บทที่ 622 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 7

ฉู่เชียนหลีคิดไม่ถึงอย่างเด็ดขาด หลังจากที่นำเฟิ่งเสวียนตู้เตะลงมาจากเมฆขาว นางและเซินเป่าก็ถูกลักพาตัวแล้ว เพียงแต่ว่า ปฏิบัติการของการลักพาตัวนี้จะตลกไปเสียหน่อย

เฟิ่เสวียนตู้หยิบแทบผ้าไหมสีแดงเส้นหนึ่งออกมาจากหน้าอก ผูกไว้บนข้อมือของนางทันที จากนั้นก็ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ

“เอาละ ตอนนี้เจ้าถูกข้าใช้เครื่องรางมัดเอาไว้แล้ว ไม่อนุญาตให้ห่างจากบริเวณรอบๆข้าระยะสามฉื่อ”

สามฉื่อ?

“เจ้าขี้เหร่ เจ้าแน่ใจ?”

สามฉื่อก็เท่ากับหนึ่งเมตรพอดี ระยะห่างเช่นนี้ สามารถมองข้ามปัดเศษขึ้นได้ ก็ตัวติดกันไปเสียเลยจบเรื่อง

เฟิ่งเสวียนตู้ผลุบดวงตาลง มองดูอย่างละเอียด ตอบกลับอย่างจริงจัง: “ที่จริงแล้ว เป็นข้าที่สะเพร่า ระยะห่างสามฉื่อยังคงยาวเกินไป ไม่เช่นนั้นก็หนึ่งฉื่อครึ่ง......”

ฉู่เชียนหลีกะพริบตาปริบๆอย่างงุนงง: ยาวเกินไป? นางมีความเข้าใจผิดต่อคำว่ายาวคำนี้งั้นหรือ?

“เจ้าขี้เหร่......”

“ข้าไม่ใช่เจ้าขี้เหร่ เจ้าขี้เหร่ผู้นั้นถูกเจ้าถีบลงมาด้านล่างเมฆขาวแล้ว ตอนนี้ข้าคือ......” เฟิ่งเสวียนตู้เหลือบดวงตาขึ้น ดวงตาปรากฏอารมณ์ดูถูกใต้หล้า “เฟิ่ง......”

เซินเป่าแย่งตอบทันควัน: “หนิ่วฮู้ลู่(หมาป่า)·เจ้าขี้เหร่”

“แค่กแค่กแค่ก......” ฉู่เชียนหลีไออย่างมืดฟ้ามัวดินขึ้นมาทันที จากนั้นก็กุมท้องหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างอดเอาไว้ไม่ได้ “หนิ่วฮู้ลู่ ได้ ได้”

เวลาที่นางเบื่อก็จะเล่าเรื่องราวที่ตนเองเคยเจอมาให้เซินเป่าฟัง คิดไม่ถึงว่าเซินเป่าจะจดจำได้ ยังรู้จักเรียนรู้รู้จักนำมาใช้ สมกับที่เป็นลูกชายของนางจริงๆ

ถึงแม้ว่าเฟิ่งเสวียนตู้เข้าไม่ถึงความหมายที่แท้จริงของคำเหล่านี้ เพียงแต่ว่าเห็นฮูหยินของตนเองหัวเราะด้วยท่าทีเช่นนั้น ก็เข้าใจว่าในนี้จะต้องไม่ใช่เรื่องดี

“เซินเป่า!”

เซินเป่ายืดอกเล็กตั้งตรง ทำหน้าทะเล้นใส่เฟิ่งเสวียนตู้ สีหน้าท่าทางเจ้าจะทำอะไรข้าได้ ภาคภูมิใจจนไม่ไหว ไม่ไหว

เฟิ่งเสวียนตู้นำเซินเป่าหิ้วขึ้นมา จับแขนของเขาเอาไว้ แล้วยกขึ้นเหนือศีรษะจากนั้นมือทั้งสองข้างก็ออกแรงโยนขึ้นไปข้างบนทันที: “เจ้าลูกดื้อจะต้องได้รับการลงโทษ!”

“อ๊ะ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เซินเป่าชอบการละเล่นประเภทนี้มากที่สุด เพียงแต่ว่า ก่อนหน้านี้เป็นท่านแม่ที่โยนเขาขึ้น วันนี้เขาเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ถึงอย่างไรก็ตามเขารู้สึกว่าตนเองนั้นหนักเกินไปแล้ว เกรงว่าจะทำให้ท่านแม่ของตนเองต้องเหนื่อย จึงไม่ได้เล่นแบบนี้อีกเลย

ตอนนี้ เฟิ่งเสวียนตู้ก็นับว่าทำให้เขาได้ผ่านช่วงเวลาที่ดี กระพือแขนเล็กทั้งสองข้างอย่างมีความสุข แสร้งทำเป็นปีกเล็กสองข้าง ทำท่าทางจะบินทะยานขึ้นสู่ขอบฟ้า

เมื่อเซินเป่าหัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา เฟิ่งเสวียนตู้ถึงหยุดการกระทำลง

มองดูแก้มสีแดงระเรื่อของเขา ดวงตาปรากฏรอยยิ้มออกมาแวบหนึ่ง

“เอาละ เห็นว่าเจ้าตกใจกลัวจนร้องไห้ออกมาแล้ว คิดว่าเป็นการเข้าใจบทเรียนแล้ว ครั้งนี้ก็แล้วกันไป”