บทที่ 642 ตอนพิเศษ ตี้จวินตามฮูหยินในโลกธุลี บทที่ 27

เมื่อได้ยินคำของฮ่องเต้ ฉู่เชียนหลียิ้มอย่างไว้หน้า “ยานั้นเกรงว่าจะไม่เหมาะกับฝ่าบาทเพคะ”

ฮ่องเต้มีท่าทีผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้โทษโกรธอันใด แค่รู้สึกเสียใจลึกๆ “ดูแล้วข้าคงไม่มีวาสนากับยาเหล่านั้นเสียแล้ว”

ฉู่เชียนหลีหยิบยาขวดหนึ่งขึ้นมา ยื่นมือนำส่งออกไปเบาๆ ขวดยานั้นพลันตกลงบนโต๊ะหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้

“ยาน้ำใช้เพียงเพื่อบำรุงร่างกาย รักษาอาการบาดเจ็บภายใน ยาอายุวัฒนะนี้เหมาะกับฝ่าบาทเสียมากกว่า”

ฮ่องเต้สีหน้ายินดีออกหน้าออกตา “ขอบใจมากองค์หญิงเจิ้นกั๋ว”

ข้าราชบริพารอื่นๆ มองฮ่องเต้รับยาไปเก็บไว้ สายตาเต็มไปด้วยความริษยา ต่างก็รู้ว่าตนไม่มีอำนาจวาสนานี้ ทำได้เพียงแอบอิจฉาเงียบๆ

ฮ่องเต้ตื่นเต้นยินดี รีบเชิญฉู่เชียนหลีดื่ม พลันงานสังสรรค์นั้นก็เริ่มคึกคักขึ้น

บรรดาสัตว์เทพต่างพากันยืดอกยืดคอภูมิใจ ทั้งยังพากันเอาผ้าเช็ดมือแนบติดกับลำคออย่างไม่เป็นท่า สร้างความตลกขบขันให้กับบรรดานางในที่ดูแลพวกเขาจนหน้าแดง

เซินเป่านั่งไม่ติด เรียกโต้เกิ๋นและเผิงเกิ๋นไปดูสวนสรรพอสูรที่พวกเขาเคยใช้ชีวิตอยู่ ตามที่ปักษีขาวทั้งสองตัวเคยบอกไว้ นี่เรียกว่าได้ดีแล้วกลับบ้าน เรียกให้ธรรมดาเสียหน่อยก็คืออยากจะโอ้อวด

ฮ่องเต้ไม่หักห้ามอะไรอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นหากเซินเป่ายินดี อยากจะเดินสำรวจทั่วไปในวังหลวงแห่งนี้ยังได้ เพียงเท่านี้ก็จะได้ขอยาองค์หญิงเจิ้นกั๋วเพิ่มสักสองขวด เสียดายเพียงแต่เซินเป่าเป็นเด็กฉลาด เขาจึงได้แต่เก็บความต้องการนี้ไว้

ช่างน่าเสียดายนัก

งานสังสรรค์ยืดยาวไปจนถึงกลางดึกจึงเริ่มเลิกรา ฮ่องเต้นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรแต่ต้นจนจบ บรรดาข้าราชบริพารต่างพากันครึกครื้น นับได้ว่าสนุกสนานรื่นเริงกันทั้งสิ้น

ขณะเดินทางกลับ เฟิ่งเสวียนตู้ยื่นมือรั้งฉู่เชียนหลีเอาไว้ จะขอส่งนางขึ้นรถม้า กลับเห็นนางหยุดฝีเท้าลง

“ฮูหยิน เป็นอะไรไป?”

“เจ้าขี้เหร่ ทำไมเจ้าถึงเดินโคลงเคลงตลอดเลย?” ฉู่เชียนหลีจดจ้องไปยังดวงตาสุกสว่าง คำที่เอ่ยออกไปแทบไม่ชัดเจน

เฟิ่งเสวียนตู้แน่นิ่งไป ยกมือขึ้นส่ายไปมาเบื้องหน้าฉู่เชียนหลี “เชียนหลี เจ้าเมาแล้ว?”

“ไม่!” ฉู่เชียนหลีรีบปฏิเสธทันควัน “ข้าดื่มเป็นพันขวดไม่ล้ม จะเมาได้อย่างไร?”

“อย่างนั้นตอนนี้เจ้าเป็นอะไร?”

“ข้าก็เป็นฮูหยินของเจ้าอย่างไร! เจ้าขี้เหร่ ฮูหยินตัวเองยังจำไม่ได้แล้ว วันพรุ่งข้าจะกินโสมเสวียนม่วงต้มหงส์!”

เซินเป่าที่นอนพาดอยู่บนหลังโต้เกิ๋นลืมตาขึ้นมาสะลึมสะลือ “ฮือ ท่านแม่อยากกินอะไร เซินเป่าจะไปทำให้ท่านแม่”