บทที่ 656 ตอนพิเศษ : ฮ่องเต้ไล่ตามภรรยาในโลกธุลี 41

หลังจากที่นิ้วมือคนเล็กของเฟิ่งเสวียนตู้คุกเข่าได้สักพักหนึ่ง ในที่สุดฉู่เชียนหลีก็ให้อภัยเขาแล้ว

เฟิ่งเสวียนตู้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รีบนำอาหารขึ้นมา แล้วป้อนให้ฉู่เชียนหลีกิน

เดิมทีฉู่เชียนหลีรู้สึกว่าแบบนี้มันลำบากเล็กน้อย เพียงแต่นางเตรียมจะหยิบตะเกียบด้วยตัวเอง เฟิ่งเสวียนตู้รีบยกนิ้วมือขึ้นมาสองนิ้ว แกล้งทำเป็นรูปลักษณ์ของคนตัวเล็ก พร้อมที่จะงอเข่าทุกเมื่อ

ฉู่เชียนหลีถูกแกล้งจนทำอะไรไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้วสามารถทำได้แค่ยอมรับการป้อน

เซินเป่าไปเก็บข้าวของอย่างมีความสุข หลังจากนั้นไปบอกลาเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดในเมืองหลวง กระพือปีกเล็กๆบินไปบินมายุ่งอย่างมาก เพียงแต่ มักจะรู้สึกเหมือนว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่าง คิดสมองเล็กๆเป็นเวลานาน ก็คิดไม่ออก ยอมแพ้โดยตรง

ยังไงสะเรื่องที่คิดไม่ออก น่าจะไม่ใช่สิ่งที่สำคัญอย่างมาก

ลานบ้านของตระกูลซู เทียนเฉวียนและยู่เหิงถือชุดเครื่องมือช่างไม้พิเศษครบชุด ยุ่งอย่างมาก

ตรงหน้าของพวกเขามีไม้หนามยาวสิบกว่าเมตรวางอยู่ พวกเขากำลังเหลาปลายแหลมของไม้หนามอย่างระมัดระวังด้วยกบไสไม้

ไม้หนามที่เติบโตมานับหมื่นปีนั้นแข็งมาก กระทั่งล้วนแล้วสามารถทนทานต่ออัคคีเพลิงของเผ่าหงส์ได้ ดังนั้นจึงกลายเป็นสิ่งของจำเป็นที่ขาดมิได้ของครอบครัวเผ่าหงส์ทุกครอบครัว เป็นเวลาหลายปีติดต่อกันที่หงส์เพศหญิงเลือกใช้เป็นเครื่องมือในการทุบตีสามี

เทียนเฉวียนสัมผัสปลายหนามของไม้หนามอย่างระมัดระวัง พร้อมกับนิ้วมือถูกแทงเป็นรู : “ซู ยู่เหิง พวกเราเหลาหนามนี้แหลมเกินไปหรือเปล่า?”

ยู่เหิงยุ่งจนเงยหน้าไม่ขึ้น : “เจ้าก็ไม่ลองคิดดูว่าไม้หนามนี้เตรียมไว้ให้ใคร ถ้าหากไม่เหลาหนามเหล่านี้ให้แหลมหน่อย การคุกเข่าของตี้จวินหงส์สูญเปล่าแล้วไม่ใช่หรือ?”

“ทำไมการคุกเข่าถึงสูญเปล่า?”

“เรื่องนี้เจ้าไม่รู้สะแล้ว ข้าเพิ่งไปแอบฟังการสนทนามากมายของหงส์เพศหญิงมา พวกนางล้วนแล้วบอกว่าเพียงแค่สามีคุกเข่าแสดงความจริงใจ พวกนางถึงจะสามารถรู้สึกได้ถึงการคลายความโกรธ แล้วความจริงใจคืออะไร? แน่นอนว่าไม้หนามยิ่งแหลมเท่าไหร่ก็ยิ่งเห็นได้ชัดเท่านั้น”

เทียนเฉวียนตระหนักได้ทันที : “ก็ใช่ ตี้จวินหงส์ของพวกเราร้ายกาจขนาดนั้น แน่นอนว่าไม้หนามนี้ก็ต้องคุกเข่าตรงจุดที่แหลมที่สุดด้วย!”

ยู่เหิงพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง : “คำพูดนี้ไม่มีปัญหาเลย”

“อย่างนั้นข้าจะตรวจสอบอย่างละเอียดอีกรอบ ดูว่าหนามทุกอันเหลาได้แหลมพอหรือยัง”

“ดี”

ใช้เวลาไปสองชั่วยาม ในที่สุดทั้งสองคนก็ขัดไม้หนามนี้เสร็จแล้ว หลังจากนั้นขนอย่างระมัดระวังเหมือนกับสมบัติล้ำค่า มุ่งหน้าไปยังสวนบ้านที่เฟิ่งเสวียนตู้และฉู่เชียนหลีอยู่

ผู้อาวุโสใหญ่ไปหาเซินเป่ากลับมา อุ้มหงส์น้อยที่เล่นจนเหนื่อยและผล็อยหลับไป น้ำหนักของฝีเท้ามั่นคงอย่างมาก กลัวว่าจะกระทบโดนเขา เงยหน้ามอง มองเห็นเทียนเฉวียนและยู่เหิงที่ลานบ้านพอดี

“เทียนชู เจ้าไม่ได้บอกเทียนเฉวียนและยู่เหิงหรือ ไม่ต้องเตรียมไม้หนามแล้ว?”

ผู้อาวุโสใหญ่มองไปทางเทียนชูที่เดินผ่าน

เทียนชูตะลึง รีบหันหน้ามองไปทางเทียนเสวียน : “เทียนเสวียน เจ้าไม่ได้บอกหรือ?”