บทที่ 563 ความจริงในปีนั้น

หัวใจของโม่หลีเต็มไปด้วยการคาดเดา เขามีคำถามและความไม่เข้าใจอยู่มากมายที่อยากจะทำให้กระจ่าง เขาสับสนไปหมดในชั่วขณะหนึ่ง

ฉู่เชียนหลีกลับไม่ได้คิดอะไรมาก หลังจากตระหนักว่าตัวเองสามารถควบคุมเกาะชะตาเซียนได้ นางก็เริ่มตามหาร่องรอยของ โม่หว่านซู่และเชียนจิ้งหลิวเป็นอันดับแรก

และผลลัพธ์ก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้ โม่หว่านซู่และเชียนจิ้งหลิว กำลังหลบหนีไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

โม่หว่านซู่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและถูกองค์รักษ์มือขวาพาหนีไป

เนื่องจากความเร็วนั้นเร็วเกินไป โม่หว่านซู่ร่างกายอ่อนแอจึงไม่สามารถทนต่อการกระแทกได้​ ทนไม่ไหวและพ่นเลือดออกมาเต็มปาก

ถ้าเป็นเมื่อก่อน​ องค์รักษ์มือขวาคงหยุดแสดงความกังวลไปตั้งนานแล้ว แต่ตอนนี้ เขาไม่แม้แต่จะชายตามอง

โม่หว่านซู่ทนไม่ไหวเอง และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า

"หยุด!"

องค์รักษ์มือขวามองตาลงและโยนโม่หว่านซู่ลงบนพื้นอย่างโกรธจัด

“เจ้าแม่มีคำสั่งอะไรหรือไม่”

ปากของเขาเรียกนางว่าเจ้าแม่ แต่ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

โม่หว่านซู่แอบกัดฟันของนาง: องค์รักษ์มือขวาเจ้าพูดจากับข้าแบบนี้เหรอ?”

“เฮ้อ.. โม่หว่านซู่เจ้ายังคิดว่าเจ้าเป็นเจ้าแม่ที่สูงส่งจริงๆ​ งั้นหรือ? ตอนนี้ เจ้าเป็นแค่หงส์ที่ขนร่วง แม้แต่ไก่ยังไม่ปาน!”

“เจ้า…” โม่หว่านซู่โกรธมากจนเลือดลมปั่นป่วน​ อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเชียนจิ้งหลิว “เชียนจิ้งหลิว เจ้าไม่มีอะไรอยากจะพูดเหรอ?”

สีหน้าของเชียนจิ้งหลิวก็ซีดอยู่ตลอดเช่นกัน และงูหมอกจิ่วโยวถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสมากเกินไป​ จนเกือบจะหมดสติและเริ่มกลืนกินพลังชีวิตของเขาแล้ว

“องค์รักษ์มือขวาไม่ใช่ผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้าหรือ? แม้แต่คนของตัวเองยังไม่สามารถควบคุมได้ ยังจะหันมาพึ่งพาข้าอีก?”

พลังเสวียนในร่างกายของเชียนจิ้งหลิวก็ถูกใช้ไปจนถึงขีดสุด​ เขาพิงอยู่บนหินก้อนใหญ่และหายใจหยาบ บนเสื้อผ้าสีขาวที่ไม่เคยมีแม้แต่ฝุ่นเกาะ​เต็มไปด้วยคราบเลือดและดินโคลน บอกได้ว่าเป็นความจนตรอกที่ไม่เคยมีมาก่อน

ในใจของโม่หว่านซู่โกรธมากถึงขีดสุด​ แต่กลับไม่สามารถที่จะไม่ล้มฟันและกลืนเลือดตัวเอง นางระงับไฟโกรธ และเสียงของนางก็นุ่มนวลมาก

“จนถึงเวลานี้แล้ว ระหว่างพวกข้าไม่ต้องสู้กันภายในแล้ว คิดให้ดีว่าจะผ่านพ้นวิกฤตตรงหน้านี้อย่างไรถึงจะดี”

เชียนจิ้งหลิวอดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มที่เยาะเย้ย: “เมื่อก่อนข้าไม่เคยเชื่อในดวงชะตายิ่งไม่เชื่อในเรื่องของสายเลือดใดๆ​แต่ดูวันนี้แล้ว เป็นเพราะข้าเลือกผิดตั้งแต่แรกแล้ว”

ในใจของโม่หว่านซู่เกิดความรู้สึกวิกฤตขึ้นมา: "เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?"

ในตอนนั้น​ เพื่อช่วยเหลือเจ้าและแม่ของเจ้าสร้าง ยันต์โลหิตข้าได้ลงมือฆ่าซูชิงหย่าซึ่งเป็นแม่ของฉู่เชียนหลีด้วยตัวเอง หลังจากนั้น ข้ายังได้บังคับตัดเอาดวงชะตาของฉู่เชียนหลี​ออก และใส่ไว้ในตัวของเจ้า ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นอย่างที่ข้าคาดไว้ แม้ว่าฉู่เชียนหลีจะยังมีชีวิตอยู่ แต่มีลักษณะนิสัยที่ขี้ขลาดและโง่เขลา กระทั่งยังตกหลุมรักหยุนชิงกุยอย่างมีตาหามีแววไม่ เดิมทีข้าคิดว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี...แต่สุดท้าย... "

ยังไงเขาก็คิดไม่ถึงเลยว่า​ ทำไมลักษณะนิสัยของฉู่เชียนหลีถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนั้น​ กระทั่งแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง?

“เจ้าเสียใจเหรอ”

“ข้าเสียใจจริงๆ หากรู้ก่อนว่าจะมีวันนี้​ และรู้ก่อนว่าฉู่เชียนหลีจะโชคดีอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ในตอนนั้นข้าก็จะไม่ส่งแม่ของเจ้าและเจ้าเข้าไปในโลกเซียน อย่างแน่นอน​ ปุถุชนธรรมดาก็คือปุถุชนธรรมดาอยู่วันยังค่ำ ข้าได้มอบโอกาสที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นให้แก่เจ้าพวก​เจ้า​ สุดท้ายแล้ว พวกเจ้าก็ยังคงเล่นเป็นแค่กลอุบายเล็กๆ น้อยๆ แค่นั้น! ช่างโง่สิ้นดี!”

มู่โหรว และโม่หว่านซู่โง่เขลาเกินไป เดิมทีพวกเขาควรจะเป็นไพ่ตายที่ทรงพลังที่สุดที่อยู่ในมือของเขา ท้ายที่สุดแล้วกลับไม่มีประโยชน์อะไรเลย กลับถ่วงแข้งถ่วงขาเขา

โม่หว่านซู่ก็รู้สึกโมโหแล้ว นางได้ลดท่าทีลงแล้ว แต่ก็ยังต้องโดนดูถูกแบบนี้อีก

“ตอนนี้เสียใจก็สายเกินไปแล้ว ฉู่เชียนหลีได้เกลียดเจ้าอย่างเต็มที่แล้ว กับเจ้าคือไม่ตายไม่หยุด เจ้าไม่เหลือช่องทางสำหรับความเสียใจแล้ว”