บทที่ 588 วัตถุดิบนี้ไม่ค่อยดี

ทันทีที่คำพูดของฉู่เชียนหลีออกมา หมอกสีดำรอบๆ ราชางูหมอกสจิ่วโยวก็แทบจะหยุดกลิ้ง

“เฮ้ ผู้ฝึกตนผู้อาจหาญ เจ้าพูดอะไร?”

อะไรไม่อร่อย?ผู้ฝึกตนคนนี้ต้องการทำอะไร หรืออยากจะกินตน?

ฉู่เชียนหลีเย้ยหยันยกมุมปากขึ้นว่า “ดังนั้น อสูรเสวียนตัวนี้จึงไม่จำเป็นต้องโตขนาดนี้ น้ำหนักก็สูงเกินไป มักจะมีปัญหาต่างๆ เช่น ความดันโลหิตสูง หรือเลือดไม่เพียงพอไปเลี้ยงอวัยวะ เหมือนกับตอนนี้ เจ้าหูหนวก ไม่สามารถเข้าใจคำพูดของมนุษย์ได้ฃ ข้าขอโทษฃ ข้าลืมไปฃ เจ้าไม่เข้าใจมันเอง คำพูดของมนุษย์น่ะ "

“จิ๊ เจ้าช่างกล้าหาญเหลือเกิน ข้านี้เป็นราชางูหมอกสจิ่วโยว ชื่อคือเซิ่งฉี เจ้าผู้ฝึกตนพงกนี้ เจ้าควรเรียกข้าว่าราชาเซิ่งฉีด้วยความเคารพ! เจ้ากล้าที่จะดูหมิ่นข้า ข้าจะฆ่าเจ้า!"

ฉู่เชียนหลีโบกมืออย่างเฉยเมย: "อย่าทำเหมือนตัวเองยิ่งใหญ่ ทั้งๆ ที่เป็นเพียงแค่โรคบ้าอำนาจ เจ้าเป็นแค่งูตัวเล็ก ยังกล้าที่จะเป็นราชา หรือเจ้าไม่กลัวที่ฟ้าผ่าเจ้า ?"

ราชาอสรพิษเซิ่งฉีหงุดหงิดอย่างสมบูรณ์ มันหมุนวนร่างกาย เงยศีรษะขึ้นสูง

“จิ๊ ผู้ฝึกหัดผู้กล้าหาญ ข้าจะทำให้เจ้าตาย!”

สิ้นเสียงคำราม ราชาอสรพิษเซิ่งฉีก็อ้าปากกว้าง พุ่งกัดไปทางฉู่เชียนหลี

กลิ่นเหม็นของงูลอยเข้ามาเป็นระยะ เขี้ยวขนาดใหญ่ก็ฉายแสงสีขาวปกคลุมป่า เต็มไปด้วยพิษร้ายแรง

ฉู่เชียนหลียืนขึ้น ยกแขนขึ้น กระแทกพู่กันทิพย์ที่ปากของ ราชาอสรพิษเซิ่งฉี ความฝันอันหนักหน่วงแทรกเข้ามา พลังก็เพียงพอที่จะฟันของผู้คนให้ล้มลง

“เจ้าดูน่าเกลียดไม่พอยังสกปรกอีก แต่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า แต่เอาของสกปรกมาแพร่ต่อหน้าข้า นั่นเป็นความผิดของเจ้าแล้ว!”

“จิ๊！”

เมื่อเปรียบเทียบกับอสูรเสวียนราชาอสรพิษ พู่กันทิพย์ในมือของฉู่เชียนหลีดูเล็กเรียวมาก แต่ในขณะที่สัมผัสมัน เซิ่งฉีอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงคำรามอันเจ็บปวดออกมา

“จิ๊ เจ้าเป็นใคร? ทำไมพลังของเจ้าถึงยับยั้งข้าได้?”

ชางลี่คลานไปด้านหน้าของราชาอสรพิษเซิ่งฉี คลานบนพื้นอย่างเคารพ ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหล: "ทูลราชา ผู้หญิงคนนี้ชื่อฉู่เชียนหลี พลังของนางแปลกมาก ราชาต้องระวังให้มากขึ้น!"

เซิ่งฉีมองลงไปที่ชางลี่ รูม่านตาของเขาหดตัวเล็กน้อย

“จิ๊ เจ้าเป็นตัวอะไร”

ในเวลานี้ชางลี่ได้กลายพันธุ์ไปแล้วเป็นครึ่งนึง เขาไม่ใช่มนุษย์หรืองู ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่เซิ่งฉีจะใช้คำว่าตัวอะไรมาอธิบายเขา

ชางลี่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความตื่นเต้น: “ราชา ข้าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของท่าน ท่านมองดูโดยละเอียดเถิด ข้ามีงูหมอกสจิ่วโยวอยู่ในร่างกายของข้า และข้าก็ได้รับข่าวของท่านเช่นกัน ท่านเคยบอกว่าตราบใดที่ทำลายสถานเก้าทมิฬ และครอบครองแผ่นดินชิงหวู่ ท่านจะมอบจงอวี้ทั้งหมดให้ข้าดูแลมัน”

ราชาอสรพิษเซิ่งฉี คายลิ้นที่เรียวยาวออกมาอย่างเบื่อหน่าย จากนั้นก้มศีรษะลงทันที กลืนกินชางลี่เข้าไปในท้องของเขาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

“เฮ้ ความล้มเหลวอย่างเจ้า คู่ควรกับการเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของตระกูลสจิ่วโหย่วของข้าด้วยหรือ? มันไร้สาระเสียจริง”

ชางลี่ ไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้อง ถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยโดยไม่มีเสียง

เมื่อเห็นฉากนี้เหล่าศิษย์ของสำนักชางหลาน ก็ตะลึงจนจิตวิญญาณของพวกเขาแทบจะฉีกขาดออกจากกัน พวกเขาต้องการที่ถอย แต่ถูกค่ายกลกดทับ จึงทำได้เพียงเคลื่อนไหวอย่างสิ้นหวัง

งูหมอกสจิ่วโยว...เดิมทีสำนักของพวกเขาถูกควบคุมโดยงูหมอกสจิ่วโยว ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาฆ่าศิษย์สำนักจำนวนมาก แต่ตอนนี้ควรทำอย่างไร ใครจะสามารถช่วยพวกเขาได้อีก?

ทุกคนคิดอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นก็หันไปมองฉู่เชียนหลี