บทที่ 578 โต้กลับ！

ชางหยวนถูกชางลี่ ถูกชางลี่ดึงเสื้อขึ้นมา

หลังจากที่ไม่ได้เจอเขามาสักพักแล้ว ชางลี่ก็ผอมลงกว่าเดิม มือของเขาโปนเหมือนโครงกระดูก แม้กระทั่งถูกปกคลุมด้วยชั้นของแสงสีเทา

ชางหยวนตกตะลึงในทันที กล่าวด้วยความเป็นห่วงว่า “ท่านพ่อ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง แต่เกิดอะไรขึ้นเมื่อท่านบำเพ็ญตน มีจิตมารเกิดขึ้น?”

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา ภาพลักษณ์ของชางลี่ต่อหน้าช่างใจดีและเป็นมิตร แม้ว่าเขาจะก่อปัญหาครั้งใหญ่ ท่านพ่อของเขาก็จะแสดงสีหน้าเบื่อหน่าย แทบจะไม่เคยตำหนิเขาอย่างรุนแรงเลย

เป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะเชื่อมโยงท่านพ่อที่รักในความทรงจำกับคนที่ดุร้ายต่อหน้าเขา

รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชางลี่ มุมปากแสยะยิ้มไม่หยุด เมื่อมองแวบแรก ดูเหมือนงูเล็กน้อย

“ไอ้โง่ ถ้าไม่ใช่เพราะจุดประสงค์ของการใช้โชคของเจ้าในการหล่อเลี้ยงงูหมอกสจิ่วโยวในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ทำไมข้าจะต้องทำงานหนักขนาดนี้ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าสมองของเจ้าเป็นอย่างไร เอาแต่พูดอะไรไร้สาระทั้งวัน ยังมีอะไรผู้ชายและผู้หญิงในโลกนี้ต่างหลงใหลในตัวเจ้า ไร้ประโยชน์เยี่ยงเจ้า มีเพียงคนตาบอดเท่านั้นที่จะชอบเจ้าได้!"

เมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าวในหูของเขา ชางหยวนก็หน้าซีดลง

“ท่านพ่อ……”

เขาไม่สนใจคำพูดของคนอื่น แต่บัดนี้เป็นพ่อของเขาเองที่พูดคำเหล่านี้ คำพูดดูถูกและน้ำเสียงเย็นชาของเขากลายเป็นใบมีดคม แทงเข้าที่หน้าอกของชางหยวน

นิ้วทั้งห้าของชางลี่กลายเป็นกรงเล็บ แล้วกดลงบนหัวของชางหยวน มีหมอกสีดำโผล่ขึ้นมาตามแขนของเขา เจาะไปที่หัวของชางหยวนอย่างต่อเนื่อง

“กลายเป็นเครื่องสังเวยในการฟักไข่งูหมอกสจิ่วโยว เป็นประโยชน์สุดท้ายของเจ้า!”

หมอกสีดำยังคงปรากฏขึ้น ใบหน้าของชางลี่ดูโหดเหี้ยมขึ้นเรื่อยๆ ในดวงตาของเขาฉายแววความหวาดระแวง

เมื่อหมอกสีดำกำลังจะกลืนกินชางหยวนจนหมด ค่ายทิพย์สีเงินก็ค่อยๆ เผยออกมา มื่อหมอกสีดำก็สัมผัสได้ถึงค่ายทิพย์ที่ปล่อยออกมาจากรูปพลังทิพย์ ราวกับว่ามันได้พบกับศัตรู กระเด็นออกไปโดยตรง

ชางลี่ ยกมือขึ้นกุมศีรษะ ปล่อยเสียงตะโกนออกมาอย่างชัดเจน

“อ๊ะ เจ็บ！”

บนหอคอยของเมืองฉู่เชียนหลีมองเห็นฉากนี้ เข้าใจวิธีการของงูหมอกสจิ่วโยวโดยคร่าว สั่งคนรอบข้างทันที

“โต้กลับ！”

“ขอรับ”

ตามคำสั่ง เสียงคำรามอย่างโกรธแค้นก็ดังขึ้น

“อิ๊ว！”

เสียงหงส์ก้องกังวาน เทียนชู เทียนเสวียนและคนอื่นๆ กลายร่างเดิม กางปีกออก บินไปทางศิษย์ทั้งสามสำนักใหญ่ ที่ที่ไปถึง จะกลายเป็นเพลิงลุกโชนไปทั่ว ชั่วพริบตาก็พุ่งไปทำลายศัตรูด้านหน้าจนย่อยยับ

“โห่！”

เผ่าอสูรวานรที่ตามมาอย่างใกล้ชิด ร่างกายขนาดใหญ่ตกลงมาจากฟากฟ้า ทันทีที่ตกลงมา ก็ทุบศัตรูที่อยู่บนพื้นลอยไปไกล ทุบคนพวกนั้นลงไปที่พื้นอย่างแรง ทันใดนั้นกลุ่มศัตรูก็อาเจียนออกมาเป็นเลือด สูดหายใจเข้าออกอย่างอ่อนแรง

“ฆ่า！”

เย่หวู่กุ้ยนำกลุ่มผู้ฝึกตนออกไปด้านนอกเมือง ตะโกนฆ่าดังไปทั่ว

พวกเขาท่าทางน่าเกรงขาม แต่มีหงส์และเผ่าอสูรวานรที่เป็นผู้นำ มีข้อจำกัดในสิ่งที่พวกเขาสามารถทำได้ ทำได้เพียงหาจุดบกพร่อง เมื่อหาเจอก็ซ้ำไปอีกรอบ

ไม่นาน สถานการณ์ในสนามรบทั้งหมดก็กลายเป็นด้านเดียว

รังสีสังหารเต็มแผ่ขยายไปทั่ว ชางลี่ลุกขึ้น จ้องไปที่ชางหยวนด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว

“เจ้าเอาอะไรมาด้วย?ก็เจ้ามันคนเจ้าเล่ห์ ข้าเลี้ยงดูเจ้าให้เติบใหญ่ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ข้ามักจะเอาอกเอาใจเจ้ามากกว่าปกติ บัดนี้ถึงตาเจ้าแล้วที่จะทำเพื่อข้า เจ้ากล้าดียังไงมาลอบกัดข้า? ไอ้โง่!”

ชางหยวนส่ายหัวสุดชีวิต: "ไม่ใช่ ท่านพ่อข้าไม่ได้ทำอะไรเลย"

ขณะที่เขาพูด ก็ก้าวไปข้างหน้าเพื่อจับมือของชางลี่