บทที่ 599 ไม่กระตือรือร้นในการแย่งชิงความรัก สมองมีปัญหา

เทียนชูที่ถูกตะโกนเรียกเอาไว้ใบหน้าเงียบสงบ ยิ่งไม่เห็นความสั่นคลอนในน้ำเสียงเลยแม้แต่น้อย

“สองวันที่นายท่านกับฮูหยินเกิดเรื่อง ผู้คนในเมืองก็ไม่มีอารมณ์กินอะไร ตระกูลหมินทางนั้นก็ไม่ได้จัดเตรียมผักผลไม้และเนื้อที่สดใหม่มาหลายวันแล้ว ข้าไปช่วยจัดเตรียมก่อน พวกเจ้าสองคนคุยกันตามสบาย”

ทันใดนั้นเหยากวงก็แทบไม่สนใจจะอ่อนโยนหรือไม่อ่อนโยนแล้ว เคลื่อนย้ายพลังเสวียนวิ่งมุ่งหน้าไปทางในเมืองชางหลาน: “ข้าต้องใช้มีดใหญ่ไปช่วยพี่สาวหั่นเนื้อ ผู้ใดก็อย่าได้มาแย่งงานนี้กับข้า!”

เทียนเสวียนตามหลังไปติดๆ: “ข้ามาช่วยฮูหยินเลือกผัก ล้างผัก”

ยู่เฮิงและเทียนเฉวียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง: “พวกเราช่วยจัดชามตะเกียบ เตรียมน้ำจิ้ม”

ซูหมินและซูยี่ก็ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน คิดหาอะไรเล็กๆน้อยๆมาทำ แต่กลับถูกเหยากวงและเทียนชูขัดขวางเอาไว้

บอกว่าพวกเขาเป็นผู้อาวุโส ขอเพียงแค่รอกินข้าวด้วยกันกับฮูหยินก็พอแล้ว ทั้งหมดที่กล่าวมานั้นฟังดูทรงเกียรติผ่าเผย ไม่ใส่ใจพวกเขาสองคนที่เป็นผู้อาวุโสเลยแม้แต่น้อย วก็อยากจะช่วยอะไรเชียนหลีสักเล็กๆน้อยๆ

ผู้อาวุโสรองมองดูอยู่กับที่อยู่ครู่หนึ่ง เลือกที่จะเดินตามฝีเท้าของผู้อาวุโสใหญ่

อย่างไรเสียหงส์เจ้าจ้อยก็อยู่ในมือของตาเฒ่าผู้นั้นนะ นางจะต้องไปเพื่อคอยจับตาดู จะให้หงส์น้อยได้รับความไม่ยุติธรรมใดๆไม่ได้อย่างเด็ดขาด

เผ่าหงส์อื่นๆเจ้ามองข้า ข้ามองเจ้า รีบวิ่งมุ่งหน้าไปทางในเมือง

“พวกเราสามารถช่วยอะไรฮูหยินได้บ้าง?”

เมื่อเหยากวงได้ยินประโยคนี้ ตะโกนออกไปโดยที่ไม่หันหน้ากลับไป: “สิ่งที่พวกเจ้าทำได้เพียงอย่างเดียว ก็คืออยู่ให้ห่างจากฮูหยินเสียหน่อย”

หงส์เสแสร้งทำเป็นน่าสงสาร ล้วนต้องไล่ออกไปให้หมด!

“ไม่! อย่างไรพวกข้าก็ไม่ไป”

เผ่าหงส์มองดูเหยากวงและเทียนชูที่เชี่ยวชาญในการจัดสรรงาน รู้ว่าถ้าพวกเขาไปตอนนี้ ก็จะไม่มีโอกาสปรากฏตัวต่อที่สาธารณะ อดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าแล้วแอบปรึกษาหารือกัน

“พวกเราเหล่านี้ที่เป็นผู้มาทีหลัง แย่งชิงไม่ชนะคนเก่าแน่นอน ฉะนั้นพวกเราจะต้องคิดหาวิธีการแบบใหม่ที่ไม่เหมือนใคร”

บรรดาหงส์คนอื่นๆเมื่อได้ยินประโยคนี้ ก็พยักหน้าซ้ำๆ: “เช่นนั้นพวกเราสามารถทำอะไรได้?”

