บทที่ 594 คนทรยศ? ขอโทษด้วย ข้าสวามิภักดิ์ต่อศัตรูแล้ว

ฉู่เชียนหลียกมือขึ้นรับเอาเซินเป่ามา ขยี้ไปที่ขนนกอันอ่อนนุ่มของเขา จับปีกเล็กของเขายกขึ้นมาแล้วมองดู เมื่อแน่ใจว่าเป็นเซินเป่าจริงๆอย่างไม่ต้องสงสัย

เซินเป่าถูกท่านแม่ของตนเองดึงจนโซเซไปทีหนึ่ง กลับกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข

“จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่ ท่านแม่ เซินเป่าโจมตีเจ้าลูกไฟสารเลวจนพ่ายแพ้แล้ว หาท่านแม่เจอได้สำเร็จแล้ว!”

เมื่อตอนที่เขาบินเข้ามา ถูกลูกไฟเล็กที่สารเลวเหล่านั้นชนจนโซซัดโซเซ ขนยุ่งเหยิงไปหมด ช่างน่ากลัวเหลือเกิน แต่ทว่าเซินเป่าก็ไม่ได้ถอย

ฉู่เชียนหลีรีบนำเซินเป่าประคองขึ้นมาจูบแล้วจูบอีก การสัมผัสได้ขนอันปุกปุยปลอบโยนความวุ่นวายภายในใจของนาง

“เซินเป่าเก่งกาจยิ่งนัก สามารถหาท่านแม่พบได้ด้วยตนเองแล้ว!”

“จิ๊บจิ๊บ เซินเป่าเก่งกาจที่สุด เซินเป่าเก่งกาจกว่าท่านพ่อ”

เซินเป่ามองไปทางซ้ายทีขวาที มองไปทางเฟิ่งฉือด้วยความระแวดระวัง

“จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่ เจ้าสารเลวเหม็นตุๆผู้นี้เหมือนกับท่านพ่ออย่างกับแกะเลย!”

ใบหน้าของเฟิ่งฉือแข็งทื่อทันที ฉู่เชียนหลีสามารถแยกเขาออกได้ แต่ทว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าลูกเจี๊ยบที่อยู่ตรงหน้าตัวนี้? เขารู้ได้อย่างไรว่าตนเองไม่ใช่เฟิ่งเสวียนตู้?

“เจ้า......”

ฉู่เชียนหลีใช้มือข้างหนึ่งนำเซินเป่าวางไว้บนบ่าของตนเอง เมื่อเขายืนได้อย่างมั่นคงแล้วถึงคลายมือออก หันสีหน้าที่เผยให้เห็นความภาคภูมิใจของตนเองไปทางเฟิ่งฉือ: “ลูกชายข้า!”

สีหน้าที่แต่เดิมเงียบสงบของเฟิ่งฉือบิดเบี้ยวขึ้นมาทันที จ้องเซินเป่าด้วยสีหน้าอึมครึม ท่าทางนั้นเหมือนกับกำลังมองดูสิ่งของสกปรกบางอย่างที่ไม่ควรมีการดำรงอยู่บนโลกใบนี้

“ลูกชาย?”

นึกไม่ถึงว่าน้องหลีกับเฟิ่งเสวียนตู้จะมีลูกชายด้วยกันแล้ว?

สมควรตาย!

เฟิ่งฉือลงมือโดยทันที มุ่งหน้าตรงไปจู่โจมเซินเป่า

ฉู่เชียนหลีโยกตัวหลบ กระบี่ยาวก่อตัวขึ้นในมือ แทงตรงไปที่ลำคอของเฟิ่งฉือ

กล้าแตะต้องลูกชายของนาง รนหาที่ตาย!

เซินเป่าโมโหแย่แล้ว เจ้าสารเลวเหม็นตุๆตรงหน้านี้ไม่เพียงสวมรอยเป็นท่านพ่อของตนเอง อีกทั้งยังต้องการจะโจมตีเขา

“จิ๊บจิ๊บ เจ้าสารเลว เซินเป่าจะให้ลูกไฟลูกหนึ่งเผาเจ้าตาย!”

เซินเป่าตะโกนด้วยโมโหความเสร็จ ก็พ่นลูกไฟเล็กสีส้มแดงออกมาลูกหนึ่งทันที

เฟิ่งฉือไม่ได้นำเปลวเพลิงอันน้อยนิดนั้นมาใส่ใจ ใจจดใจจ่ออยู่กับการหลบหลีกการโจมตีของฉู่เชียนหลีเท่านั้น

ลูกไฟเล็กลูกนั้นก็มุ่งหน้าลอยไปทางเฟิ่งฉืออย่างช้าๆ จากนั้นก็หล่นลงไปบนเส้นผมของเขา

“ตูม!”

เดิมทีเฟิ่งฉือกำลังคิดว่ารอให้เมื่อลูกไฟเขามาใกล้ตรงหน้าค่อยหลบหลีก แต่กลับไม่คิดว่าตอนที่ระยะของลูกไฟค่อนข้างเข้าใกล้เขาอยู่ๆจะเพิ่มความเร็วขึ้น ทำให้เขาโยกหลับไม่ทัน จากนั้นก็หล่นลงบนเส้นผมของตนเอง

เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นทันที ภายในชั่วพริบตาเดียวก็นำเส้นผมของเขาเผาจนหมดเกลี้ยง

“อ๊ะ?”

เฟิ่งฉือรีบก้าวถอยหลัง ภายใต้การเผาไหม้ของเปลวเพลิง ทั่วทั้งกายปรากฏความอ่อนแอให้เห็นไม่น้อย

ฉู่เชียนหลีและเซินเป่าหรี่ดวงตาลงพร้อมกัน จากนั้นก็ยกมุมริมฝีปากขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายอีก

“ดูเหมือนว่าเจ้าของปลอมเช่นเจ้านี้ก็ช่างน่าทุบตี?”

“จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่ โจมตีเขาต่อไปอีก!”

เฟิ่งฉือดับเพลิงลูกไฟแล้ว แต่ทว่าเส้นผมของเขาก็กลายเป็นเรียบมันเงา เขาไม่ยอมให้ตนเองปรากฏตัวต่อหน้าของฉู่เชียนหลีด้วยสภาพแบบนี้ รีบใช้พละกำลังเสกเส้นผมออกมาใหม่อีกครั้ง มองไปด้วยสายตาฟ้องร้อง

“น้องหลี เพราะเหตุใดเจ้าถึงต้องปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้?”

นัยน์ตาของฉู่เชียนหลีเย็นชา: “เฟิ่งฉือ ข้าไม่รู้ว่าเคยเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าในตอนนั้นและน้องหลีของเจ้า แต่ทว่าข้าสามารถบอกเจ้าได้อย่างชัดเจนข้อหนึ่ง ข้าคือฉู่เชียนหลี ไม่ใช่สตรีจากปากของเจ้าคนนั้น และผู้ที่ข้าชื่นชอบก็คือเฟิ่งเสวียนตู้ กับเจ้าตี้จวินหงส์รุ่นที่หนึ่งที่ได้ตายไปหลายปีแล้วผู้นี้ ไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย”

“ไม่! ข้าวางแผนอย่างยากลำบากมานานถึงเพียงนี้ ในที่สุดถึงทำให้เจ้ากลับมาถึงแผ่นดินชิงหวู่ เจ้าไม่สามารถยอมรับข้าได้อย่างไร?”