บทที่ 611 วันแต่งงานตี้จวินหงส์ก็ยังขี้หึง

ฉู่เชียนหลีเดินมาที่ประตู มองเห็นยืนโม่หลีที่ยืนอยู่บนขั้นบันไดอย่างกระวนกระวายไม่รู้จะทำอะไร

“ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่อยู่แล้ว ท่านควรจะเข้ามาหวีผมให้ข้า”

เมื่อได้ยินคำที่ฉู่เชียนหลีเรียก จู่ๆ โม่หลีก็ตัวแข็งทื่อยืนอยู่ที่เดิม สงสัยว่าหูของตัวเองจะได้ยินอะไรผิดเพี้ยนไป

“เชียน……เชียนหลี……”

“เป็นอะไรไป ข้าขอให้ท่านพ่อผู้เป็นถึงจ้าวเซียนมาช่วยหวีผม ทำให้น้อยเนื้อต่ำใจเพียงนั้นเลยหรือ

“ไม่ ไม่ ไม่ ข้าจะถูกทำร้ายได้อย่างไร พ่อเพียงแค่คาดไม่ถึง

โม่หลีน้ำตาคลอเบ้าอย่างตื่นเต้น กลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา ในเมื่อวันนี้เป็นวันที่ลูกสาวมีความสุขที่สุด ถ้าเสียน้ำตา คงจะไม่มงคลเท่าที่ควร

“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนท่านพ่อช่วยลูกหวีผมด้วย”

โม่หลีจับหวีหยกในมืออย่างประหม่า สูดหายใจเข้าลึกๆ คลายความตื่นเต้นในใจ เกรงว่าหวีจะหักโดยไม่ได้ตั้งใจถ้าไม่ระวัง

อีกมือข้างนึงจับผมยาวๆ ของฉู่เชียนหลีเอาไว้อย่างเบามือ แขนก็แข็งทื่อราวกับหินแกะสลัก

ผมของลูกเขาตรง นุ่มสลวย จนเขากลัวว่ามือที่หยาบโล้นของตนจะดึงติดผมทำให้นางเจ็บ จึงพยายามระมัดระวังทุกการเคลื่อนไหว

ฉู่เชียนหลีมองผ่านกระจก มองดูโม่หลีที่มีท่าทางตื่นตระหนก ความคับแค้นในใจก็เลือนหายไปจนหมด

“ท่านพ่อรู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงชื่อเชียนหลี”

“ทะ……ทำไมหรือ？”

"ในโลกธุลี เชียนพ้องเสียงกับคำว่าเชียน เชียนที่มาจากเชียนกว้าที่แปลว่าคิดถึง แต่ข้าเป็นผู้หญิง คำว่าเชียนในชื่อนั้นดูไม่สง่างามมากเท่าไหร่นัก ดังนั้นข้าจึงใช้คำว่าเชียนนี้"

เชียน……เชียนกว้า……

เชียนหลี หรือว่าหมายถึงคิดถึงโม่หลี？

โม่หลีหันกลับมา กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ “เชียนหลี พ่อผิดเอง พ่อเสียมารยาทแล้ว…”

ฉู่เชียนหลีลุกยืนขึ้น โอบกอดโม่หลีเบาๆ

“ท่านพ่อ อย่าร้องไห้”

หวังว่าคำโกหกที่หวังดีนี้ จะปลอบใจคนๆนี้ได้สักนิด ท่านแม่จะให้อภัยนางแน่นอน

“อย่าร้องไห้ ท่านพ่อไม่ร้อง ข้า…ข้าทนไม่ไหว!”

โม่หลีก็ไม่รู้ทำไม ความเจ็บปวดในใจเจ็บก็พุ่งออกมา หยุดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ร้องไห้จนน้ำตาไหลเป็นสาย

ลูกสาวของเขา กว่าจะหากันเจอ กว่าจะจำตนได้ กลับกำลังจะแต่งงานในไม่ช้า เขาก็เป็นทุกข์ ไม่เต็มใจ!

เขารู้ว่าตนอยู่ในฐานะจ้าวเซียน ควรจะนิ่ง สงบมากกว่านี้ แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงพ่อที่เพิ่งหาลูกสาวสุดที่รักของเขาเจอ ดูเหมือนกับว่าจะไม่สนใจอะไรแล้ว

ฉู่เชียนหลีตกตะลึง ควรจะทำอย่างไรดี?

ซูจิ่นจือก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว: "ท่านลุง อีกสักพักน้องสาวกับสามีน้องสาวทำพิธีคำนับ ท่านยังต้องนั่งในห้องโถงเพื่อรับคำนับ ท่านร้องไห้เช่นนี้ ซ่างอวี้มีผู้คนหลายตระกูลมองดูอยู่ ถึงตอนนั้นก็คงเข้าใจผิดว่าท่านพ่อของน้องสาวงอแง จะเป็นไปได้หรือไม่ว่า…”

โม่หลีได้สติ รีบเช็ดน้ำตา “ลูกสาวข้าเก่งทุกด้าน!”

เขาไม่สามารถทำให้กระทบงานแต่งงานของลูกสาวได้ ไม่ปล่อยให้คนอื่นมาดูถูกนาง!

ฉู่เชียนหลีชูนิ้วโป้งให้ซู จินซีอย่างเงียบๆ ยังคงเป็นท่านผู้พี่ที่ยอดเยี่ยม!

ซูจิ่นจือ กะพริบตา: เขาไม่ได้ยอดเยี่ยมเลยสักนิด เขาแค่เข้าใจ สงสารพ่อแม่ในโลกนี้ก็เท่านั้น

เซินเป่าวิ่งเข้ามาในชุดคลุมสีแดง ใบหน้าเล็กแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น “ท่านแม่ ท่านพ่อมารับท่านแล้ว! มีเกี๊ยวสีแดงคันใหญ่รออยู่ด้านนอก พวกหงส์ลากมา สง่างามมากๆ!”

ฉู่เชียนหลีลุกขึ้นยืน ความตื่นเต้นในใจก็พุ่งขึ้นมา

ซูยี่ถือผ้าคลุมหัวสีแดง หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็มอบผ้าคลุมหัวให้โม่หลี: "ท่านทำเถอะ"

โม่หลีตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ขอบใจมาก”

โม่หลีเดินมาที่ด้านหน้าฉู่เชียนหลี วัดหน้านางอย่างละเอียด ค่อยๆ สวมผ้าคลุมหัวให้นาง

“ช้าก่อน” โม่หลีขมวดคิ้ว มองดูได้สักพัก ก็เอาผ้าคลุมหัวออกมา “ลูกสาวของข้าสวยขนาดนี้ ควรปล่อยให้คนทั้งโลกได้เชยชม สามารถแต่งงานกับเจ้าได้ เป็นโชคของเฟิ่งเสวียนตู้ เป็นเกียรติยศของเผ่าหงส์ ไม่จำเป็นต้องคลุม”

ลูกสาวของเขาเก่งขนาดนี้ นางควรจะเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ ส่องแสงสว่างไปทุกหย่อมหญ้า

ฉู่เชียนหลีเผยรอยยิ้มออกมาอย่างสดใส: "อย่างนั้นก็ทำตามที่ท่านพ่อบอก"

ซูจินก้าวไปข้างหน้า พูดอย่างเห็นด้วย “ข้าก็คิดว่ามันดีกว่าเช่นกัน”