจเซินเป่านะ”

เซินเป่าเตะขาเล็กๆ​ อย่างมีความสุข ปิดหน้าท้องของตัวเองที่เต็มไปด้วยขนด้วยปีกเล็กๆ แล้วหัวเราะไม่หยุด

เซินเป่าสบายมาก​ ท้องน้อยๆ​ ของข้าอุ่นอยู่เสมอ

เฟิ่งเสวียนตู้รีบวิ่งมา ยกมือขึ้นและดึงฉู่เชียนหลีเข้าไปในอ้อมแขนของเขา และกอดนางไว้อย่างแรงและแน่น

ฉู่เชียนหลีสีหน้าตกใจและยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

เซินเป่ากระพือน่องเล็กๆ​ และคลานออกไป นั่งลงบนไหล่ของเฟิ่งเสวียนตู้​ แล้วกระพือปีกเล็ก ๆ ของเขาไปหาผู้อาวุโสใหญ่แล้ว

แม้ว่าท่านพ่อจะอายุมากแล้ว แต่นิสัยก็ยังไร้เดียงสามาก มักจะชอบขอกอดจากท่านแม่เสมอ เมื่อครู่นี้ท่านพ่อก็ได้ปกป้องท่านแม่ด้วย ดังนั้น​ ตอนนี้เซินเป่าก็จะไม่แย่งท่านแม่กับท่านแล้ว

ผู้อาวุโสใหญ่รีบรับเซินเป่าอย่างรวดเร็ว แม้แต่พระพิรุณที่อยู่รอบๆ​ ก็ไม่เก็บรวบรวมแล้ว