บทที่ 680 ตอนพิเศษ: ตี้จวินไล่ตามภรรยาไปโลกธุลีตอนที่ 65

เฟิ่งเสวียนตู้เดินตัวแข็งทื่อไปยังตรงหน้าของทุกคน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครยกมือขึ้นมารับเด็กน้อยไป จึงถือโอกาสเลือกมาสักคนด้วยตนเองเสียเลย นำเอ้อร์เป่ายัดลงไปในอ้อมแขนของซูยี่ทันที

“ท่านลุงรอง พวกท่านดูเด็กน้อยไปก่อน ข้าจะไปดูแลฉู่เชียนหลี”

เดิมทีฉู่เชียนหลีคิดว่าจะขยับร่างกายเสียหน่อย เมื่อเฟิ่งเสวียนตู้มองเห็น ก็ตกใจจนสีหน้าซีดขาวทันที

“ห้ามลงจากเตียงเด็ดขาด เมื่อเท้าสัมผัสพื้นจะมีไอเย็น”

ฉู่เชียนหลีสำรวจสภาพร่างกายของตนเองครู่หนึ่ง คิดว่าตอนนี้อย่าว่าแต่สัมผัสพื้นเลย จะให้ไปว่ายน้ำในสระน้ำเย็นสักรอบก็ไม่มีปัญหา

“เจ้าขี้เหร่ ถ้าหากข้าจำไม่ผิดละก็ ตอนนี้น่าจะเป็นฤดูร้อน”

“ฤดูร้อนก็มีอายเย็น รีบนอนลงพักผ่อน”

“ข้าไม่!”

“ข้าจะไปซ่างอวี้ไปจับอสูรเสวียนมาตุ๋นหม้อไฟให้เจ้า”

ท่าทางที่จะลุกขึ้นของฉู่เชียนหลีหยุดลง: “หม้อไฟ?”

เมื่อถึงช่วงหลังของการตั้งครรภ์ เด็กน้อยค่อยๆโตขึ้นทุกวัน ทุกมื้อนางจะกินอะไรได้ไม่มากเท่าไหร่ อย่างเช่นหม้อไฟเช่นนี้ยิ่งไม่ได้แตะต้องมาเป็นเวลานานมากแล้ว ในตอนนี้เมื่อได้ยิน อดไม่ได้ที่น้ำลายจะท่วมเอ่อออกมา

“ข้าคิดว่าจะต้องกินสักสองมื้อ ผู้ใดใช้ให้ข้ามีเท้าสองข้ากันล่ะ ถ้าเจ้าไม่ทำให้ข้าละก็ ข้าก็จะใช้ขาข้างเดียวกระโดดเล่นบนพื้น”

เมื่อนึกถึงภาพนั้น เฟิ่งเสวียนตู้รู้สึกว่าหัวใจของตนเองจะหยุดเต้นแล้ว

“ทำ อย่าว่าแต่สองมื้อเลย ต่อให้สิบมื้อก็ทำ ขอเพียงแค่เจ้านอนอย่างว่าง่าย”

ฉู่เชียนหลีรีบนอนบนเตียง ห่มผ้าห่มอย่างระมัดระวังรอบคอบเป็นอย่างดี: “เอาละ เจ้าขี้เหร่เจ้ารีบไปเถอะ จับเพิ่มมาอีกสักสองตัว ให้ทุกคนได้กินหม้อไฟสักมื้อ ถือเป็นการเฉลิมฉลองที่เอ้อร์เป่าคลอดออกมาอย่างปลอดภัย”

“ได้”

เฟิ่งเสวียนตู้กำลังจะออกจากประตู กลับพบว่าที่บริเวณประตูเบียดแน่นไปด้วยหงส์ ออกไปไม่ได้เลยสักนิด

แต่ว่า วิธีการก็คือ

“ราชินีหงส์อยากกินอสูรเสวียนของซ่างอวี้......”

หงส์สองสามตัวดวงตาสว่างจ้า ยกมือขึ้นล้วงผังสุเมรุ จากนั้นมือข้างหนึ่งก็หิ้วอสูรเสวียนตัวหนึ่งออกมา

“นายท่าน รีบลองถามราชินีหงส์ ว่าอยากกินไก่ฟ้าขนแผงคอสีทอง หรือว่าอยากกินหมีกริซลีหนังสีเงินตัวนี้”

“หลีกทางไปให้หมด ข้าจะเริ่มต้นหยิบอสูรเสวียนแล้ว!”

อสูรเสวียนแต่ละสีสันถูกหิ้วออกมา มีบางตัวภายในปากยังเคี้ยวหญ้าอยู่ เรียกง่ายๆว่าใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน