บทที่ 649 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 34

ในสวน บรรดาสัตว์เทพกำลังพยายามคิดหาวิธีการดูดซับพลังทิพย์ ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นแสงสีแดงวูบวาบลำหนึ่งลอยขึ้นสูง เวลาแค่พริบตาเดียวก็หายสาบสูญไปที่ขอบฟ้า ความรวดเร็วนั้นเร็วมากจนแม้กระทั่งพวกเขายังไม่ได้ค้นพบว่าแสงสีแดงคือสิ่งใดกันแน่

“อ่า......นั่นมันอะไร......”

เจียวเขียวที่อยู่อีกข้างยืดลำคอยาว: “ข้ารู้สึกว่าพลังบีบบังคับที่รุนแรงกลุ่มนั้นเหมือนกับตี้จวินหงส์เป็นอย่างยิ่ง”

จูเอ้อตาวที่อยู่อีกข้างพยักหน้า: “ข้าก็รู้สึกว่าดูไปแล้วค่อนข้างเหมือน”

วิหงค์ยกปีกขึ้นเกาไปที่หนังศีรษะ: “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเหมือนกับจรวดพลุสีแดง!”

เจียวเขียวและวิหงค์ฉันหน้ากลับไปมอง: “เผ่าเจ้าจบสิ้นแล้ว!”

วิหงค์: “......”

เมื่อทะเลาะกันอยู่ครู่หนึ่ง ทุกคนก็เงยหน้ามองไปยังขอบฟ้าอีกครั้ง เห็นเพียงแค่ว่าแสงสีแดงกลุ่มนั้นหายสาบสูญไปโดยสมบูรณ์แล้ว

“พวกเจ้าว่าใช่หรือไม่ใช่ตี้จวินหงส์กันแน่?”

“น่าจะไม่ใช่ อย่างไรเสียราชินีหงส์ก็ยังอยู่ที่โลกธุลี ตี้จวินหงส์ไม่มีทางออกห่างข้างกายนาง”

“ที่กล่าวมาก็ถูกต้อง”

ฉู่เชียนหลีเองก็คิดเช่นเดียวกัน เดิมทีคิดจะต้องเป็นเพราะข่าวคราวที่ตั้งครรภ์อย่างกะทันหันเป็นแน่ ทำให้เจ้าขี้เหร่ตื่นตกใจและดีใจมากเกินไป ออกไปสงบสติสักรอบก็จะกลับมา แต่คิดไม่ถึงอย่างเด็ดขาดว่ารอจนหนึ่งชั่วยามเต็มๆแล้ว เฟิ่งเสวียนตู้ก็ยังไม่กลับมา

อารมณ์ที่ยังรู้สึกสนุกสนานแต่เดิมของฉู่เชียนหลีเงียบขรึมขึ้นมาทันที ยกมือขึ้นแล้วลูบคลำที่ท้องน้อยอย่างแผ่วเบา

บัดนี้ ส่วนท้องยังแบนราบเป็นอย่างยิ่ง เกือบจะไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ แต่นางกลับสามารถใช้ตัวสำนึกทิพย์ตรวจดูได้อย่างชัดเจน ด้านในมีชีวิตเล็กๆก้อนหนึ่ง กำลังพยายามเจริญเติบโต

เซินเป่าที่เล่นอย่างสนุกสนานอยู่ด้านนอกทั้งวันวิ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว

“ท่านแม่ เมื่อครู่เซินเป่ามองเห็นจรวดพลุสีแดงลำหนึ่งพุ่งขึ้นฟ้าไปแล้ว! เก่งกาจมาก ฟิ้วทีเดียว ก็มองไม่เห็นแล้ว”

เซินเป่าปีนขึ้นมาบนเตียงตามปกติ ก็คิดจะกระโจนไปบนกายของฉู่เชียนหลี แต่กลับถูกฉู่เชียนหลีกดศีรษะเล็กเอาไว้เบาๆ

ในเมื่อนำเรื่องที่ตั้งครรภ์บอกกับเจ้าขี้เหร่แล้ว เช่นนั้นเรื่องที่เซินเป่าจะเป็นพี่ชายตัวน้อยเรื่องนี้ ก็ควรจะต้องได้รู้แล้ว

“เซินเป่า ท่านแม่มีข่าวดีข่าวหนึ่งจะบอกกับเจ้า”

เซินเป่ารีบนั่งเรียบร้อยอย่างว่านอนสอนง่ายทันที แขนเล็กที่อ้วนกลมทั้งสองข้างวางไว้บนหัวเข่า แหงนหน้าขึ้น กำลังมองฉู่เชียนหลีด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยการเฝ้ารอคอย

“ท่านแม่ ข่าวดีอะไรหรือ?”

“ก่อนหน้านี้เจ้ามิใช่ว่าอยากมีน้องชายมาโดยตลอดหรือ? ตอนนี้......ความปรารถนาของเจ้าใกล้จะเป็นความจริงแล้ว”

เซินเป่าเบิกดวงตาโตทันที หลังจากอ้าปากเล็กกว้างอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าแห่งความตื่นเต้นเติมเต็มใบหน้า

“ท่านแม่? จริงหรือ? เป็นเรื่องจริงจริงๆอย่างงั้นหรือ?”

ฉู่เชียนหลีพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม: “ถูกต้อง ตอนนี้สองเดือนกว่าแล้ว มานับๆดู รออีกสิบสามเดือน เจ้าก็จะมีเพื่อนเล่นเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว”

เผ่าหงส์ใช้เวลาตั้งครรภ์สิบห้าเดือนถึงจะคลอด ตอนนั้นเซินเป่าก็เป็นแบบนี้

เซินเป่ากระโดดขึ้นมาด้วยความดีใจ เดิมทีคิดอยากจะกระโดดโลดเต้นบนเตียงนอน แต่ก็กังวลว่าหากเตียงสั่นแล้วจะกระเทือนไปถึงท่านแม่ของตนเองและน้องชายในท้องของนาง รีบกระโดดลงมาบนพื้น ปากก็ส่งเสียงโห่ร้องดีใจออกมาไม่หยุด

“มีน้องชายแล้ว เซินเป่ามีน้องชายแล้ว!”