บทที่ 598 ก็คือใจตรงกันถึงเพียงนี้

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าขึ้นด้วยความแข็งทื่อเล็กน้อย เผชิญหน้ากับสายตาล้อเลียนของซูหมินและซูยี่รวมทั้งกลุ่มคนอื่นๆอีกกลุ่มหนึ่ง

ผู้อาวุโสใหญ่ยิ้มจนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่น สีหน้าท่าทางแทบจะรอไม่ไหวที่จะเฉลิมฉลองการมาถึงของหงส์น้อยอย่างมีความหวัง

“สองวันมานี้อากาศแห้งแล้ง ควรจะดื่มน้ำแกงเพื่อบำรุงร่างกายเสียหน่อย อีกประเดี๋ยวข้าจะไปเคี่ยวน้ำแกงเสียหน่อย แล้วจะนำมาส่งนายท่านและฮูหยิน”

น้ำแกงพยัคฆ์ดุร้าย!

น้ำแกงปลุกความสดชื่น!

น้ำแกงสมุนไพรบำรุงสิบชนิด!

สรุปแล้ว บำรุงอะไรก็ได้แบบนั้น ไม่มีปัญหาอย่างเด็ดขาด

ฉู่เชียนหลีรีบหันมองไปทางเฟิ่งเสวียนตู้ พบว่าหลังใบหูของเขาแดงก่ำจนลามไปถึงใบหน้าเรียบร้อยแล้ว ทันใดนั้นภายในใจก็มีความมั่นใจ

นางและเจ้าขี้เหร่ของตนเองรักกันมาเป็นเวลานานถึงเพียงนี้แล้ว คิดอยากจะเข้าหอไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสมงั้นหรือ?

มีอะไรไม่อาจแพร่งพรายได้กัน?

ฉู่เชียนหลีไอเบาๆทีหนึ่ง บนใบหน้าแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่สุขุม: “ครั้งนี้เพื่อทำลายค่ายใหญ่อันนี้ ข้าเองก็ได้สูญเสียพละกำลังไปมากมาย ก็ควรจะบำรุงเสียหน่อยจริงๆ เจ้าลุงเฟิ่งรีบไปทำเถอะ”

ดวงตาของผู้อาวุโสใหญ่เปล่งประกายเจิดจ้า: “ขอรับ ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”

เขินอายไม่มีทางที่จะเขินอาย เจ้าท่านที่เกษียณอายุแล้วเช่นพวกเขานี้ไม่หวาดกลัวเรื่องนี้เลยสักนิด

แน่นอนว่า ถ้าหากกกหูของนางไม่แดงก่ำขนาดนั้นละก็ ไม่แน่ว่าก็อาจจะยิ่งน่าเชื่อถือกว่านี้อีกสักเล็กน้อย

เจ้าชมพูที่รอคอยอยู่นานมากแล้วก็กระโจนเข้ามาทันที ก็กระแทกเข้ากับอ้อมอกของฉู่เชียนหลีทันที

“โฮกโฮก นายท่าน ในที่สุดท่านก็ออกมาแล้ว”

เจ้าชมพูเป็นห่วงจนใบไม้จะร่วงหมดแล้ว นางเสียใจยิ่งนัก

ฉู่เชียนหลีขยี้ไปที่ศีรษะของเจ้าชมพู เอ่ยปากกล่าวปลอบขวัญ: “ข้าไม่เป็นไร วางใจเถอะ นายท่านของเจ้าโชคชะตาเป็นแบบใด หรือว่าเจ้าจะไม่รู้เชียวหรือ? ไม่เกิดเรื่องขึ้นง่ายๆหรอก”

เจ้าชมพูไม่มีความแข็งแกร่งดั่งเช่นในอดีต ตอนนี้ยังคงน้ำตาไหลพรากด้วยความเสียใจ ทั้งหมดทั้งมวลเหมือนกับสาวน้อยน้อยที่อ่อนโยนอ่อนแอนางหนึ่ง

ฉู่เชียนหลีขยี้ศีรษะของนาง ภายในใจจินตนาการขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

ถ้าหากว่าได้ให้กำเนิดสาวน้อยกับเจ้าขี้เหร่อีกสักคนละก็ จะต้องน่ารักเหมือนเจ้าชมพูเช่นนี้เป็นแน่

ซูหมินและซูยี่ก้าวเดินมาข้างหน้า: “เชียนหลีไม่เป็นไรก็ช่างดีมากแล้วจริงๆ ครั้งนี้โชคดีที่ได้เจ้าชมพู”

คนทั้งสองได้นำข่าวคราวที่เจ้าชมพูจับพลัดจับผลูนำฐานรองของหอคอยสุเมรุดารากลับมาด้วยบอกแก่ฉู่เชียนหลี ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยคำพูดที่มาจากใจ

ฉู่เชียนหลีช้อนเจ้าชมพูขึ้นมา จูบไปที่แก้มของนาง

“ลำบากเจ้าชมพูแล้ว”

แก้มของเจ้าชมพูแดงก่ำ บนยอดศีรษะมีใบไม้โผล่ออกมาอย่างควบคุมเอาไว้ไม่ได้

“โฮกโฮก นายท่าน เจ้าชมพูไม่ลำบาก ต่อไปเจ้าชมพูได้ไปสถานที่อื่นๆอีก ทุกครั้งจะต้องนำของขวัญกลับมาให้นายท่านอย่างแน่นอน”

ทุกคนที่อยู่บริเวณรอบๆเมื่อได้ยินคำนี้ อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงหัวเราะด้วยเจตนาดีออกมาทันที ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย ว่าแล้วเจ้าชมพูที่พูดจริงทำจริงแท้จริงแล้วมีอานุภาพแบบใด

ต่อไป ไม่ว่าเจ้าชมพูจะไปเยือนสถานที่ใด สิ่งของจะใหญ่เท่าสิ่งก่อสร้างที่ทำจากแร่ แก้วเสวียนหินทิพย์ เล็กเท่าต้นไม้ดอกไม้ใบหญ้า แมลงมหัศจรรย์ ก็ไม่มีทางรอดพ้นจากกรงเล็บปีศาจของนางไปได้

แน่นอนว่า เจ้าชมพูก็พูดด้วยเหตุผลเช่นกัน ขอเพียงแค่นำสิ่งของอะไรไป ไม่ว่าจะอย่างไรต้องทิ้งยาอายุวัฒนะที่มูลค่าเหมาะสมไว้ให้ ทำให้คนไม่สามารถรัก ไม่สามารถเกลียดได้ชั่วขณะหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนศึกษาเกี่ยวกับนิสัยนี้ของเจ้าชมพู ค้นหาสิ่งของดีโดยเฉพาะ ปล่อยข่าวออกไปเพื่อดึงดูดให้นางไปเอา ก็เพื่อแลกเปลี่ยนกับยาอายุวัฒนะที่ฉู่เชียนหลีกลั่นเองกับมือ

แน่นอนว่า ทั้งหมดเหล่านี้ค่อยพูดต่อคราวหลัง

ฉู่เชียนหลียิ้มแล้วนำเจ้าชมพูวางลง เหลือบนัยน์ตาสังเกตไปทั่วทั้งสี่ทิศอยู่ครู่หนึ่ง