บทที่ 610 รับเจ้าสาวแล้ว

ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน ข่าวคราวการแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ระหว่างฉู่เชียนหลีกับเฟิ่งเสวียนตู้แพร่สะพัดไปทั่วแผ่นดินชิงหวู่ แขกผู้มีเกียรติทั้งหลายคชต่างก็เดินทางมากันพร้อมหน้า

ในใจของฉู่เชียนหลียังคงคิดถึงเผ่าเจียวเขียวอยู่

นี้ก็มาตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่เคยได้ลิ้มรสชาติของสัตว์เทพเลย รู้สึกน่าเสียดายจัง พอนางเห็นหีบใบใหญ่สิบใบเต็มที่เผ่าเจียวเขียวส่งมา ภายในมีทั้งไข่มุก เพชรพลอยมากมาย จู่ๆ ก็รู้สึกว่าถ้ายังคิดแบบนี้อีกคงไม่ดีแน่

เฟิ่งเสวียนตู้อ่านใจนางออก เลยสั่งคนให้ออกทะเลไปหาสัตว์ทะเลมาให้นางเป็นพิเศษ

กินเผ่าเจียวเขียวไม่ได้ ได้กินสัตว์ทะเลแก้กระหาย ก็คงดีไม่น้อย

ดังนั้น ฉู่เชียนหลีเห็นหอยเชลล์ตัวใหญ่ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางยาวหนึ่งเมตร กุ้งมังกรขนาดเมตรครึ่ง รวมทั้งปูอลาสก้าที่มีขายาวกว่าห้าเมตร

ว่ากันว่าเผ่าเจียวเขียวอาศัยอยู่ในทะเลน้ำวนมีขนาดเล็กสุดในบรรดาสัตว์เทพทะเลแล้ว ลองจับตัวเล็กมาสักสองตัวให้ฉู่เชียนหลีได้ชิมก่อนว่าถูกใจไหม ถ้ารสชาติถูกใจ ยังมีปลายักษ์ที่มีขนาดลำตัวยาวกว่าร้อยเมตรรอให้เลือกสรรอีก

ในใจของเผ่าเจียวเขียวรู้สึกไม่สบายใจมาก ไม่เข้าใจว่าทำไมราชินีหงส์คนนี้จู่ๆ ก็อยากกินสัตว์ทะเลที่นอกเหนือจากหอย คงไม่ใช่ว่าหาเรื่องเป็นข้ออ้างมาลงโทษเผ่าเจียวเขียวหรอกนะ?

แบบนี้จะทำยังไงกันดี?

เห้อ ช่างเหอะ ความร่ำรวยขึ้นอยู่กับสวรรค์ เป็นตายขึ้นอยู่กับราชินีหงส์ ก็คอยดูกันไปแล้วกัน

ดังนั้น เผ่าเจียวเขียวจึงเริ่มกินดื่มอย่างหนักทุกวัน พยายามทำทุกวันให้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต โดยไม่รู้ว่าเลยว่ากำลังทำร้ายตัวเองอยู่

การมาถึงของซูหมิน ซูยี่และซูจิ้นจือ ในที่สุดวันมงคลของฉู่เชียนหลีและเฟิ่งเสวียนตู้ก็มาถึงเช่นกัน

ตามธรรมเนียมของโลกธุลี ฉู่เชียนหลีและเฟิ่งเสวียนตู้จะไม่สามารถเจอหน้ากันเป็นเวลาสามวัน

เซินเป่ารู้สึกสบายใจมาก ที่ทั้งสามวันนั้นจะได้อยู่กับฉู่เชียนหลีตลอด เวลานอนตอนกลางคืน ก็ต้องให้ท่านแม่กอดถึงจะยอมเชื่อฟัง

ฉู่เชียนหลีเป็นทุกอย่างของเซินเป่า ทำให้เขายิ้มได้ในทุกๆ วัน

ช่างแตกต่างจากเฟิ่งเสวียนตู้ ชินกับการนอนกอดฉู่เชียนหลีแล้วเคลิ้มจนหลับไป จู่ๆ ก็ต้องแยกกัน รู้สึกอ้อมอกช่างว่างเปล่า ตกกลางคืนก็นอนไม่หลับ บางทีเผลอหลับ แต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะขาดความอบอุ่นข้างกาย

ยังดีที่พลังของเขาแข็งแกร่ง ไม่หลับไม่นอนสามวันก็ยังไม่เป็นอะไร แค่รู้สึกกระสับกระส่ายแค่นั้นเอง

สามวันเหมือนสามปี ถึงวันแต่งงาน เฟิ่งเสวียนตู้ลุกขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่กลางดึก

เทียนซู เทียนเสวียนนำชุดแต่งงานขึ้นมา “นายท่าน ตามธรรมเนียมแล้ว จะมีท่านอาวุโสล่วงหน้าไปสู่ขอเจ้าสาวก่อน นายท่านเปลี่ยนชุดแต่งงานให้เรียบร้อย เสร็จแล้วให้รออยู่ที่ห้องโถ่งใหญ่”

“ไม่จำเป็น ข้าจะไปรับเจ้าสาวด้วยตัวข้าเอง”

เขารอไม่ไหวแล้ว แม้แค่หนึ่งนาทีก็รอไม่ได้แล้ว

ฮูหยินของตัวเอง ก็ต้องไปรับด้วยตัวเองสิถึงจะถือว่าจริงใจ

อีกก้านหนึ่ง ฉู่เชียนหลีก็โดนปลุกตั้งแต่เช้าตรู่ ท่านอาวุโสรองและเหยากวงต่างช่วยนางแต่งตัวด้วยชุดแต่งงาน จากนั้นก็ประคองนางมานั่งที่หน้ากระจก

“ราชินีหงส์ช่างงามใครเทียบจริงๆ”

ท่านอาวุโสรองอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ แววตาเต็มไปด้วยความตะลึง

ฉู่เชียนหลีส่องกระจก จากนั้นก็หยิบเครื่องสำอางขึ้นมาวาดคิ้วอย่างบรรจง

หน้าตานางก็สวยมากอยู่แล้ว ปกติก็ไม่ชอบแต่งหน้าอะไร แต่วันนี้กลับแต่งหน้าด้วยความพิถีพิถัน ราวกับกลัวว่าจะเกิดความผิดพลาดขึ้นอย่างนั้น

นางต้องการให้ตัวเองเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดของเฟิ่งเสวียนตู้

รอจนฉู่เชียนหลีแต่งหน้าเสร็จ ความสวยที่ไม่เป็นรองก็ยิ่งสวยมากกว่าเดิม จนไม่สามารถละสายตาได้เลยจริงๆ

เหยากวงยิ่งมองยิ่งหลงใหล ยกมืออยากจะดึงเสื้อของฉู่เชียนหลี ก็เกรงว่าจะทำให้ชุดแต่งงานของนางยับ