บทที่ 613 ทุกๆ เรื่องถามตัวเองก่อนว่าคู่ควรหรือไม่

ดวงตาของเฟิ่งเสวียนตู้นิ่งลงอย่างรวดเร็ว อดไม่ได้ตะโกนออกมาด้วยความบันดาลโทสะ: "อวดดี!"

“นายท่าน ยับยั้งความโกรธ！”

แรงบีบบังคับที่หนักหน่วงนั้นท่วมท้นไปทั่ว ท่าทีที่ทรงพลังมาก จนดูเหมือนว่าจะสามารถทุบกระดูกสันหลังของคนได้โดยตรง รุนแรงกว่าเมื่อก่อนมาก

ผู้คนในเผ่าหงส์คุกเข่าลงพร้อมกัน คนในอื่นๆ ก็รีบก้มศีรษะคำนับอย่างรวดเร็ว

ทุกคนอดไม่ได้ที่จะสงสัย มันใช้เวลานานเท่าใด ตามขั้นตอนปกติแล้ว ตอนนี้ตี้จวินหงส์ไม่ควรทนทุกข์กับความเพลิงไฟในกายที่เผาไหม้ให้เจ็บปวด ความแข็งแกร่งของเขาจะฟื้นตัวได้มากถึงสองถึงสามส่วนหรือไม่?

แต่ตอนนี้ดูจากพลังบีบบังคับที่เขาแสดงออกมา มันน่ากลัวกว่าเขาในสมัยก่อนอย่างชัดเจน

ขณะที่ทุกคนสั่นสะท้านด้วยความกลัว ทันใดนั้นเสียงหัวเราะที่ก็ดังขึ้น

เผ่าอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะตกใจ พวกเขาเห็นความโกรธของตี้จวินหงส์ พวกเขารู้ว่าเมื่อเขาโกรธ ต้องเงียบอย่างชาญฉลาด ในเวลานี้ใครก็ตามที่เอ่ยพูดขึ้น จะต้องรับโกรธทั้งหมดนี้ไป

"เฮอะ เจ้าขี้เหร่ วันนี้เป็นวันที่มีความสุขสำหรับเจ้ากับข้า แต่มันไม่เหมาะที่จะโกรธคนที่ไม่มีค่า"

จบแล้ว ราชินีหงส์ท่านนี้เพิ่งเข้ารับตำแหน่ง ก็จะโดนนายท่านตำหนิแล้ว

“อืม ข้าฟังฮูหยิน”

เจ้าดูเถอะ นายท่านเขาจะต้อง……

อืม？

พวกเขาได้ยินอะไร？

หลายคนประหลาดใจ ที่พวกเขาไม่สามารถควบคุมสีหน้าได้ เงยหน้าขึ้น มองไปทางเฟิ่งเสวียนตู้

ที่พูดว่าจะรับความโกรธทั้งหมดไปได้อย่างไร?ทำไมไม่ทำตามนิสัยเดิมๆ?

ยังมี เจ้าขี้เหร่อะไรนั่นอีก?

เป็นถึงนายท่าน หรือว่าเป็นชื่อเล่นที่ถูกตั้งให้? ที่สำคัญคือชื่อเล่นนี้ยัง...ธรรมดา?

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกห้องโถง แล้วหันศีรษะไปสั่งเทียนชูด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“วันนี้เป็นวันสำคัญสำหรับข้าและเจ้าขี้เหร่ มันไม่เหมาะที่จะเห็นเลือด ไม่เหมาะที่จะฆ่ากัน ไปเรียกนายหญิงคนโตของตระกูลกงชูให้เข้ามา ให้ข้าได้ฟัง สิ่งที่นางต้องการจะพูด”

“ขอรับ”

ไม่นาน กงชูหยูที่ถูกมัดมือทั้งสองข้างถูกพาไปที่ห้องโถง

เผ่าอื่น: เดี๋ยวก่อน เทียนชูคนนี้เป็นคนสนิทของนายท่าน โดยไม่ถามความเห็นของนายท่าน ฟังคำสั่งของราชินีหงส์ก็เริ่มดำเนินการเลยหรือ?

ในที่สุดก็ได้เจอเฟิ่งเสวียนตู้ ดวงตาของกงชูหยูก็เต็มไปด้วยน้ำตา

“นายท่าน ข้าไม่รู้ว่ากงชูหยู ทำผิดครั้งใหญ่อะไร ในส่วนที่ทำให้นายท่านของเผ่าหงส์ไม่พอใจ นายท่านก็จะลงโทษ กงชูหยูเชื่อฟังคำสั่ง แต่นายท่าน ท่านจะถูกฉู่เชียนที่มาจากโลกธุลีหลอกไม่ได้!”

เฟิ่งเสวียนตู้หันไปมองเทียนเสวียน

เทียนเสวียนเข้าใจในทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร รีบสั่งคนให้ย้ายเก้าอี้สองตัวออก เอาวางไว้ตรงกลางห้องโถง

ฟิ่งเสวียนตู้พยุงฉู่เชียนหลีนั่งลง แล้วนั่งลงข้างนาง เขาไม่พูด แต่ทำท่าทางเชื่อฟังคำพูดของภรรยาตน

ฉู่เชียนหลีพิงเก้าอี้ ชุดแต่งงานสีแดงที่ส่องแสงระยิบระยับ

กงชูหยูกัดฟันแน่น โกรธเกลียดอย่างสุดหัวใจ

นางคิดไม่ถึง เฟิ่งเสวียนตู้จะรีบแต่งงานกับฉู่เชียนหลี นางสามารถเพิกเฉยต่อความเป็นความตายของตระกูลกงชูได้ แต่นางไม่สามารถดูเฟิ่งเสวียนตู้แต่งงานกับคนอื่นได้ โดยเฉพาะฉู่เชียนหลีคนหลอกลวงคนนี้

“ฉู่เชียนหลี เจ้ากล้าเล่าภูมิหลังตนต่อหน้าทุกเผ่าหรือไม่? เจ้ามาจากโลกธุลี ท่านลุงของเจ้าเป็นคนทรยศที่ทรยศต่อสำนักของตนเองใช่หรือไม่?”