บทที่ 595 หึงแล้ว รีบมาง้อ

ฉู่เชียนหลีรับรู้สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่หงส์ไม้ส่งมา อดไม่ได้ที่จะขมวดหว่างคิ้วเข้าหากัน

“เจ้าไม้ เจ้ากับเจ้ากำไลโง่อันนี้อยู่ด้วยกันหรือ?”

หงส์ไม้รีบชูใบไม้ที่ขาดรุ่งริ่งขึ้น แนบไปที่ข้อมือของฉู่เชียนหลีอย่างประจบเอาใจ พยายามถ่ายทอดจิตสำนึกของตนเอง

นายท่าน เจ้าไม้ก็คือจิตภัณฑ์ของเจ้ากำไล

หว่างคิ้วของฉู่เชียนหลียิ่งขมวดแน่นขึ้น: “จิตภัณฑ์? เช่นนั้นจะต้องโยนทิ้งไปพร้อมกันเลยหรือไม่?”

หงส์ไม้สังเกตได้ถึงความคิดของฉู่เชียนหลี รีบดึงใบไม้ทั้งหมดออกมา พันรอบไปที่บนข้อมือของนางทีละรอบๆ

ฮือฮือฮือ นายท่าน ให้โอกาสเจ้าไม้อีกสักครั้ง ก่อนหน้านี้เจ้าไม้ก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง ตอนนี้ได้กลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีอย่างสมบูรณ์แล้ว

นายท่าน เจ้าไม้ยังทราบอีกว่า นายท่านไม่ใช่น้องหลีผู้นั้น

สายตาของฉู่เชียนหลีขยับทันที: “ข้าทราบดีว่าตนเองไม่ใช่ เจ้าพูดสิ่งที่มีประโยชน์หน่อยได้หรือไม่?”

ภายในสมองของนางไม่มีข้อมูลภูมิหลังของตนเองเลยสักนิด แต่นางทราบอย่างรางเลือนไม่ชัดเจนว่าตนเองมาจากห้วงกาลเวลาปัจจุบันแห่งหนึ่ง แท้ที่จริงแล้วก็ไม่เคยพบเจอตี้จวินหงส์รุ่นที่หนึ่งผู้นั้นมาก่อน

หงส์ไม้กำลังแกว่งไกวใบไม้ คิดอยากจะแสดงตัวตนมากจนเกินไป ร้อนใจจนทั่วทั้งกำไลหยกเลือดหงส์ต่างก็เริ่มร้อนผ่าวแล้ว

อ๊ะ นายท่านข้าคิดออกแล้ว เฟิ่งฉือผู้นี้ต้องการอยากจะตื่นโดยสมบูรณ์ จำเป็นต้องได้รับการยอมรับจากนายท่านก่อนถึงจะสามารถทำได้ ถ้าหากนายท่านไม่ยอมรับละก็ เช่นนั้นเขาก็จบเห่แล้ว ฉะนั้นตลอดมาเขาแค่วางมาดใหญ่โตเพียงเพื่อตบตาเท่านั้น

จุดนี้ฉู่เชียนหลีไม่ได้นึกถึงจริงๆ

สายตาของเฟิ่งฉือมองดูฉู่เชียนหลีด้วยความตึงเครียด: “น้องซิง เพราะเหตุใดเจ้าจึงไม่เชื่อถือคำพูดของข้า?”

ภายในใจของฉู่เชียนหลีกำลังไตร่ตรองด้วยความรวดเร็ว หลังจากนั้นครู่หนึ่ง รีบถอยไปด้านหลังสองก้าว

การดำรงอยู่ของเฟิ่งฉือกับขึ้นอยู่กับการตัดสินใจยอมรับของตนเองหรือไม่ ถ้าเช่นนั้นการคาดเดาในตอนแรกของนางนั้นไม่ผิด แท้ที่จริงแล้วนางสามารถอาศัยความแน่วแน่ของจิตใจตนเองมาควบคุมที่นี่ได้

“เจ้าขี้เหร่ ถ้าหากเจ้ายังไม่ปรากฏกายออกมาละก็ ข้าก็จะพาลูกชายของเจ้าไปแต่งงานใหม่แล้ว! เจ้าลองคิดดูดีดีละ แต่ผู้อาวุโสใหญ่นำคลังสมบัติของทั้งหมดเผ่าหงส์ย้ายมาให้เซินเป่าแล้ว ต่อไป ข้าก็จะใช้จ่ายเงินของเจ้า เรียกใช้ลูกน้องของเจ้า หาบุรุษรูปงามสักสองสามของมาเลี้ยงดูข้างกาย ไม่แน่ว่ายังอาจจะให้เซินเป่าเรียกอีกฝ่ายว่าท่านพ่......!”

