บทที่ 579 ไปสู่สุคติ ชาติหน้าก็เลือกเกิดดีๆล่ะ

ศิษย์ของสำนักเหยียนหยางจับมู่มู่ซิวหาน ความตื่นเต้นแฝงในสายตา เมื่อเห็นว่ามีดกำลังจะแทงทะลุเข้าไป ทันใดนั้น ลูกไฟก็ตกลงมาจากท้องฟ้า แผดเผาเป็นจนมอดดไหม้ตั้งแต่หัวไปจนถึงเท้า

ในขณะที่มู่ซิวหานดึงชางหยวนขึ้นมาเพื่อปกป้องเขา เขาก็แสดงรอยยิ้มที่ใจดี

“ท่านผู้โชคร้ายท่านนี้ ข้าลืมบอกไปว่าข้าไม่ได้เป็นแค่ปากอีกา แต่เป็นร่างอีกาด้วย ได้ยินข้าพูดก็จะโชคร้าย ถ้าจับก็จะยิ่งโชคร้าย ถ้าเอาทั้งสองมารวมกัน ยินดีด้วย เจ้าได้รับความโชคร้ายสองเท่า ตกใจหรือไม่ไม่เซอร์ แปลกใจหรือเปล่า?

ไปสู่สุคติ ชาติหน้าก็เลือกเกิดดีๆ ล่ะ! "

ศิษย์ของสำนักเหยียนหยางล้มลงกับพื้นด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ ถูกคนที่วิ่งเข้ามาเหยียบหน้าอกทันที หลังจากนั้นพ่นเลือดออกมาเต็มปาก ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตาย

มู่ซิวหานดึงชางหยวนแน่น เห็นว่าเขาฟื้นแล้วคิดถึงและต้องการไปชางลี่อีก ก็รีบพูดว่า:

“ข้าจะบอกอะไรให้นะน้องชาย สมองของเจ้าไม่ดี แต่เจ้าก็ไม่ต้องคิดสั้นเช่นนี้ ลองลืมตามองดูชางลี่อย่างละเอียด บัดนี้เขาถูกควบคุมโดยงูหมอกสจิ่วโยวอย่างสมบูรณ์ เจ้าไปมอบชีวิตตนตอนนี้ ไม่ใช่ไปกตัญญูต่อท่านพ่อของเจ้า แต่ไปเพื่อช่วยให้ถูกทำร้าย ไปเพื่อช่วยคนที่ทำร้ายท่านพ่อเจ้า!"

ชางหยวนหยุดกะทันหัน: "เป็นเช่นนั้นหรือ?"

“ใช่! เจ้าช่วยข้าฟันคนอยู่ที่นี่บัดนี้เลย”

มู่ซิวหานหยิบมีดเล่มหนึ่ง ยัดมันเข้าไปในมือของชางหยวน หลังจากนั้นไม่นาน ก็แย่งมีดกลับมา

“ดูสมองข้าสิ อย่าใช้มีดที่ข้าสัมผัส ข้าเกรงว่าเจ้าจะตัดคอตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ”

ชางหยวนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยิบอาวุธอีกชิ้นขึ้นจากพื้นดิน จ้องมองอย่างว่างเปล่าไปที่ผู้คนรอบตัวเขาซึ่งอยู่ห่างจากมู่ซิวหานไปสามฟุต

มู่ซิวหานยืนนิ่งที่เดิมและตะโกนว่า: "มานี่สิ พวกเจ้าก็เข้ามาสิ ครั้งนี้ข้าจะไม่ให้พรแก่พวกเจ้า พวกเรามาฟาดฟันกัน!"

เมื่อศิษย์ของทั้งสามสำนักใหญ่โดยรอบได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็ถอยห่างออกไปอีก

“เจ้าอีกา ไปไกลๆ ข้า！ อย่าพยายามหลอกล่อให้ข้าไปถูกฆ่าตาย!”

มู่ซิวหาน รู้สึกฮึกเหิม: "เจ้าด่าข้า เจ้าจบแล้วล่ะ ข้าจะไล่ตามฟันเจ้าวันนี้!"

หลังจากที่เขาพูดจบก็รีบวิ่งไปพร้อมกับมีดยาว ทุกที่ที่เขาไป ผู้คนต่างหันหลังให้กับเขา

ในอีกด้านหนึ่ง ฉู่เชียนหลีฟาดชางลี่ลงกับพื้นด้วยแส้อย่างโหดเหี้ยม

พลังทิพย์ที่นางใช้ รวมไปถึงสถานเก้าทมิฬคือศัตรูตัวฉกาจที่สุดของสัตว์ร้าย มีประโยชน์อย่างมากในการต่อสู้กับชางลี่

ชางลี่ถูกทุบตีด้วยแส้มากกว่าสิบครั้ง ได้รับบาดเจ็บไปทั่วทั้งตัว

เขารู้ว่าบัดนี้เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉู่เชียนหลี ดังนั้นเขาจึงถอยกลับไปด้านข้างของเชียนเฮ่อทันที

“ผู้เฒ่าเฉียนเหอ อย่ามัวแต่ช่วยคนอื่น ลงมือเร็วเข้า!”

เชียนเฮ่อมองไปที่สนามรบที่ค่อยๆ ล้มกันทีละนิด รู้ว่ายิ่งปล่อยไปก็ยิ่งไม่มีผลดี กัดฟันอย่างดุเดือด สั่งกลุ่มนักกลั่นยาที่ได้รับการคุ้มครองไว้ตรงกลาง

“เปิดเตาหลอมเพื่อกลั่นยาทันที!”

เดิมทีฉู่เชียนหลีอยากจะไล่ตามฆ่าชางลี่ แต่เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของนักกลั่นยาของสำนักเทียนจี คิ้วกระตุกอย่างแรง รีบใช้พลังทิพย์อย่างรวดเร็วเพื่อออกคำสั่งให้เผ่าหงส์และเผ่าอสูรวานร

“อพยพในขณะที่ต่อสู้ แสร้งทำเป็นไม่สู้ อยู่ห่างจากนักกลั่นยาของสำนักเทียนจี!”

เดิมทีนางคิดว่าคนสำนักเทียนจี หลังจากได้รับรากทิพย์เดชจะกลั่นยาในสำนักของตนอย่างแน่นอน ซึ่งนั่นเพียงพอที่จะทำให้สำนักเทียนจีระเบิดจนไม่เหลือซาก

แต่หลายวันมานี้ไม่ได้รับข่าวสารใดๆ ก็คิดว่านักกลั่นยาของสำนักเทียนจีจะมีการรับรู้ที่เฉียบแหลม พวกเขาคงสังเกตเห็นแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติหากกลั่นรากทิพย์เดชเหล่านั้น คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะกล้าหาญถึงเพียงนี้ กล้าปรุงยาในสนามรบ