บทที่ 597 ให้ตายเถอะ ช่างตื่นเต้นเสียจริง

หลังจากเฟิ่งฉือสลายหายไป พลังดาราบริเวณรอบๆค่อยๆเงียบสงบลงช้าๆ จากนั้น พลังเสวียนจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนก็รวมตัวกันขึ้น มุ่งหน้าเติมเข้าไปภายในร่างกายของฉู่เชียนหลีและเฟิ่งเสวียนตู้อย่างรวดเร็ว กำลังรักษาอาการบาดเจ็บบนร่างกายของพวกเขา

ฉู่เชียนหลีรีบนำเซินเป่าออกมาจากส่วนหน้าของเสื้อมากอดเอาไว้

“เซินเป่า ท่านพ่อและท่านแม่อยู่ที่นี่ไม่มีอันตรายอันใด เพียงแต่ว่าพวกเราทั้งสองจะต้องเลื่อนขั้น อาจจะมีความน่าเบื่ออยู่บ้างเล็กน้อย เจ้าอยากจะบินออกไป ไปหาผู้อาวุโสใหญ่เพื่อเล่นสนุกด้วยกันกับพวกเขาหรือไม่?”

เซินเป่ามองไปทั่วทุกที่ ไม่พบเงาร่างของเจ้าสารเลวเหม็นตุๆผู้นั้นแล้ว เมื่อคิดถึงการฝึกฝนตนเองในฐานะที่เป็นลูกรักเด็กดีคนหนึ่งอีกครั้ง พยักศีรษะเล็กอย่างไม่ลังเล

“จิ๊บจิ๊บ ท่านแม่ เซินเป่าจะออกไปเล่นข้างนอก”

วันนี้เขาจะต้องเป็นลูกรักเด็กดีที่เข้าใจรู้ว่าอะไรควรไม่ควร ทำให้ท่านพ่อของตนเองได้พยายามอย่างเต็มที่เสียหน่อย แย่งชิงความรักต่อหน้าท่านแม่ ถึงอย่างไรเขาก็ได้รับบาดเจ็บอยู่ ก็น่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง

“ดี เช่นนั้นท่านแม่จะใช้พลังทิพย์คุ้มครองส่งเจ้าออกไป หลังจากออกไปแล้วบอกกับท่านปู่ใหญ่ทั้งสองท่านของเจ้ารวมทั้งผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆ ข้าและท่านพ่อเจ้าแคล้วคลาดปลอดภัย ตอนนี้จำเป็นต้องฟื้นฟูอาการบาดเจ็บเล็กน้อย ก็จะสามารถออกไปได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว”

“จิ๊บจิ๊บ เซินเป่าจดจำเอาไว้แล้ว”

“เด็กดี”

พลังทิพย์ของฉู่เชียนหลีฟื้นฟูกลับคืนมาแล้วเล็กน้อย คอยปกป้องเซินเป่าให้บินออกไปอย่างระมัดระวังตลอดทาง

ด้านนอกพลังดาราที่รวมตัวกันกลายเป็นรังไหมแสง ผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆกำลังรอคอยด้วยความร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง

ซูหมิน ซูยี่รวมทั้งโม่หลีและคนอื่นๆเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอดเวลา ไม่ได้ขยับตำแหน่งเลยสักนิด

ในขณะตอนที่อารมณ์ของพวกเขากำลังตึงเครียดเป็นอย่างยิ่ง เซินเป่าก็กำลังพยายามกระพือปีกเล็กบินออกมา

ปฏิกิริยาตอบโต้ของผู้อาวุโสใหญ่เร็วที่สุด รีบก้าวไปข้างหน้านำเซินเป่ามาประคองไว้ในมือ

“นายน้อย เจ้าออกมาแล้ว ได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

เซินเป่านอนนิ่งอยู่ในฝ่ามือของผู้อาวุโสใหญ่ ปีกเล็กขนปุกปุยทั้งสองข้างกางออก สีหน้าท่าทางเหนื่อยจนเหลือจะทน

“จิ๊บจิ๊บ เจ้าปู่เฟิ่ง เซินเป่าไม่ได้รับบาดเจ็บ ท่านพ่อกับท่านแม่ก็สบายดี ท่านแม่ยังให้เซินเป่ามาบอกกับท่านปู่ใหญ่และทุกคน พวกเขาไม่เป็นไร กำลังฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ”

