บทที่ 564 คนบางคน​ ไม่มีวันมีจิตใจที่เมตตา

หลังจากเชียนจิ้งหลิวพูดจบ เขามองไปที่ฉู่เชียนหลีด้วยแววตาที่สว่างสดใส

“ฉู่เชียนหลี ที่พูดได้ข้าพูดไปหมดแล้ว ตอนนี้เจ้าจะทำตามสัญญาของเจ้าใช่ไหม เอาแส้ออกจากคอข้าก่อน? ”

ฉู่เชียนหลียิ้มอย่างเย็นชา และภายในดวงตาอันสวยงามมีการเยาะเย้ยแวบผ่านไป

“เชียนจิ้งหลิว พวกข้านั้นนับว่ามีการต่อสู้กันมาหลายครั้งแล้ว ทำไมตอนนี้เจ้าถึงยังคิดว่าข้าเป็นคนโง่ล่ะ? ”

ในคำพูดของเชียนจิ้งหลิวเมื่อครู่นี้ มีสองประโยคในสิบเป็นความจริงก็ดีถมไปแล้ว

แววตาของเชียนจิ้งหลิวมืดมนเล็กน้อย: “คำพูดของคนใกล้ตาย​นั้นเป็นคำพูดที่ดีและจริงใจ​ ตอนนี้ข้าอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ยังมีความจำเป็นต้องปิดบังอะไรเจ้าอีกหรือ?”

“หึ” ฉู่เชียนหลีหัวเราะเบาๆ​ หนึ่งที “อะไรคือคำพูดคนใกล้ตายนั้นดีและจริงใจ​ คนเลวไม่ว่าจะเวลาไหนก็เป็นคนเลวอยู่ดี ด้วยระดับความเลวของเจ้า เวลาที่ใกล้ตาย ไม่ดึงเอาทุกคนที่อยู่รอบๆ ตัวเจ้าฝังไปพร้อมกันก็ถือว่าดีแล้ว จะพูดจาที่ดีได้ยังไง”

เป็นความจริงที่คนเลวสามารถกลับใจได้ แต่ในนี้ไม่รวมถึงเชียนจิ้งหลิวผู้ซึ่งกลายเป็นคนบ้าโดยสมบูรณ์อย่างแน่นอน

“ฉู่เชียนหลี ทุกสิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริง”

แววตาของฉู่เชียนหลีขยับเล็กน้อย และสายตาจับจ้องอยู่ที่ โม่หว่านซู่ซึ่งอยู่ด้านข้าง

เชียนจิ้งหลิวคนนี้เป็นคนฉลาดลึกและไม่ง่ายเลยที่จะเอาความจริงออกจากปากของเขา​ ไม่แน่ทางด้านของโม่หว่านซู่อาจจะได้อะไรมาบ้าง

“เชียนจิ้งหลิว​ ตามที่เจ้าพูด​มา​ คือโม่หว่านซู่ที่อยู่ตรงหน้าข้าเป็นคนขโมยตำแหน่งของข้า และโดยปกติมีความสุขกับการได้รับการปฏิบัติในฐานะเจ้าแม่ในโลกเซียนมาเป็นเวลาหลายปีงั้นหรือ?”

"ใช่แล้ว"

โม่หว่านซู่หันศีรษะไป​ และจ้องไปที่เชียนจิ้งหลิวอย่างดุร้าย

ฉู่เชียนหลียกมุมปากขึ้นเล็กน้อย: "ข้าผ่านความยากลำบากมากมายในโลกธุลี​ และเกือบตาบอดที่ไปถูกตาต้องใจหยุนชิงกุย​ จากนั้นด้วยการกระทำที่ไม่เหมาะสมต่างๆ ทำให้ครอบครัวของท่านลุง เดือดร้อน​ ตอนนี้คิดดูแล้ว ในใจรู้สึกโกรธมากจริงๆ ต้องหาใครสักคนมาระบายความโกรธถึงจะดี"

เฟิ่งเสวียนตู้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว​ และขยับข้อมือเล็กน้อย กระบี่ยาวเล่มหนึ่งก็ถูกเขาถือไว้ในฝ่ามือ

“เชียนหลี เจ้าว่าแทงนางกี่ครั้ง? ข้าลงมือเอง เพื่อไม่ให้เปื้อนกระโปรงของเจ้า”

โม่หว่านซู่แอบกัดฟันแน่น: "พวกเจ้าจะทำอะไร"

“แทงกระบี่ไปทีหนึ่งก่อน มาดูว่าเลือดของคนคนนี้เป็นสีดำหรือเปล่า? ”

เมื่อเสียงพูดของฉู่เชียนหลีจบลง​ เฟิ่งเสวียนตู้ก็ลงมือโดยไม่ลังเล แทงกระบี่ยาวตรงไปข้างหน้า แทงหัวไหล่ของโม่หว่านซู่แตกโดยตรง

"โอ๊ย!"

เฟิ่งเสวียนตู้ได้ยินเสียงแล้วไฟแห่งความโกรธแผดเผาตั้งนานแล้ว และจงใจนำหงส์อัคคีแท้ส่วนหนึ่งมาไว้บนกระบี่ยาว

ในเวลานี้ เปลวเพลิงเข้าสู่ร่างกาย และพลังอันโหดร้ายทารุณไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณอย่างรวดเร็ว ทุกที่ที่มันไปถึง เส้นลมปราณได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง และความเจ็บปวดราวกับทะลุถึงกระดูกก็ถูกส่งมา ทำให้โม่หว่านซู่ทนไม่ได้จนส่งเสียงร้องโหยหวนเป็นระยะๆ

“เจ็บมาก ฉู่เชียนหลี เจ้ากล้าทำแบบนี้กับข้า พ่อข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”

สีหน้าของฉู่เชียนหลีสงบ​ ในแววตาไม่มีคลื่นใดๆ​ แม้แต่นิด

“เขาจะไม่ปล่อยข้าไว้งั้นเหรอ? ข้ายังไม่อยากปล่อยเขาไปเลย ในฐานะพ่อคน​ กลับไม่เคยทำหน้าที่พ่อเลยแม้แต่วันเดียว​ กระทั่งไม่สามารถปกป้องผู้หญิงและลูกของตัวเองได้ เขามีสิทธ์​อะไรที่จะเรียกว่าจ้าวเซียน?”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่เชียนหลี โม่หลีรู้สึกเพียงราวกับมีค้อนยักษ์ตกลงมาบนหัวของเขา ตูมทีหนึ่งและทุบเขาสุดกำลังเข้าไปที่ใต้พื้นดิน

ความเศร้าโศกและความปวดใจเกิดขึ้นเป็นระยะๆ ทำให้ใบหน้าของเขาซีดจางหน่อยๆ