บทที่ 580 โดนตบหน้าเร็วราวกับพายุ

ภายใต้การหลีกเลี่ยงโดยเจตนาของฉู่เชียนหลี ผู้ฝึกตนของสามสำนักใหญ่ ค่อยๆ รวมตัวกันรอบๆ นักกลั่นยาของสำนักเทียนจี

ฉู่เชียนหลีถอยกลับไปที่กำแพงเมือง เห็นเซินเป่ายืนอยู่บนหัวของเฟิ่งเสวียนตู้ กระโดดเล่นไปมาอย่างสบายใจ

“จิจิ ท่านพ่อ อย่าจับอุ้งเท้าน้อยของข้า ปล่อยให้เซินเป่าลงไป เซินเปาต้องการให้ลูกไฟเล็กๆ เผาพวกมัน!”

เฟิ่งเสวียนตู้ถอนหายใจ ยกมือขึ้นและโอบร่างกายของเซินเป่าเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่าย “ท่านพ่อไม่ได้จับเจ้า กรงเล็บเล็กๆ ของเจ้าต่างหากที่เกี่ยวผมท่านพ่อ”

และกำลังจะตกลงมา

เจ้าเด็กน้อย ตัวไม่ใหญ่ แต่แรงไม่เล็กเลย

เซินเป่ามองลงมา แน่นอนว่ามีเส้นผมสีดำพันอยู่รอบอุ้งเท้าสีเหลืองเล็กๆ ของเขา

“จิจิ ขออภัยท่านพ่อ เซินเป่าไม่เห็น”

เฟิ่งเสวียนตู้คว้าเซินเป่า วางไว้บนไหล่ของฉู่เชียนหลีอย่างระมัดระวัง

“ฮูหยิน ต่อจากนี้เจ้าจะเก็บกวาดผู้ใด ให้พระสวามีเป็นคนทำ”

ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่เทียนเสวียนรบกวนพลังไฟ ดังนั้นเขาจึงหาข้ออ้างที่จะระบายมัน

ฉู่เชียนหลีคว้าเซินเป่ายัดเข้าไปในเสื้อของเขา ปล่อยให้เขาโผล่แค่หัวเล็กๆ ออกมา

“เซินเป่าห้ามก่อกวน ด้านล่างไม่ใช่ที่เล่นซน มีดดาบสร้างบาดแผลให้ได้ แม้ว่าเจ้าจะเต็มเปี่ยมไปด้วยโชค เจ้าอาจได้รับบาดเจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจ”

เซินเป่าไม่พอใจเล็กน้อย: "จิจิ ท่านแม่ เซินเป่าไม่กลัว เมื่อเซินเป่าโตเท่าเทียนชูและท่านลุงเทียนเสวียน จะเป่าลูกไฟยักษ์ ถึงตอนนั้นท่านแม่จะได้ไม่ต้องลงมือเอง ปัง ปัง ปัง เซินเป่าจะระเบิดพวกเขาทั้งหมดให้ขึ้นไปเป็นดาวบนท้องฟ้า!”

ฉู่เชียนหลีมองไปที่เฟิ่งเสวียนตู้อย่างเบื่อหน่าย: "เจ้าขี้เหร่บอกข้าทีว่าเซินเป่าชอบขี้โม้เหมือนใคร? อย่างไรก็ตามอย่าตามข้ามา"

เฟิ่งเสวียนตู้เปิดปาก เอ่ยพูดน้ำเสียงเอ็นดู: “เช่นนั้นคงต้องเหมือนข้าแล้วล่ะ”

เซินเป่าเริ่มไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ : “จิจิ เซินเปาจะไม่ขี้โม้”

วัวตัวเล็กเกินไปจริงๆ มันจะไม่ใหญ่เมื่อมันเป่า เฟิ่งเป่าจะเป่าก็เป่าหงส์ด้วยกัน หงส์นั้นทรงพลังมากจนสามารถบินได้ทั่วท้องฟ้าโดยไม่ต้องเป่า

บรรยากาศเหนือหอคอยผ่อนคลายลง ไม่มีความตึงเครียดในการเผชิญหน้ากับศัตรูเลย

แต่ใต้หอคอยของเมือง นักกลั่นยาของสำนักเทียนจีได้จุดเตาหลอมกลั่นยาแล้ว นำวัตถุดิบในการกลั่นยาใส่ไว้ในเตาหลอมกลั่นยาอย่างเป็นระเบียบ

เชียนเฮ่อเห็นว่าฉู่เชียนหลีและคนอื่นๆ ไม่ได้วางแผนที่จะลงมือทันที ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ สีหน้าของเขาดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก

นักกลั่นยาไม่กล้าที่จะผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย มุ่งเน้นไปที่การควบคุมเตาไฟ กลั่นวัตถุดิบยาออกมาทีละนิด

ซูหวางรออย่างอดทนไม่ไหว: “เจ้าสำนักเชียน เจ้าทำอะไรอยู่?”

เมื่อเห็นว่าโอสถเหลวกำลังจะกลั่นสำเร็จในไม่ช้า เชียนเฮ่อไม่สนใจที่จะเปิดเผยความลับในเวลานี้

“เจ้าสำนักซูเจ้าคอยดูเถิด สำนักเทียนจีของข้าได้รับคำสั่งจากสวรรค์ ให้ยืมพลังจากดวงดาวได้ บัดนี้ข้าเพียงแต่ต้องรอให้โอสถเหลวถูกกลั่นออกมา ปล่อยให้เหล่าสาวกที่สร้างอณาจักรไปด้วยกันกินมัน ทำลายฉู่เชียนหลี รวมถึงเมืองชางหลานทั้งหมดที่อยู่ข้างหลังนาง ก็เป็นเรื่องง่าย”

ถ้าเขาได้ยินวาจาแน่วแน่ดังกล่าวในอดีต ซูหวางต้องเชื่ออย่างหมดใจเป็นแน่นอน ในเมื่อไม่มีใครในจงอวี้กล้าต่อกรกับสามสำนักใหญ่ของพวกเขาได้ แต่บัดนี้พวกเขามีประสบการณ์มากมาย มักจะรู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ขี้โม้เกินไปเล็กน้อย

“เจ้าแน่ใจเหรอว่าคราวนี้จะรอด”

“อย่ากังวลไปเลย จะไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน”

นี่เป็นการเคลื่อนไหวที่ยอดเยี่ยมสำหรับเขาแล้ว ดังนั้นเขาทำได้แค่ประสบความสำเร็จเท่านั้น จะต้องไม่ล้มเหลว

ซูหวางเห็นสิ่งที่เขาพูดและสาบานอย่างอาจหาญ ก็คลายความกังวลในใจ แต่ในวินาทีต่อมา เสียงฟ้าผ่าก็ดังสนั่นขึ้น

“โครม！”

ห้วงพลังเสวียนพุ่งสูงขึ้น เตาหลอมกลั่นยาแตกออก ชิ้นส่วนเตายาหนักกระเด็นไปรอบๆ พร้อมกับของเหลวร้อน ทำให้ศิษย์สามสำนักใหญ่ที่อยู่รายรอบๆ ส่งเสียงคร่ำครวญออกมา