ทันทีที่คำพูดนี้พูดออกไป ก็ได้ยินเสียงโห่ร้องที่ดีใจดังลอยมาจากบริเวณรอบๆทันที

“พี่สาวไม่เป็นไร ช่างดีเหลือเกินจริงๆ!” มือของเหยากวงจับมู่ซิวหานเอาไว้ ออกแรงเขย่าไปมาสองที “เจ้าอีกาน้อย เจ้าไม่ต้องมอบคำอวยพรแล้ว สามารถไปพักผ่อนได้แล้วล่ะ”

หลังจากเกิดเรื่อง เหยากวงก็จับมู่ซิวหานเอาไว้ตลอดเวลา ให้เขามอบคำอวยพรในทิศทางตรงห้ามแก่ฮูหยินและนายท่าน จนถึงตอนนี้ปากก็ยังไม่ได้หยุด จนหนังปากต่างก็มีตุ่มพุพองเกิดขึ้น

มู่ซิวหานถูกเหยากวงเขย่าจนตวงตาทั้งสองข้างมีดาวโผล่ออกมาแล้ว ดีใจจนกอดเอวของเหยากวงเอาไว้ นำคนอุ้มขึ้นมาแล้วหมุนไปสองรอบ

“พี่สาวไม่เป็นไร ช่างดีเหลือเกิน! ช่างดีเหลือเกินจริงๆ! ฮ่าฮ่า......ฮ่า......แค่กแค่กแค่ก......”

มู่ซิวหานตื่นเต้นอยู่ครู่หนึ่ง ถึงพบว่าตนเองกำลังทำอะไร สำลักน้ำลายในทันที ไอจนปอดเกือบจะฉีก

เหยากวงอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างไม่สบายใจเล็กน้อย มองไปทางมู่ซิวหานด้วยความรังเกียจ

“เจ้าอีกาน้อย ดูลมหายใจอันน้อยนิดนั่นของเจ้า อุ้มข้าหมุนสองรอบก็ทำให้เจ้าเหนื่อยหอบเช่นนี้แล้ว? ช่างไม่มีประโยชน์เสียจริง! อีกอย่าง ข้าจะบอกเจ้าให้ ต่อไปไม่อนุญาตให้เจ้าเรียกฮูหยินว่าพี่สาว นั่นเป็นข้าเรียกได้คนเดียว จำได้แล้วใช่หรือไม่?”

มู่ซิวหานเผชิญเข้ากับดวงตาที่ใสแจ๋วของเหยากวง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“นั่นไม่ได้ ข้าเรียกพี่ฉู่มาโดยตลอด ข้าเรียกมาก่อนเจ้า ข้ายังไม่บอกไม่ให้เจ้าเรียกนางว่าพี่สาวเลยนะ เจ้าจะมาเจ้ากี้เจ้าการกับข้าได้อย่างไรกัน? จะทำอะไรก็ต้องแยกแยะว่ามาก่อนมาหลัง”

ถึงแม้จะบอกว่าเหยากวงที่อยู่ตรงหน้านั้นงดงาม พลังอำนาจก็มุทะลุดุดันยิ่ง แต่ทว่าควรจะยืนหยัดในเรื่องหลักการจะสั่นคลอนไม่ได้อย่างเด็ดขาด

“เจ้าอีกาน้อยตัวดี เจ้าจะโอหังเกินไปแล้ว หรือเป็นเพราะข้ายังถือมีดไม่ไหว นึกไม่ถึงว่าจะเรียนรู้ที่จะต่อปากต่อคำ มีความสามารถเจ้าก็อย่าวิ่งหนี!”

เมื่อมู่ซิวหานได้ยินคำพูดนี้ ก็โกยเท้าแนบอย่างบ้าคลั่งทันที

ไม่หนี? มีแต่คนโง่ที่ไม่หนี ในฐานะที่เป็นอีกาตัวหนึ่ง เขาสู้ไม่ชนะหงส์ตัวนั้นหรอก!

เหยากวงชักมีดยาวออกมา ถือไว้ในมือแล้ววิ่งตามไป

เทียนเสวียนลากมือเทียนชูกระโดดโลดเต้นอยู่กับที่สองรอบ จากนั้นก็หันหน้าไปทางด้านข้างแล้วฉุดดึงเทียนเฉวียนเอาไว้ แล้วนำคนเหวี่ยงออกไปหนึ่งรอบแล้วโยนกระเด็นปลิวลอยออกไปทันที

ภายในใจของเขาตื่นเต้นมากเกินไปจริงๆ มีเพียงแค่ใช้วิธีนี้เท่านั้นถึงจะระบายออกมาได้สักรอบ

ยู่เหิงที่อีกข้างมองดูอย่างตะลึง: “เทียนเสวียน เจ้าตื่นเต้นก็ตื่นเต้นซิ โยนเทียนเฉวียนเพื่ออะไร?”