บทที่ 675 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 60

พลังเก้าทมิฬไม่มีหินทิพย์สกัดกั้นเอาไว้แล้ว พุ่งทะลุผ่านตัวภูเขาในฉับพลัน พวยพุ่งสู่ท้องฟ้าทันที

เมฆฝนฟ้าคะนองกลางท้องฟ้ายิ่งม้วนตัวรุนแรงยิ่งขึ้น อสนีบาตแลบกะพริบเป็นสายๆ

เผ่าหงส์สีหน้าเตรียมพร้อมรบยิ่งขึ้น เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้จนตัวตายเรียบร้อยแล้ว

ภายในเรือนของหุบเขา ต้นท้อสูงใหญ่ถูกอาบด้วยอสนีบาต แต่กลับไม่แสดงลักษณะอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยิ่งมั่นคงและยืนตระหง่านยิ่งขึ้น

ทันทีที่ลมพัดโชยมา กลีบดอกไม้ของดอกท้อร่วงหล่นราวกับหิมะ พัดลอยมุ่งหน้าตรงไปด้านข้างของห้อง

ด้านในห้อง ฉู่เชียนหลีกัดริมฝีปากเอาไว้แน่น ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างอดเอาไม่ได้

“อุแว้!”

ครู่ต่อมา เสียงร้องไห้เสียงหนึ่งก็ดังกังวานขึ้นมาในฉับพลัน

อสนีบาตกลางท้องฟ้าเหมือนกับได้รับการลากดึงบางอย่าง มุ่งหน้าผ่าตรงลงไปยังเรือนที่อยู่ด้านล่าง

พลังเซียนทั่วทั้งกายของโม่หลีพลุ่งพล่าน มุ่งโจมตีไปยังอสนีบาต

“เจ้ากล้า!”

ผู้อาวุโสใหญ่นำพาเผ่าหงส์ลงมือพร้อมกัน ค่ายกลป้องกันที่แข็งแกร่งไม่สามารถแตกออกได้กำลังเปล่งแสงสว่างกะพริบระยิบระยับ

บริเวณไม่ไกลจากต้นท้อ หงส์ไม้ที่ถูกย้ายมาปลูกจากในเผ่าหงส์ชั่วพริบตาเดียวก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว กิ่งไม้ที่เขียวชอุ่มโค้งงอไปด้านข้างไม่หยุด มุ่งตรงไปขวางด้านบนห้องเอาไว้

“ตูมตาม!”

ภายในชั่วพริบตาเดียวอสนีบาตก็ถูกโจมตีจนแตกไปมากกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว บางส่วนที่หลงเหลืออยู่ผ่าลงไปบนค่ายกลป้องกัน ยากที่จะมีความก้าวหน้าสักเล็กน้อยอีกต่อไป

ค่ายกลสั่นเล็กน้อยครู่หนึ่ง อสนีบาตสีม่วงแต่ละสายราวกับงูทิพย์ลาดตระเวนอย่างไรอย่างนั้น

เซินเป่าโมโหจนจะแย่แล้ว คิดไม่ถึงว่าเมฆดำสารเลวเหล่านี้จะกล้าผ่าลงมาที่ท่านแม่และน้องชายจริงๆอย่างคาดไม่ถึง กระพือปีกเล็กผ่านทะลุค่ายกลไปทันที มุ่งหน้าบินไปยังท้องฟ้า

“จิ๊บจิ๊บ สารเลว เจ้าสารเลว! เซินเป่าจะตีเจ้า!”

อสนีบาตอีกสายผ่าลงมาอีกครั้ง คาดไม่ถึงว่าจะมุ่งหน้าผ่าลงมาทิศทางของเซินเป่า

ผู้อาวุโสใหญ่ตกใจจนจะแย่แล้ว รีบร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ: “นายน้อย!”