บทที่ 643 ตอนพิเศษ ตี้จวินตามฮูหยินในโลกธุลี บทที่ 28

เฟิ่งเสวียนตู้ในตอนแรกจะกลับจวนมาใกล้ชิดกับฮูหยินตนสักหน่อย คิดไม่ถึงเพียงกำลังก้าวเท้าเข้าไปประตูจวน ฉู่เชียนหลีกลับเปลี่ยนใจ

“เจ้าขี้เหร่ ข้าเข้าไปไม่ได้”

เฟิ่งเสวียนตู้ที่เท้าข้างหนึ่งก้าวเข้าประตูไม่แล้ว กลับต้องดึงเท้ากลับ “ทำไมหรือ?”

“ข้าเห็นว่ามีอะไรบางอย่างตามข้าอยู่” ฉู่หลิงเซวียนกดเสียงต่ำลง เอ่ยอย่างเกียจคร้าน

“แอบตาม?”

เฟิ่งเสวียนตู้ตรวจสอบบริเวณโดยรอบ นอกจากนกธรรมดาสองตัวบินผ่าน ไม่มีสิ่งอื่นใด

“ไม่มีหนิ”

ฉู่เชียนหลีซบอยู่บนอกเฟิ่งเสวียนตู้ เมื่อมองขึ้นไปก็เห็นพระจันทร์สว่างเต็มฟ้า พลันคิ้วเรียวขมวดขึ้น “มันอยู่ตรงนั้น! เจ้าดูสิ เจ้าเห็นอะไร?”

เฟิ่งเสวียนตู้กลับตระหนกตกใจขึ้นมา พลันนึกถึงครั้งก่อนที่หุบเขาไร้เงา ฮูหยินต่อสู้กับดวงดารา

“เชียนหลี มันไม่กล้ามองเจ้า”

ฉู่เชียนหลีหรี่ตาลงเล็กน้อย “มันมองข้าอยู่ มันต้องอยากขโมยที่รักของข้าแน่ๆ”

“ที่รัก?” เฟิ่งเสวียนตู้หัวร้อนขึ้นมา ที่นี่มีเพียงพวกเขาสองคน ที่รักที่เชียนหลีเอ่ยถึงก็คงต้องเป็นเขาแล้ว

เห้อ เชียนหลีชอบเขาขนาดนี้ ช่างทำให้คนว้าวุ่น ว้าวุ่นในความลุ่มหลง

ว่าแต่แบบนี้แล้ว หากเชียนหลีจะทะเลาะกับพระจันทร์แล้ว อย่างนั้นเขาจะกลายร่างเป็นหงส์ พานางล่องลอยไปบนฟ้า

ฉู่เชียนหลีสะลึมสะลือ มือทั้งสองกลับยังกุมท้องตัวเองเอาไว้

“ที่รักของข้า ใครก็อย่ามาแย่งไป!”

ใจเฟิ่งเสวียนตู้ยิ่งรู้สึกวาบหวาม เชียนหลีชอบเขามากจริงๆ เมาแล้วยังกลัวพระจันทร์จะแย่งเขาไป

ฉู่เชียนหลีหันกลับไปมองพระจันทร์อีกครั้ง ท่าทีระแวดระวัง เฟิ่งเสวียนตู้ทำได้เพียงกลับพลังเสวียน เพ่งไปยังท้องฟ้า บดบังแสงจันทร์

“เรียบร้อยแล้ว พระจันทร์ไม่กล้ามองแล้ว ข้าจะพาเจ้ากลับห้องไปพักผ่อน”

ฉู่เชียนหลีลอบถอนหายใจ กลอกตาหมุนไปอีกครั้ง กลับไปจดจ้องไปยังดวงดาว

เฟิ่งเสวียนตู้รู้สึกได้ว่านางกำลังจะอ้าปากพูด จึงรีบปรับพลังเสวียนบดบังดวงตาของนาง

“พอแล้ว ท้องฟ้าดำมืดหมดแล้ว รีบไปนอนเถอะ”