บทที่ 568 รับท่านอาจารย์ราคาถูกสักหน่อย

ฉู่เชียนหลีคาดไม่ถึงว่าท่านอาโม่จะตื่นเต้นดีใจอะไรขนาดนั้น เมื่อหันไปมอง ก็เห็นแววตาแห่งความหวังของเขา

แววตาคู่นั้นช่างดูจริงใจสุกใสเป็นประกาย แววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง แค่เหลือบมองไปทีเดียว ก็อดไม่ได้ที่อยากจะทำความเข้าใจตัวเขาให้มากขึ้น

ฉู่เชียนหลีไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ ก็รู้สึกใจอ่อนขึ้นมาทันที

“ท่านอาโม่ ทำไมท่านดูจริงจังจังเลย ราวกับว่าแค่ข้ารับท่านเป็นศิษย์ แล้วท่านจะยอมทำทุกอย่างเพื่อข้า”

ฉู่เชียนหลีไม่ค่อยคุ้นเคยกับแววตาแบบนี้ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา คิดไม่ถึงว่า โม่หลีกลับรีบพยักหน้าตอบกลับมา

“แค่ท่านยอมรับเป็นอาจารย์ของข้า ท่านอาจารย์สั่งให้ข้าทำอะไร ข้าก็ยินดีทุกอย่างเลย”

ฉู่เชียนหลีตกใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ลุกขึ้นมานั่ง

“ท่านอาโม่ เมื่อครู่ข้าได้ยินนางฟ้าม่อหวั่นซูพูดว่า ท่านเองก็มาจากโลกเทพเหมือนกัน เจ้าไม่ควรสร้างความวุ่นวายในโลกเทพนั้น จนไม่มีวิธีจัดการแล้ว ดังนั้นจงไปหาลูกศิษย์มาหนึ่งคน ช่วยเจ้าเก็บกวาดความวุ่นวายไปได้ไหมล่ะ?”

โม่หลี่รีบส่ายหน้า “ที่ไหนล่ะ ปกติข้าเป็นคนรักความสงบ ไม่เคยมีเรื่องกับใคร และก็ไม่เคยมีศัตรูมาก่อน”

แน่สิ ที่สำคัญคือไม่มีใครมีเรื่องกับเขาหรอก แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาไม่เคยมีศัตรูมาก่อน ตั้งแต่เขาได้เป็นเทพ คนก็รู้กันไปทั่วทั้งหมด

ฉู่เชียนหลียิ้มมุมปาก “ถ้าผลบำเพ็ญตนไม่สำเร็จ ก็จะถูกคนขับไล่ออกจากดินแดนเทพหรือ?”

ถ้าในดินแดนเทพไม่ได้มีศิษย์ที่เหมาะสม แล้วท่านอาโม่คนนี้จะเดินทางมาจงอวี้เพื่อมารับศิษย์ทำไมเล่า?

สีหน้าของโม่หลียิ่งรู้สึกสงสัย หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“แม่นางน้อย ในเมื่อข้ายอมรับเจ้าเป็นศิษย์ งั้นข้าก็ไม่อยากปิดบังอะไรเจ้าอีก ข้าเคยทำผิดมาครั้งหนึ่ง ผิดชนิดที่ไม่ควรให้อภัย ถึงแม้วันนี้อยากจะชดเชยความผิดนั้น แต่ไม่รู้ว่าจะยังมีโอกาสไหม อายุของเจ้าราวๆ กับลูกสาวข้า พอได้เห็นเจ้า ก็เกิดความรู้สึกหลายอย่างขึ้นในใจ...”

ใบหน้าของฉู่เชียนหลีมีรอยยิ้มขึ้นมา

โม่หลีเล่าต่อว่า “ตอนนี้ข้าเป็นหัวเดียวกระเทียมลีบจริงๆ แม้ว่าจะมีความสามารถบางอย่าง แต่ข้างกายกลับไม่มีญาติใกล้ชิดสักคน ที่ข้าอยากรับเจ้าเป็นศิษย์ อย่างน้อย ก็จะได้มีญาติเพิ่มขึ้นอีกคน...”

ฉู่เชียนหลีเม้มปากเล็กน้อยแล้วตอบว่า “ได้ ข้าตกลง”

“แม่นางน้อย เจ้าไม่ยอมรับปากก็ไม่เป็นไร แต่ถึงยังไงข้าก็จะไม่ยอมแพ้....อะไรนะ?เจ้าตกลงแล้วหรือ?”

ในใจของโม่หลีเต้นไม่เป็นจังหวะ อดดีใจจนตาโตไม่ได้

ฉู่เชียนหลีกระโดดลงจากก้อนหิน ยิ้มและแสดงความคำนับต่อโม่หลี “ศิษย์ขอคารวะท่านอาจารย์”

แววตาของโม่หลีเริ่มแดงขึ้น ตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินก้าวไปเบื้องหน้า ประคองไหล่ของฉู่เชียนหลีให้ลุกขึ้น “แม่นางน้อย เจ้าเต็มใจจริงๆ หรือ?”

เขายังคงสงสัย เพราะมันเกินความคาดฝัน หรือเขาหูฝาดไปเองนะ

ฉู่เชียนหลียิ้ม แววตาเจ้าเล่ห์เล็กน้อย “ท่านอาจารย์ ศิษย์พอรู้ทักษะการปรุงยาอยู่บ้าง ถ้าหูของท่านไม่ค่อยดีละก็ ให้ยาปรุงยาบำรุงให้ท่านสักหน่อยไหม?”

หล่อนแค่พูดเล่น แต่คิดไม่ถึงว่าโม่หลีพยักหน้าตอบรับด้วยความสุข

“เอาสิ แม่นางน้อยรีบไปกลั่นยามาให้ข้านะ ไม่เพียงแค่บำรุงหูเท่านั้น แต่ตอนนี้หัวใจของข้าก็ต้องการบำรุงอีกด้วย”

เขาตื่นเต้นมากจริงๆตื่นเต้นจนหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่เคยเต้นรัวขนาดนี้มาก่อน ขนาดพลังเทพยังควบคุมอาการนี้ไม่อยู่ ตอนนี้เขาชักอยากได้ยาจากแม่นางน้อยมาบำรุงจริงๆ สักหน่อยแล้ว

ฉู่เชียนหลีไม่พูดอะไร และอดหัวเราะไม่ได้

ท่านอาจารย์ราคาถูกช่างเป็นคนมีอารมณ์ขันเสียจริง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ประสมโรงไปด้วยเลยแล้วกัน