“ไม่!”

เสียงที่อ่อนแอเล็กน้อยดังขึ้นอยู่ด้านหลังทันทีทันใด

ฉู่เชียนหลีรีบหันหน้ากลับไป ก็มองเห็นเฟิ่งเสวียนตู้ที่กำลังพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นการผูกมัดจากพลังดารา

อาการบาดเจ็บบนร่างกายของเฟิ่งเสวียนตู้สาหัส เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย บนใบหน้าที่หล่อเหลาไม่เป็นสองรองใครเปื้อนด้วยคราบเลือดเล็กน้อย ทำให้ทั่วทั้งตัวของเขาดูเหมือนซีดขาวและแปลกประหลาด

“เจ้าขี้เหร่!”

“ท่านพ่อ!”

ฉู่เชียนหลีพาเซินเป่าวิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ประคองแขนของเฟิ่งเสวียนตู้เอาไว้

เฟิ่งเสวียนตู้เหลือบดวงตาขึ้น ภายในแววตาเต็มไปด้วยความหึงหวง: “เชียนหลี ไม่อนุญาต!”

ฉู่เชียนหลีสำรวจดูเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้ารอบหนึ่ง ภายในใจเต็มไปด้วยความเป็นห่วง: “เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บสาหัสหรือไม่?”

“เชียนหลี เจ้าต้องรับปากข้าก่อน ไม่อนุญาตให้เจ้าไปหาบุรุษคนอื่น......สตรีก็ไม่ได้เช่นกัน”

อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ บรรดาหงส์ตัวผู้และหงส์ตัวเมียภายในเผ่าหงส์เหล่านั้น แต่ละตัวล้วนแต่ต้องการแย่งชิงความรัก เจตนาร้ายยิ่งนัก

ฉู่เชียนหลีหัวเราะออกมาเบาๆ: “คนโง่ เมื่อครู่ข้าพูดคำพูดเหล่านั้นโดยเจตนายั่วยุเจ้า ทั้งหมดนี่เจ้าฟังไม่เข้าใจหรือ?”

“เข้าใจแล้ว แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องรับปากข้า ไม่อนุญาตให้ไปหาคนอื่น ข้าหึงหวงแล้ว ต้องการให้เจ้าง้อ”

เซินเป่ากระพือปีกน้อยอยู่พักใหญ่แล้ว ก็ไม่ได้รับความสนใจจากท่านพ่อของตนเอง ทำได้แค่เพียงลงไปเกาะบนบ่าของฉู่เชียนหลี ท่าทางเสแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จัดระเบียบขนของตนเอง

ฉู่เชียนหลีรีบพยักหน้า: “ได้ ข้ารับปากเจ้า ไม่หาคนอื่น หาเพียงแต่เจ้า พอใจแล้วกระมัง?”

นี่ถึงทำให้เฟิ่งเสวียนตู้พึงพอใจ เจตนาแสร้งทำท่าทางเหมือนหมดแรง นำแขนวางไว้บนบ่าอีกข้างของฉู่เชียนหลี มองดูเหมือนกำลังยืมแรง อันที่จริงคือนำนางเข้าไปโอบกอดไว้ในอ้อมแขนทั้งตัว

เซินเป่าเกือบถูกเบียดหล่นลงไป ทำได้แค่เพียงกระพือปีกเล็กเอาไว้ แล้วลงไปในอ้อมแขนของฉู่เชียนหลี

ท่านพ่อกับท่านแม่จะแสดงความรักกัน ไม่มีตำแหน่งของเขาแล้วควรทำอย่างไร?

ย่อมจักต้องรู้ว่าต้องเปลี่ยนสถานที่แล้ว