บทที่ 647 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 32

จูเหยียนรู้สึกว่าตนเองค่อนข้างได้รับความไม่ยุติธรรม กัดอุ้งเท้าเอาไว้แล้วหมอบอยู่บนพื้น จากนั้นก็รู้สึกว่าหนังตายิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ หาวนอนด้วยความขี้เกียจ หลับตาลงแล้วนอนหลับไป

สำหรับเรื่องไม่ได้รับความยุติธรรม?

ไม่เป็นไร นอนหลับสักตื่นสามารถกัดอุ้งเท้าต่อไปได้

โต้เกิ๋นและเผิงเกิ๋นยืดลำคอยาวอย่างเปลืองแรง ราวกับบอลยางสองลูกใหญ่ที่กลิ้งไปมาอยู่ที่ระเบียงทางเดินอย่างไรอย่างนั้น เรียกสายตาจากบนกายของจูเหยียนกลับคืนมาอย่างรังเกียจ

กา เจ้าหมานี้คงจะไร้ทางช่วยเหลือแล้ว

กากา ไร้ทางช่วยเหลือแล้ว วินิจฉัยและประเมินค่าเสร็จสิ้น!

จูเหยียนหมอบอยู่บนพื้นนอนหลับเสียงครอกๆดังไปถึงสวรรค์ บรรดาสัตว์เทพขนโกร๋นฝูงหนึ่งเดินเข้ามาในลานจวนอย่างระมัดระวัง มองเห็นจูเหยียนตั้งแต่ไกลๆ มีสัตว์เทพของเผ่าอสูรวานรสองตัวตื่นเต้นเป็นพิเศษ รีบวิ่งเข้าไป เตะเข้าไปที่จูเหยียนทีหนึ่ง

“โฮก เจ้าหนุ่มจูเหยียน รีบลุกขึ้น ท่านลุงใหญ่ของเจ้าถูกนายน้อยเซินเป่าถอนขนจนโกร๋นแล้ว เจ้ารีบลุกขึ้นมาแสดงความเห็นใจต่อท่านลุงใหญ่หน่อย”

จูเหยียนรู้สึกเหมือนว่ามีคนกำลังเกาเบาๆบนขาของเขา จึงพลิกกายทันที โบกอุ้งเท้าหน้าไปมาแล้วบ่นพึมพำ อุ้งเท้าข้างหนึ่งตบเข้าไปที่บนหลังของท่านลุงใหญ่ของตนเอง

“บรู้ว......”

อุ้งเท้าที่หนักอึ้งกดทับลงมา จูอีตาวรู้สึกเหมือนกับว่ามีภูเขาลูกเล็กๆกดทับอยู่บนด้านหลังของตนเอง กดทับจนเกือบจะนำปอดของเขาสำรอกออกมา

“โฮก เหตุใดเจ้าหนุ่มจูเหยียนนี่ถึงได้กลายเป็นหนักอึ้งขนาดนั้น?”

จูเอ้อตาวที่อยู่อีกข้างกลืนน้ำลายลงไปดังเอื๊อก: “พี่ใหญ่ เหมือนว่าจูเหยียนใกล้จะเลื่อนขั้นแล้ว......”

“โฮก! โฮก! เพราะเหตุใด นี่มันเป็นเพราะอะไรกันแน่?”

คนอื่นเลื่อนขั้นราวกับดื่มน้ำ พวกเขาเลื่อนขั้นวิ่งจนขาหัก จุดที่สำคัญคือ วิ่งจนขาหักยังเลื่อนขั้นไม่ได้เลย นี่มันช่างเป็นทุกย์ยิ่งนัก

จูเหยียนรู้สึกว่าหนวกหูนิดหน่อย เหมือนกับว่ามีคนกำลังพูดอะไรไม่หยุดอยู่ข้างหู จึงพลิกตัวทันที จากนั้นก้นก็ทับจูอีตาวลงไปอยู่ด้านล่าง