“นายท่านและฮูหยินได้ผ่านความทุกข์ทรมาน จับมือกลับมาด้วยกัน ด้านนอกยังมีคนจำนวนมากมายเช่นนั้นที่กำลังเป็นห่วง ตอนนี้แน่นอนว่าจะต้องจัดงานเลี้ยงเป็นอย่างดีสักรอบ พวกเรามาช่วยจัดเตรียมเรื่องนี้กันเถอะ?”

“วิธีการนี้ไม่เลว ในงานเลี้ยงแน่นอนว่าจะต้องมีการเต้นระบำ ในเผ่าข้าเต้นระบำได้งดงามที่สุด ฉะนั้นหน้าที่ของการเต้นระบำนี้ก็มอบให้ข้าเถอะ รับรองว่าจะทำให้ฮูหยินดูได้ชมสิ่งสวยงามอย่างมีความสุข”

“เจ้าอย่าคุยโวโอ้อวดไปเลย ถ้าหากพูดถึงการเต้นระบำ ในเผ่าผู้ที่เต้นระบำได้งดงามที่สุดก็ต้องเป็นหงส์ตัวผู้ ใช่ธุระของพวกเจ้าหงส์ตัวเมียเสียที่ไหนกัน? เรื่องนี้อย่างไรเสียก็ให้พวกข้าจัดการ”

“เจ้าอยากโดนตีใช่หรือไม่?”

จูเหยียนเบียดผ่าฝูงหงส์ด้วยความยากลำบาก เดินไปข้างหน้าได้ไม่ถึงสองก้าวก็ถูกจูฉิงหัวหน้าเผ่าหิ้วขึ้นมา: “เจ้าหนุ่มน้อยจูเหยียน เหตุใดเจ้าถึงไม่ไปดูแม่นางฉู่?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ จูเหยียนก็ทำน้ำเสียงคร่ำครวญอย่างไม่ได้รับความยุติธรรม

“บรู้ว ท่านปู่ ข้าอยากไป ผลสุดท้ายถูกพี่ชมพูโยนไปอีกข้าง”

จูฉิงมองดูจูเหยียน อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว: “เช่นนั้นเหตุใดใบหน้าของเจ้านี้ถึงใหญ่กว่าแต่เดิมอีกล่ะ?”

“บรู้ว ตอนที่พี่ชมพูโยนข้า ไม่ทันระวังโยนเข้าไปในฝูงผึ้งเอวเงิน ข้าเผลอกัดน้ำผึ้งไปคำหนึ่ง ยังเกือบจะกระแทกเข้ากับตัวต่อร่างแดง บรรดาผึ้งฝูงนั้นไม่พอใจ ก็เลยต่อยข้าในทันที”

พี่ชมพูเจ้าเปลี่ยนไปแล้ว เจ้าไม่ใช่เถาวัลย์โลหิตที่ไม่มีสมองในอดีตตนนั้นอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เจ้าล้วนมีเล่ห์เหลี่ยมในการแย่งชิงความรัก ในเมื่อจัดการมันได้แล้ว ยังไปสะดุดกับตัวต่อร่างแดงอีก ยิงปืนนัดเดียวได้ความรักสองที จะเลวเกินไปแล้ว ฮือฮือ!

จูฉิงรีบนำมันวางลงบนพื้น: “เจ้าชมพูยังรู้จักเข้าไปแย่งชิงความรักต่อหน้าแม่นางฉู่ เจ้าจะต้องยืนหยัดจะน้อยหน้าไม่ได้ รีบวิ่งไปเร็วเข้า”

จูเหยียนวิ่งไปข้างหน้าได้สองก้าว จากนั้นเท้าซ้ายก็เหยียบไปที่เท้าขวาสะดุดล้มลงไปบนพื้น กระแทกพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมหนึ่งจนได้

จูฉิงมองดูแวบหนึ่ง หนังตาอดไม่ได้ที่จะกระตุกทันที นำเขาหิ้วขึ้นมา: “เหตุใดเจ้าถึงขาอ่อนกันล่ะ?”