บทที่ 565 ไม่ทำตามแผนการที่วางไว้​ โกรธหรือไม่?

บรรยากาศรอบๆ เย็นยะเยือก หลังจากที่รู้ว่าไข่มุกโลหิตนี้มาจากภายในร่างกายของฉู่เชียนหลี ทุกคนต่างก็นึกถึงสิ่งที่นางประสบเมื่อตอนเป็นเด็ก

เฟิ่งเสวียนตู้ยกกระบี่ยาวขึ้น และแทงกระดูกสะบักของเชียนจิ้งหลิวจนทะลุด้วยอารมณ์ที่โกรธจัด

เชียนจิ้งหลิวล้มลงกับพื้น และทนไม่ไหวจนส่งเสียงคราง หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างโทรมๆ

“เดิมทีข้ายังคิดอยู่ว่าสามารถปิดบังได้ก็ปิดบังสักหน่อย แต่ไม่คิดว่า เรื่องจะเปิดเผยเร็วขนาดนี้ ฉู่เชียนหลี เจ้าช่างเป็นคนโชคดีจริงๆ ข้าปกปิดได้ดีขนาดนี้ เรื่องในอดีตก็ยังถูกเจ้าขุดออกมาจนได้”

เฟิ่งเสวียนตู้ยกกระบี่ยาวขึ้นและต้องการลงมืออีกครั้ง กลับถูกฉู่เชียนหลียกมือขึ้นให้หยุด

ฉู่เชียนหลีซักถามว่า “ในอดีตเจ้าไม่เพียงแต่ฆ่ามารดาผู้ให้กำเนิดของข้า และสูบเลือดของนาง แต่ยังควักเอาไข่มุกโลหิตออกจากร่างกายของข้าด้วยอย่างงั้นหรือ?”

“ถูกต้อง ในตอนนั้นข้าได้เลือกมู่โหรวและโม่หว่านซู่ และข้าก็เริ่มพยายามอย่างเต็มที่เพื่อวางแผนหลอกลวงวิธีการตรวจพิสูจน์​เลือดเนื้อของตระกูลโม่ ต่อมา ข้าได้ค้นพบยันต์โลหิตในหนังสือโบราณเล่มหนึ่ง และข้าก็สูบเลือดของแม่เจ้าไป ต่อมาข้าคิดว่า​ ยังไง โม่หว่านซู่ก็เกิดในโลกธุลี ถ้านางไม่มีพรสวรรค์ที่ตรงกัน แม้ว่านางจะผ่านการตรวจพิสูจน์​สายเลือด นางก็จะถูกสงสัยในทุกวิถีทาง ดังนั้น​ ข้าจึงควักเอาไข่มุกโลหิตของเจ้าแล้วปลูกถ่ายไว้ในร่างกายของโม่หว่านซู่”

“ข้าแปลกใจมาก ในเมื่อเจ้ามีการวางแผนที่ครบด้านแล้ว ทำไมเจ้าถึงไม่ฆ่าข้าโดยตรงขณะที่ข้ายังเด็ก เพื่อตัดปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในภายภาคหน้า? ”

“หลังจากที่ควักเอาไข่มุกโลหิตไป ข้าได้เคยคำนวณดวงชะตาของเจ้า และบนแอสโทรลาเบแสดงว่า​ เจ้าโง่เขลาทั้งชีวิต วิสัยทัศน์​ย่ำแย่ มีชะตากรรมที่เจอแต่อุปสรรคตลอดชีวิต ทั้งยังต้องตายตั้งแต่ยังเด็ก ข้าจึงคิดว่าเก็บเจ้าไว้​ ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวม แต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับฝั่งของโม่หว่านซู่ยังสามารถจับเจ้ามาเพื่อสกัดเลือด​อีกครั้ง เพื่อช่วยนางเสริมประสิทธิผลของยันต์โลหิต”

โม่หลีโกรธจนหายใจแรงอย่างต่อเนื่อง ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวไข่มุกโลหิตที่ประคบประหงมอยู่ในมือของเขาเกิดความพลาดพลั้งละก็ ตอนนี้เขาหันศีรษะและตบเชียนจิ้งหลิวโดยตรงให้ตายคามือไปแล้ว

“คนอย่างเจ้าทำไมถึงได้เลวทรามเช่นนี้ แม่นางน้อยอายุน้อยขนาดนั้น​ เจ้าลงมืออย่างโหดร้ายขนาดนี้กับนางได้อย่างไร? ”

