ตอนที่ 177
บทที่ 567 จังหวะ มันสำคัญมาก
October 28, 2026
“ย้าก!ไอ้คนสารเลว ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังไปทั่วเกาะชะตาเซียน
เชียนจิ้งหลิวดูเป็นสุภาพบุรุษมาโดยตลอด เป็นครั้งแรกที่เขาตะโกนร้องด้วยใจที่แตกสลายแบบนี้
เมื่อครู่ ม่อหวั่นซูเดินมุ่งไปด้านหน้า ดึงปิ่นปักผมออก และแทงไปที่ดวงตาของเขาอย่างบ้าคลั่ง
เชียนจิ้งหลิวเอามือปิดหน้า เลือดไหลซึมผ่านมือทั้งคู่ของเขาและไหลลงพื้นไม่หยุด
ม่อหวั่นซูล้มลงไปนอนกับพื้น หมดเรี่ยวหมดแรง แต่กลับมีรอยยิ้มสะใจอยู่บนใบหน้า
“ข้าอยากรู้นักว่าจากนี้เจ้าจะทำนายอนาคตยังไง ฮ่าฮ่าฮ่า มีชีวิตอยู่หรือ?จะอยู่ต่อยังไงล่ะ?จากวันนี้ ทุกวันจะกลายเป็นฝันร้ายของเจ้า!”
ฉู่เชียนหลีสีหน้าดูเฉยเมย หันกลับไปมองที่เทียนชู “จัดการพวกเขาสองคนแล้วจับมัดซะ น่ารำคาญจริงๆ”
“ขอรับ”
เทียนชูรับคำสั่ง รีบลงมือจัดการและมัดเขาไว้
ฉู่เชียนหลีหันหัวไป แต่หางตากลับมองเห็นโม่หลี สีหน้าของเขาไม่ค่อยดีนัก อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามไปว่า
“ท่านลุงโม่ ท่านเป็นอะไรหรือ?”
“ข้า.....ข้าไม่ได้เป็นอะไร.....” โม่หลีรู้สึกตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แววตาเป็นกังวลของฉู่เชียนหลี ตอนนั้นในใจเกิดความรู้สึกขัดแย้งอย่างบอกไม่ถูก แต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ฉู่เชียนหลีเห็นว่าเขาไม่อยากจะพูดอะไรมาก ก็เลยไม่ได้ถามต่อ “พักผ่อนเถอะท่านอา เมื่อครู่เอะอะเสียงดังไปหน่อย ช่างวุ่นวายจริงๆ”
ผู้ฝึกตนคนอื่นๆ กับนักศึกษาคนอื่นๆ จากวิทยาลัยซ่างชิงก็รีบวิ่งเข้ามา พอเห็นคราบเลือดที่เปรอะอยู่บนพื้น ก็ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “ท่านอาจารย์ฉู่ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“ข้าไม่เป็นอะไร เกาะชะตาเซียนไม่มีอันตรายร้ายแรงใดๆ แล้ว พวกเจ้าสามารถเดินสำรวจได้ทั่วทุกมุม ข้าให้เวลาพวกเจ้าสามวัน สามวันหลังจากนี้ พวกเราจะต้องเดินทางออกจากที่นี่กันแล้ว”
ตู๋กูหมิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกประหลาดใจ “ท่านอาจารย์ฉู่ ในเมื่อเกาะชะตาเซียนถูกเปิด ต้องใช้เวลาสามเดือนถึงจะกลับออกไปได้ แต่นี้พึ่งจะผ่านไปสิบกว่าวันเองนะ...”
“เผอิญข้าค้นพบวิธีสำหรับเปิดเกาะชะตาเซียน ท่านผู้อำนวยการไม่ต้องเป็นห่วง”
เมื่อนักศึกษาที่อยู่รอบๆ นั้นได้ยินเข้าก็อดตื่นเต้นไม่ได้
“ท่านอาจารย์ฉู่ ท่านสามารถควบคุมดินแดนแห่งนี้ หรือทั้งหมดในเกาะชะตาเซียนตกอยู่ในความควบคุมของท่านอย่างนั้นหรือ?”
ฉู่เชียนหลีพยักหน้ายิ้มรับ
“โชคยังดี เพราะฉะนั้นหลังจากนี้อีกสามวัน ทุกคนก็สามารถเดินหน้าสำรวจได้อย่างสบายใจแล้ว จะได้อะไรมากขึ้นหรือไม่ มันก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของพวกเจ้าเองแล้วล่ะ”
เกาะชะตาเซียนเป็นอาณาจักรที่มีเอกลักษณ์แห่งหนึ่ง นอกจากจะมีลักษณะพิเศษเฉพาะตัวแล้ว ที่แห่งนี้ยังมีสมบัติอีกมากมาย อสูรเสวียนก็อ่อนโยนอย่างผิดปกติ บางแห่งยังมีเครื่องเสวียนที่มีค่ามหาศาลฝังอยู่ใต้ดิน ขึ้นอยู่กับว่านักศึกษาเหล่านี้จะมีบุญพาวาสนาส่งขุดขึ้นมาได้ไหม
ฝูงชนเริ่มตื่นเต้นกันยกใหญ่ ไม่รีรอให้ฉู่เชียนหลีพูดจนจบ ต่างก็แยกย้ายออกไปคนละทิศคนละทาง
“ข้าเข้าใจแล้วว่า ที่ใดมีท่านอาจารย์ฉู่ ที่นั่นย่อมปลอดภัย ให้เธอนำทางก็แล้วกัน”
“เซินเป่าท่านพ่อเล็ก ข้าเป็นลูกชายคนโตของท่าน เจ้าอยากไปที่ไหนเป็นพิเศษไหม จะไปล่าขุมทรัพย์หรือไม่ก็ไม่สำคัญ สำคัญคือเด็กน้อยของพวกเราคนนี้แหละ ข้าอยากจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า!”
ลมจากทั้งเหนือใต้ออกตก เกาะแน่นๆ กันไว้ให้ดี
ขอแค่มีท่านพ่อเซินเป่าอยู่ เครื่องเสวียนอันล้ำค่าก็จะเข้ามาเอง
จังหวะแบบนี้ มันยอดเยี่ยมจริงๆ!
มีคนมองมาทางเซินเป่า และแอบกลืนน้ำลายเบาๆ
“จะเครื่องเสวียนหรือไม่ใช่มันก็ไม่สำคัญ ข้าแค่อยากถามว่า ลูกชายของข้าคนนี้ มีเกียรติพอที่จะได้จูบเท้าของท่านพ่อเล็กเซินเป่าไหม?”
เจ้าวิหงค์เอ๋ย นั้นมันเจ้าจ๊อยวิหงค์ชัดๆ!
ท่านบรรพบุรุษทั้งหลาย ลูกหลานตระกูลท่านใจสู้แล้ว วันนี้เริ่มกล้าพอที่จะจับสัมผัสวิหงค์กันล่ะ!
บรรดาผู้ฝึกตนคนอื่นจากจงอวี้ยืนกลืนน้ำลายนิ่งๆ อยู่ข้างๆในใจต่างก็พากันอิจฉาริษยานักศึกษาจากวิทยาลัยซ่างชิงกันยกใหญ่
พวกเขาพึ่งจะกอดขา ไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย หากวันนี้พวกเขากล้าที่จะเอ่ยปากขอสัมผัสวิหงค์น้อย เกรงว่าวินาทีต่อมาจะโดนท่านอาวุโสใหญ่ตบสักฉาดแน่นอน!
เห้อ ตอนนี้ทำได้แค่มอง เป็นอาหารตาก็มีความสุขแล้ว