บทที่ 650 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 35

เป็นเพราะลำแสงสีแดงที่ส่องแสงวูบวาบลำนั้นทำให้ทั้งจงอวี้และซ่างอวี้เกิดการคาดเดาอย่างไม่สิ้นสุด หลังจากนั้นไม่นาน ก็ค้นพบอย่างประหลาดใจว่าลำแสงสีแดงแต่ละลำนั้นออกมาจากภายในอาณาเขตของเผ่าหงส์ มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของจงอวี้ด้วยความเร็วสูง

กองกำลังส่วนหนึ่งที่เพิ่งจะพัฒนาขึ้นมาของจงอวี้ตกใจกลัวจนจะแย่ ต่างพากันมุ่งหน้าไปที่สำนักเหยียนหยาง อยากจะสืบข่าวคราวดูเสียหน่อย

อย่างไรเสียตอนนี้สำนักเหยียนหยางก็เป็นผู้ที่มีชื่อเสียงด้านความสัมพันธ์กันทางด้านผลประโยชน์ที่สุดในจงอวี้ มีอะไรก็ไปหาพวกเขา จักต้องไม่มีปัญหา

ผลสุดท้ายคนจำนวนหนึ่งไปมาถึงสำนักเหยียนหยางที่อยู่ด้านล่างเชิงเขา ก็มองเห็นเงาสีแดงลำหนึ่งมุ่งตกลงมาสู่ด้านในสำนัก ยังไม่ทันที่พวกเขาจะมีปฏิกิริยาตอบโต้กลับ ซูหมินและซูยี่ที่ดำรงตำแหน่งเจ้าสำนักอยู่ในขณะนี้ก็รีบเหาะออกไปนอกประตูเขา มุ่งหน้าตรงไปยังเขาแบ่งเขตที่ไปมาหาสู่ระหว่างจงอวี้และโลกธุลี

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ข้ามองดูเงาสีแดงเหล่านั้นเหมือนกับเผ่าหงส์เป็นอย่างมาก?”

“เจ้าโง่หรืออย่างไร เรื่องราวล้วนปรากฏอย่างเห็นได้ชัดเช่นนี้แล้ว เจ้ายังมองไม่ออกอีกหรือ?”

“หา? นี่มันสามารถมองอะไรออกกันแน่งั้นหรือ?”

“เงาสีแดงนั่นจะต้องเป็นเผ่าหงส์อย่างแท้จริง มาที่สำนักเหยียนหยาง จะต้องมาเชิญเจ้าสำนักซูทั้งสองท่าน ท่าทางที่ใหญ่โตเช่นนี้ มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว จะต้องมีความเกี่ยวข้องกับราชินีหงส์อย่างแน่นอน!”

“มีเหตุผล!”

จงอวี้ยุ่งเหยิงวุ่นวายเป็นเพราะการมาถึงอย่างกะทันหันของเผ่าหงส์ โลกธุลีก็ตื่นตระหนกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เงาสีแดงแต่ละลำที่ไม่สามารถมองเห็นรูปร่างหน้าตาได้อย่างชัดเจนข้ามผ่านขอบฟ้า มุ่งหน้าตรงไปยังเมืองตงเสวียน บนร่างกายห่อหุ้มไว้ด้วยพลังอำนาจ เกือบจะทำลายฟ้าเผาพื้นดิน นำพวกเขากดไว้บนพื้นดินอย่างแน่นหนา แม้แต่หน้าก็ไม่กล้าเงยขึ้นมา ช่างน่ากลัวเกินไปอย่างแท้จริง

และตระกูลหมินทางนี้ ฉู่เชียนหลีรู้สึกว่าเด็กในท้องมีลักษณะนิสัยเอาแต่ใจ งั้นก็จะไม่ใช้พลังทิพย์อย่าง่ายๆอีกแล้ว นอนอยู่บนเตียงไม่นานก็นอนหลับไปแล้ว

ภายในลานเรือน จูเหยียนที่ถูกกดทับอยู่ใต้ล่างกระสอบในที่สุดก็เลื่อนขั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว รูปร่างที่อ้วนกลมตุ๊ต๊ะแต่เดิมค่อยๆเล็กลง ในที่สุดรูปร่างลักษณะก็กลายเป็นเด็กอายุห้าหกขวบ

“บรู้ว! อ๊ะ ข้าสามารถกลายร่างได้แล้ว!”

จูเหยียนตื่นขึ้นมาสังเกตเห็นการกลายร่างของตนเอง ดีใจจนเกือบจะกระโดดขึ้นมาจากพื้นดิน ทันทีที่กระโดดถึงพบว่าตนเองถูกผ้าผืนหนึ่งคลุมเอาไว้อย่างมิดชิด รีบพยายามดิ้นรนวิ่งออกมา

จูเอ้อตาวรวมทั้งบรรดาสัตว์เทพอื่นๆมองดูเผ่าหงส์แต่ละคนที่ลงมาจากท้องฟ้าด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง พยายามทำสภาพจิตใจให้มั่นคง

พวกเขาก็แอบๆแย่งพลังทิพย์มานิดหน่อย คงไม่ถึงกับต้องส่งตัวเผ่าหงส์จำนวนมากมายขนาดนี้เพื่อมาจัดการพวกเขาหรอกกระมัง? ตอนนี้พวกเขาร่างกายอ่อนแอ จะต้องแบกรับไม่ไหวอย่างแน่นอน!

เนื่องจากเป็นเพราะตื่นตระหนกมากเกินไป ไม่ทันระวังกระสอบบนร่างกายของจูเหยียนในทันที ด้วยเหตุนี้จึงถูกเขาสลัดหลุดออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า รีบมองดูข้าเร็วเข้า รีบมองดูเจ้าหมา......เอี๊ยด?”

จูเหยียนเท้าสะเอว แล้วหัวเราะออกมาเสียงดังด้วยความลำพองใจ เพียงแต่เมื่อเขามองดูทุกคนที่อยู่บริเวณรอบๆอย่างชัดเจน เสียงหัวเราะก็จุกอยู่ในลำคอ รู้สึกเพียงแค่ทันทีที่ลมพัดมาเบาๆ หนาวเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งตัว