หัวใจของโม่หลีเจ็บปวดจนทนไม่ไหว​ ราวกับมีใครบางคนกำลังถือมีดและแทงเขาที่หัวใจไม่หยุด

เชียนจิ้งหลิวยิ้มอย่างเศร้าๆ​ และมองไปที่ฉู่เชียนหลีด้วยแววตาที่เสียใจ: "ความจริงพิสูจน์​ให้เห็นว่า การที่ข้าปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่​ ​ เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในแผนการตลอดชีวิตของข้า"

เขาไม่ควรปล่อยฉู่เชียนหลีไว้เพียงเพราะความภาคภูมิใจของเขา ถ้าเขาฆ่านาง ทุกอย่างในวันนี้อาจไม่เกิดขึ้น

ผู้อาวุโสใหญ่เดินเข้ามา​ และเตะหน้าอกของเชียนจิ้งหลิวอย่างแรง

"เดรัจฉาน!"

เชียนจิ้งหลิวพ่นเลือดออกมาเต็มปาก​ และสีหน้าของเขาเริ่มจนตรอกมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ก้มศีรษะลงราวกับยอมรับความพ่ายแพ้

จากมุมที่ไม่มีใครมองเห็น เขาแอบกำมือแน่นในแขนเสื้อ หายใจช้าๆ ยับยั้งหัวใจที่เต้นเร็ว เพราะกลัวว่าฉู่เชียนหลีจะสังเกตเห็นความผิดปกติ

หลังจากที่ได้สัมผัสใกล้ชิดกับโม่หว่านซู่ เขารู้ว่าคนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉู่เชียนหลีอย่างแน่นอน

ดังนั้นในช่วงหลายวันมานี้ที่อยู่ด้วยกัน เขาได้ทำอะไรบางอย่างที่ไม่ดีในร่างกายของโม่หว่านซู่อย่างลับๆบวกกับตอนที่ทำการปลูกถ่ายไข่มุกโลหิต เขาก็ได้ติดตั้งข้อจำกัดบางอย่างไว้ภายในด้วย และตอนนี้ตราบใดที่ไข่มุกโลหิตกลับสู่ร่างของฉู่เชียนหลี นั่นก็คือวันตายของนาง!

เฟิ่งเสวียนตู้พยายามอดทนระงับไฟโกรธและหันศีรษะไปที่ฉู่เชียนหลี

“เชียนหลี เรื่องราวของไข่มุกโลหิตในหนังสือโบราณของเผ่าหงส์ก็มีบันทึกไว้ หากมีไข่มุกโลหิตแล้ว ผลบำเพ็ญตนและพรสวรรค์ของเจ้าก็จะยิ่งสูงขึ้น นี่คือสิ่งที่เป็นของเจ้าอยู่แล้ว รีบทำการดูดซึมเข้าสู่ร่างกายของเจ้าเถอะ"

ในที่สุดเขาก็เข้าใจ​ ว่าทำไมเชียนหลีถึงชอบนอนมาก

ตอนที่ให้กำเนิดเซินเป่า ความอ่อนแอทางร่างกายเป็นด้านหนึ่ง และด้านที่สำคัญอีกประการหนึ่งก็คือเป็นเพราะไข่มุกโลหิตที่ถูกควักออกไป

โชคดีที่พลังของผลการฝึกตนของเชียนหลีนั้นพิเศษมาก และมันหล่อเลี้ยงร่างกายของนางในระดับที่ดีมาก ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาสำคัญเกิดขึ้น

ตอนนี้ต้องการเพียงไข่มุกโลหิตกลับไปยังตำแหน่งเดิม​ เชียนหลีก็สามารถเอาทุกอย่างที่เป็นของนางคืนกลับมา และพรสวรรค์ของนางก็จะกลายเป็นที่ท้าทายสวรรค์มาก​ยิ่งขึ้น

โม่หลีก็พยักหน้าอยู่ข้างๆ: “คำพูดนี้พูดได้ดี เชียนหลีรีบๆ​ ลงมือ เกรงว่าไข่มุกโลหิตอยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน อาจเกิดอะไรเปลี่ยนแปลงขึ้นมาอีก”

เมื่อนึกถึงความทุกข์ยากที่แม่นางน้อยต้องทนเมื่อตอนที่นางเป็นเด็ก เขาแทบทนไม่ไหวที่จะตบตัวเองสองครั้ง

รอให้แม่นางน้อยดูดซึมไข่มุกโลหิตจนหมดแล้ว จะต้องหาสมบัติอัจฉริยะมาอีกสักหน่อยเพื่อช่วยนางบำรุงร่างกายอย่างดี