บทที่ 644 ตอนพิเศษ ตี้จวินตามฮูหยินในโลกธุลี บทที่ 29

เฟิ่งเสวียนตู้หวั่นใจขึ้น...ไม่สิ ตอบรับนางว่าจะช่วยหาเหล้าให้ดื่มแล้ว ฉู่เชียนหลีจึงได้นอนหลับไป

เฟิ่งเสวียนตู้ยังคงไม่วางใจ อิงบนเตียงอยู่ชั่วครู่ รอให้แน่ใจว่าฉู่เชียนหลีจะไม่สะดุ้งตื่น ถึงจะหลับตานอนได้

ขณะที่เขาเพิ่งจะหลับไป ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างผ่านอากาศ ตามติดด้วยเงาสิ่งของ ปะทะลงบนหน้าอกของเขา

“ท่านพ่อ ตื่นขึ้นมาเล่นกัน มาเล่นกัน!”

เฟิ่งเสวียนตู้สูดหายใจ ลืมตาขึ้นมาก็สบตาเข้ากับสายตาร้ายกาจของเซินเป่า

“เจ้าเด็กดื้อ!”

เซินเป่าไม่พอใจแล้ว กระโดดบนอกของเฟิ่งเสวียนตู้ แรงนั้นแทบจะฆ่าสัตว์เทพตายได้เลยทีเดียว “ท่านพ่อว่าเซินเป่า เซินเป่าเสียใจมากเลย เซินเป่าต้องให้ท่านแม่กอดถึงจะหาย”

พูดจบ สายตาเจ้าเล่ห์เพทุบายก็ออกมาทันที พุ่งตรงไปยังอ้อมอกของฉู่เชียนหลี แน่นอน เขายั้งพลังเอาไว้ ส่ายหัวส่ายหน้า ท่าทางน่ารักเสียนี่กระไร

“ท่านแม่!”

ฉู่เชียนหลีลืมตาขึ้น สายตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ได้นอนเต็มอิ่มมาทั้งคืน จิตใจสดชื่นแจ่มใส

“เมื่อคืนไปเที่ยวกับโต้เกิ๋น เผิงเกิ๋นมามิใช่หรือ สนุกไหม?”

เซินเป่าส่ายหัว “ไม่สนุกเลย เจ้าพวกนกยูงตัวอ้วนพูดอะไรก็ไม่ได้ สู้โต้เกิ๋น เผิงเกิ๋นไม่ได้เลย”

“ฉู่เชียนหลียิ้มน้อยๆ ยกมือขึ้นลูบศีรษะเจ้าตัวน้อย “หาใครเหมือนโต้เกิ๋น เผิงเกิ๋นแทบไม่มีแล้ว”

ยิ่งคนทั่วไปไม่ใครจะอดทนฟังคำบ่นได้อย่างเจ้านกปักษีขาวสองตัวนั้น ยกเว้นวิหงค์

ด้านนอกประตู ได้ยินเสียงตุ้บๆ ใกล้เข้ามา

ฉู่เชียนหลียกคิ้วขึ้น “เสียงฝีเท้านี่คือเป่าเป่าใช่ไหม? แต่รู้สึกเสียงเบากว่าแต่ก่อน หรือว่ามาที่โลกธุลีแล้วไม่คุ้นเคย ผอมลงแล้ว?”

เซินเป่าส่ายหัว “ท่านแม่ นี่ไม่ใช่เสียงฝีเท้าเป่าเป่า แต่คือโต้เกิ๋น เผิงเกิ๋น”

ฉู่เชียนหลี “...”

เฟิ่งเสวียนตู้ยิ้มเบาๆ “โต้เกิ๋น เผิงเกิ๋นอ้วนเกินไปแล้ว ต้องลดน้ำหนักแล้ว สองสามวันนี้เซินเป่าเจ้าจับตาดูพวกมันด้วย เวลาว่างก็ไปเดินเล่นในเมืองหลวงเสีย”

“อื้ม ได้เลย!”

โต้เกิ๋น เผิงเกิ๋นปักษีขาวทั้งสองตัวดูเหมือนยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเองที่ถูกจัดไว้แล้ว ยังคงจมอยู่กับความสุข ความยินดีที่ได้กลับบ้านโอ้อวดอยู่

“กา เรื่องต้องทำวันนี้ ก็ต้องทำวันนี้ วันนี้ปักษีขาวช่างงดงาม!”