บทที่ 617 ตอนพิเศษ : ฮ่องเต้ไล่ตามภรรยาในโลกธุลี 2

ตลอดทางฉู่เชียนหลีและเซินเป่าเดินทางชิวๆ ระหว่างที่เที่ยวไปด้วย พร้อมกับกินไปด้วย จนเข้าใกล้เขาแบ่งเขต

ตอนเริ่มแรก การเดินทางของการกินเป็นไปอย่างราบรื่น ในตอนท้ายเริ่มกินไม่ลงเล็กน้อยแล้ว

ไม่ใช่ว่าไม่หิวหรือกินพอแล้ว สิ่งสำคัญก็คือเหล่าอสูรเสวียนในจงอวี้กลายเป็นแย่ไปแล้ว!

ตัวอย่างเช่น ตอนนี้.....

ฉู่เชียนหลีมองดูเสือปีกเหินฟ้าที่เบิกตากว้างจนน้ำตาคลอเบ้าที่อยู่ตรงหน้าที่แขนขาติดอยู่กับพื้น มุมปากอดไม่ได้ที่จะกระตุก

“เหมียว เจ้าท่านไว้ชีวิตด้วย!”

เสือปีกเหินฟ้าย่อขาหลังลง คุกเข่าแสดงความเคารพอย่างสูง และหางของมันสั่นจนจะหลุดอยู่แล้ว

ข่าวการมาถึงของคู่หูพาลกินสัตว์ร้ายได้แพร่กระจายไปนานแล้วในโลกของอสูรเสวียนลึกลับของพวกเขา

ว่ากันว่า ไม่ว่าอสูรเสวียนระดับไหนก็ตาม เมื่อเห็นพาลคู่นี้ ไม่มีทางหนีรอดอย่างแน่นอน สู้ก็สู้ไม่ไหว ว่ากันว่ามีเพียงจิ้กจอกยวนยางขนตายาวตัวเดียวที่รอดชีวิตมาได้สำเร็จ โอกาสเดียวที่จะรอดคือแสร้งทำตัวเป็นเด็กน่ารัก หลังจากนั้นตะโกนว่าเจ้าท่านไว้ชีวิตด้วย!

เมื่อประสบการณ์นี้ถูกแพร่ออกไป ทันใดนั้นมันถูกเผยแพร่อย่างกว้างขวางในโลกของอสูรเสวียน นอกจากนี้ เจ้าท่านไว้ชีวิตด้วยก็ไม่ใช่ภาษาของจงอวี้ พูดขึ้นมาแล้วติดๆขัดๆ ลิ้นพันกันอย่างมาก ว่ากันว่าเป็นภาษาถิ่นในตงเสวียนของโลกธุลี

ดังนั้น ตอนที่เสือปีกเหินฟ้ากำลังฝึกฝนอยู่ ก็ถูกฉู่เชียนหลีและเซินเป่าสองแม่ลูกพบเห็น ตั้งรับอยู่กับที่โดยตรงและขอความเมตตา

“เหมียว?”

ดูเหมือนว่าพวกเหล่าพาลไม่ชอบเหมียวนะ อย่างนั้นเปลี่ยนเป็นอีกอย่างหนึ่ง?

“มิ้ว? เหงียว? ง้าว?”

ฉู่เชียนหลียกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเอง : “เจ้าเสือตัวนี้.....ช่างเถอะ เจ้าไปได้แล้ว”

อสูรเสวียนเหล่านี้เริ่มฝึกตะโกนขอความเมตตาเป็นภาษาตงเสวียน กินไม่ลงเล็กน้อยจริงๆ

ดวงตาของเสือปีกเหินฟ้าเป็นประกาย แทบรอไม่ไหวที่จะวิ่งหนีทันที แต่ว่าตกใจกลัวจนแขนขาเหมือนเส้นบะหมี่ สามารถทำได้แค่แสดงท่าทางของหมาขุดหลุมอยู่กับที่

ฉู่เชียนหลี่มองไปที่รูปลักษณ์ที่โง่เขลาและน่ารักของมัน ก้าวไปข้างหน้าแล้วลูบหัวเสือ

ว่าไปนั่น การสัมผัสของมือค่อนข้างดีเช่นกัน

เซินเป่าอุ้มลูกพลับแดงมาวางต่อหน้าฉู่เชียนหลี : “ท่านแม่ เซินเป่าป้อนท่านกินผลไม้”

ฉู่เชียนหลีกัดผลไว้หนึ่งคำ ระหว่างที่ลูบเสือไปด้วย พร้อมกับถอนหายใจ : “เด็กดี อสูรเสวียนเหล่านี้ในจงอวี้เรียนแต่สิ่งไม่ดี เจ้าว่าในอนาคตเรายังจะมีอสูรเสวียนกินอีกไหม ควรทำอย่างไรดี?”

ตามสถานการณ์แบบนี้ อนาคตน่าเป็นห่วง!

เซินเป่ากะพริบตาเบิกตากว้าง หลังจากเงียบสักพักหนึ่ง ดวงตาเป็นประกาย : “ท่านแม่ ไปกินที่โลกเซียน!”

หืม?

ฉู่เชียนหลีนั่งตัวตรง กอดเซินเป่าเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเองแล้วลูบ : “เด็กดี ฉลาดจริงๆ อย่างนั้นก็ตัดสินใจอย่างมีความสุขแบบนี้แล้วกัน รอให้พวกเราไปเดินเที่ยวโลกธุลีหนึ่งรอบ ค่อยไปชิมรสชาติของอสูรเสวียนในโลกเซียน”

“ได้เลย เซินเป่าไปเป็นเพื่อนท่านแม่”